Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως τρεις από τους πέντε παρουσιαζόμενους σκηνοθέτες είναι γένους θηλυκού -αριθμός πρωτόγνωρος στην ιστορία της μεξικανικής κινηματογραφίας. Δεν είναι τυχαίο πως συνδετικός κρίκος των ταινιών που θα προβληθούν είναι η γυναίκα, το κοινωνικό της περιβάλλον και ο κόσμος της φαντασίας.

Στο φιλμ της Μαρίς Νοβάρο «Ντανσόν», που σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς, πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα με πάθος για το χορό, ενώ στον «Κήπο της Εδέμ», της ίδιας, και πάλι γυναίκες κρατούν τους βασικούς ρόλους. Χώρος δράσης η πόλη Τιχουάνα (στα σύνορα με τις ΗΠΑ) και θέμα της ταινίας η μετανάστευση και η αναζήτηση της πολιτισμικής ταυτότητας που καθορίζει τις σχέσεις των ηρώων.

Και στο «Φιδάκι» όμως η Μπούσι Κορτές αναπτύσσει το θέμα της από τη γυναικεία οπτική: δεκαετία του '50, μια παραδοσιακή επαρχιώτικη οικογένεια, συγγενικές σχέσεις, γυναικεία φιλία...

Η πρώτη, αντιθέτως, ταινία της Mεξικάνας Εύας Λοπέζ Σάντσεζ με τίτλο «Η Κυρία της Νύχτας», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Nτελ Κάμπο, παραπέμπει ως προς το ύφος σε αστυνομικό μυθιστόρημα (ανικανοποίητοι έρωτες, ήρωες με σκοτεινό παρελθόν κ.λπ.).

Οσο για τους άρρενες εκπροσώπους του Μεξικού, ο Τζεράρντο Λάρα, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τη «Χαμένη Χρονιά», σκιαγραφεί τις δυσκολίες της ζωής στις μεγάλες πόλεις αναδεικνύοντας σε πρωταγωνιστή την ίδια την πόλη (Τολούκα). Ο Ραφαέλ Μοντέρο από την άλλη δίνει... «Συνταγές για να μένουν μαζί» σε μια δημοφιλή στο Μεξικό φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστές ένα νεαρό ζευγάρι και θέμα την έλλειψη ενδοσυζυγικής επικοινωνίας και την απιστία.

Οταν ο κινηματογράφος γεφυρώνει τις αποστάσεις...