Τα «Μιλόρ», «Σαρά», «Λα Νταμ Μπριν» και ο περίφημος «Μέτοικος» θα τον συνοδεύσουν και στη σκηνή του «Ολυμπιά», όπου θα (ξανά) βρεθεί απόψε για μία συναυλία, και λίγο αργότερα στο Κάρνεγκι Χολ για μία ακόμη. Τον συνοδεύουν άλλωστε σχεδόν πάντα, όπως τον συνοδεύει η ανάμνηση της Εντίθ Πιαφ, της Μπαρμπαρά, του Σερζ Ρετζανί και όλων όσοι συνέδεσαν το όνομά τους με την ιστορία αυτών των τραγουδιών και με την προσωπική ιστορία του Μουστακί.

Ο ίδιος άλλωστε τράβηξε από την τράπουλα της καριέρας του αυτούς τους 4 άσους για να μιλήσει στο «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» για τη γέννηση των τραγουδιών που εκτόξευσαν την καριέρα του...

«Μιλόρ» (1958)

«Η ιδέα μού ήρθε στη διάρκεια μιας κουβέντας που είχα με την Εντίθ Πιαφ σε ένα εστιατόριο. Εκείνη με παρακινούσε να γράψω ένα τραγούδι για δύο εραστές που χωρίζουν μια Κυριακή στο Λονδίνο. Καθώς μου μιλούσε σκάρωνα ένα προσχέδιο σε ένα χαρτί: "C' Žtait dimanche a Londres/il faisait froid dehors/Souvenez-vous, Milord...". "Αυτό είναι", με διέκοψε ξαφνικά εκείνη. "Ξέχνα την ιστορία των εραστών, όλο το τραγούδι είναι ο Μιλόρ"! Μία βδομάδα αργότερα, βρισκόμασταν σε ένα ξενοδοχείο στις Κάνες όπου μέναμε στην ίδια σουίτα, αλλά σε χωριστά δωμάτια. Ενα απόγευμα την άφησα για να πάω να ξεκουραστώ, κλείστηκα στο δωμάτιό μου, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στο μυαλό μου στριφογύριζε ο Μιλόρ. Σηκώθηκα, στρώθηκα στη δουλειά και παραδόξως οι φράσεις άρχισαν να μου έρχονται εντελώς φυσικά. Θυμάμαι ότι αργότερα, βγαίνοντας από το δωμάτιό μου, τη βρήκα καθισμένη σε μια καρέκλα, ακριβώς απέναντι από την πόρτα μου. Με περίμενε. "Λοιπόν; Τελείωσε ο Μιλόρ; "»

Aργότερα, με τη μουσική της Μαργκερίτ Μονό, ο Μιλόρ προστέθηκε στο πρόγραμμα της περιοδείας της Πιαφ εκείνη τη χρονιά. «Ηταν», λέει ο Μουστακί, «ένας κομψός τρόπος ώστε να πάψει να ισχύει η φήμη του ζιγκολό που με ακολουθούσε από τότε που ζούσα κοντά στην Πιαφ».

«Σαρά» (1966)

Στενός φίλος της Μπαρμπαρά, ο Μουστακί γνώρισε μέσω αυτής και συνδέθηκε με βαθιά φιλία και με τον Σερζ Ρετζανί. «Η "Σαρά" ήταν μια δική του ιδέα. Θεωρούσε ότι μία γυναίκα είναι ωραία αν φέρει τα σημάδια του χρόνου: τις πρώτες ρυτίδες, το στήθος που αρχίζει να πέφτει... Οι περιγραφές του αυτές στην αρχή με εξέπλητταν, αλλά αργότερα θυμήθηκα πόσο με γοήτευαν όλα αυτά οκτώ χρόνια πριν, όταν ζούσα με την Πιαφ. Οταν εκείνος μου ζήτησε να του γράψω ένα σχετικό τραγούδι, άρχισα να σκέφτομαι πότε την Πιαφ πότε την Μπαρμπαρά, γιατί είχα καταλάβει χωρίς εκείνος να μου το πει ποτέ καθαρά πώς με την τελευταία ήταν ερωτευμένος. Γι' αυτό και σε μερικούς στίχους αυτού του τραγουδιού περιγράφω εκείνην...».

«Λα Νταμ Μπριν» (1968)

«Αυτό το τραγούδι ήταν το τίμημα που πλήρωσα καθώς συνέχιζα να επισκέπτομαι συχνά το διαμέρισμα της Μπαρμπαρά, όπου, πράγμα σπάνιο για την εποχή, υπήρχε μία τηλεόραση. Κάθε φορά που πήγαινα σπίτι της, η οθόνη με μάγευε τόσο ώστε πέρναγα ώρες ολόκληρες παρακολουθώντας, μέχρι την αποβλάκωση. Η στάση μου ενοχλούσε την Μπαρμπαρά που απειλούσε να σβήσει οριστικά τη συσκευή αν δεν της έγραφα ένα καινούργιο τραγούδι (είχε ήδη συμπεριλάβει κάποια δικά μου τραγούδια στο ρεπερτόριό της). Μπροστά σε αυτή την απειλή άρπαξα την κιθάρα μου και άρχισα να αυτοσχεδιάζω: "Pour une longue dame brune, j' ai inventŽ une chanson au clair de la lune". Εκείνη κάθισε στο πιάνο και μου έδωσε τον τόνο· το τραγούδι δημιουργήθηκε με ενθουσιασμό μέσα σε μία ώρα! Με αυτό τον τρόπο η Μπαρμπαρά σφράγισε την παλιά μας φιλία...».

«Ο Μέτοικος» (1970)

«Το τραγούδι αυτό πρωτοτραγουδήθηκε από την Πία Κολόμπο (σε μια συναυλία της στο "Ολυμπιά") στο δεύτερο πρόσωπο. Ετσι όμως δεν άρεσε και εκείνη αποφάσισε να μην το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα της περιοδείας της. Το πρότεινα, λοιπόν, στον Ρετζανί, σκεπτόμενος πώς ένας Ιταλο-γάλλος ήταν εξίσου μέτοικος με έναν Ελληνα της Αιγύπτου. Αρνήθηκε ευγενικά και με συμβούλευσε να το ερμηνεύσω εγώ ο ίδιος. Ο Ρετζανί είχε βραβευτεί από την Ακαδημία Σαρλ Κρο για ένα δίσκο που περιλάμβανε πολλά δικά μου τραγούδια. Με αυτή την αφορμή συναντήθηκα με τον Ζακ Κερνέρ, διευθυντή της δισκογραφικής του εταιρείας, που μου πρότεινε κι εκείνος να ερμηνεύσω εγώ μερικά τραγούδια μου -είχα επιχειρήσει ανεπιτυχώς να το κάνω και στο παρελθόν. Προσπάθησα να τον πείσω για την ηχογράφηση ενός άλμπουμ και όχι ενός σινγκλ, όπως εκείνος μου πρότεινε. Πρέπει να ομολογήσω πως δέχτηκα τελικά να ηχογραφήσω τον "Μέτοικο" σε 45άρι... Τελικά ήταν ο Ρετζανί που μου άνοιξε το δρόμο για τα στούντιο. Οσο για το τραγούδι, έγινε συχνά αιτία να δημιουργηθεί μια σύγχυση: κάποιοι φαντάζονταν πως επρόκειτο για ένα στρατευμένο έργο που διεκδικούσε το δικαίωμα της διαφορετικότητας. Κι όμως, επρόκειτο κυρίως για ένα τραγούδι ερωτικό».

EΠIMEΛEIA: N. XATZ.