Επιτέλους, βρέθηκε για την κυβέρνηση το ζητούμενο: το κοινωνικό της πρόσωπο. Πέντε μήνες (και κατά ορισμένους νωρίτερα) πριν από την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, χαλαρώνουν τα σφιχτά ζωνάρια, κατακτώνται άνετα τα κριτήρια για την ΟΝΕ, εδραιώνεται ο σταθεροποιητικός ρόλος της χώρας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της ΝΑ Μεσογείου, ενισχύεται η προσπάθεια οικονομικής διείσδυσης στις χώρες της Α. Ευρώπης και διασφαλίζεται η πορεία προς την εκσυγχρονιστική ανασυγκρότηση της χώρας, με παροχές που ξεπερνούν ακόμα και τη φαντασία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, ο περίφημος ΦΠΑ, σχεδόν δεν χρειάζεται πια. Το κόστος ζωής πέφτει σχεδόν σε μηδενικά επίπεδα (από άποψη φόρου), ρυθμίζονται αυτομάτως τα χρέη προς το Δημόσιο, μειώνονται οι φορολογικοί συντελεστές για τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, εξασφαλίζονται υψηλοί μισθοί για τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης και ανακαινίζονται τα κτίρια, έτσι που να μη θυμίζουν στάβλο σε πτώχευση, αλλά χώρο ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Ο σοσιαλισμός, επιτέλους, νίκησε. Ισως, μάλιστα, ήδη η χώρα να βρίσκεται στο στάδιο της οικοδόμησης του κομμουνισμού. Του σύγχρονου. Με πρότυπο αυτόν των συντρόφων Μπλερ, Ντ' Aλέμα και Σρέντερ. Ιστορικές στιγμές.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ