«Στόχος της έκθεσης είναι να δείξει το δυναμικό μιας νέας γενιάς Eλλήνων αρχιτεκτόνων, το όραμα και το ταλέντο τους» σύμφωνα με τον εθνικό επίτροπο, Ηλία Ζέγγελη που επέλεξε τα έργα και τους δημιουργούς τους. Θέλει επίσης να παρακινήσει το ενδιαφέρον των πολιτικών προκειμένου να αναθέτουν δημόσια έργα σε νέους αρχιτέκτονες, όπως μας είπε. Στην Μπιενάλε συμμετέχουν συνολικά 26 αρχιτέκτονες (όλοι νέας γεινιάς, κανείς από το λεγόμενο κατεστημένο) με 18 έργα, εκ των οποίων μόνο τρία σταθερά, των: Αρη Ζαμπίκου-Νίκου Κτενά, Αθανάσιου Σπανομαρίδη-Ιωάννη Ζαχαριάδη και Παντελή Νικολακόπουλου. Τα υπόλοιπα προβάλλονται ψηφιακά και είναι των: Κατερίνας Διακομίδου-Νίκου Χαρίτου-Χρίστου Παπούλια, Δημήτρη Ησαΐα-Τάση Παπαϊωάννου, Τάκη Κουμπή, Ανδρέα Κούρκουλα-Μαρίας Κοκκίνου, Αλέξανδρου Πατσούρη, Ζωής Σαμούρκα, Κατερίνας Τσιγαρίδα, Αλέξανδρου Σκουβάκλη-Νίκου Καλογήρου, Ανδρέα Αγγελιδάκη, Γιάννη Αίσωπου-Χριστίνας Λουκοπούλου, Σοφίας Βυζοβίτη, Ηρώς Μπερτάκη-Κωστή Πανηγύρη, Πηνελόπης Χαραλαμπίδου, ενώ θα υπάρχει και μία εγκατάσταση «μούλτι μίντια» (φόρμες που μετασχηματίζονται) του διεθνούς φήμης 30χρονου Ελληνα αρχιτέκτονα από το Λος Αντζελες Μάρκου Νόβακ.

Δίπλα στο κτίριο αυτό, στήθηκε άλλο ένα περίπτερο που αποτελεί την προσωπική συμμετοχή του αρχιτέκτονα Ηλία Ζέγγελη, καθώς προσκλήθηκε και ο ίδιος να συμμετάσχει με την Ελένη Τσιγάντε στο κεντρικό κομμάτι της έκθεσης από τον επίτροπο της Μπιενάλε, Μασιμιλιάνο Φούκσας.

Ο Ηλίας Ζέγγελης, καθηγητής σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ, με τεράστια θεωρητική δουλειά γύρω από την πόλη και την πολεοδομία, έχει με τη σκέψη του δημιουργήσει σχολή επηρεάζοντας νέες γενιές τις οποίες δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια. Θεωρείται από τους επιφανέστερους Ελληνες αρχιτέκτονες στο εξωτερικό. Ζει μόνιμα στις Βρυξέλλες και δραστηριοποιείται στο Βέλγιο και στο Βερολίνο.

Η άποψή του, λοιπόν, για την Αθήνα του 2000 έχει ιδιαίτερη σημασία. Την εικόνα της άλλωστε με τις πολυκατοικίες, διάλεξε να προβάλει στο εθνικό μας περίπτερο. Κι αυτό, γιατί πιστεύει πως «παρά το γεγονός ότι η Αθήνα είναι η αρχαιότερη από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Ελλάδα είναι σχεδόν αποκλειστικά μια μοντέρνα χώρα που υιοθέτησε πλήρως και αυτούσιο το μοντερνισμό: Αν όχι ως ιδεολογία, τον οικειοποιήθηκε ως κοινή λογική και ανέπτυξε μέσα από αυτόν ένα τοπικό ιδίωμα που οδήγησε σε συγκεκριμένους τύπους κτιρίων με κυρίαρχο αυτόν της πολυκατοικίας. Οι τύποι αυτοί έγιναν οι δομικές μονάδες των σύγχρονων ελληνικών πόλεων και όλοι μαζί διαμορφώνουν μια κατάσταση ταυτόχρονα γενική και διακριτική, άμεσα αναγνωρίσιμη ως ελληνική». Και προσθέτει: «Το παράδοξο αυτό αποτελεί τον πυρήνα της συζήτησης που θα ήθελα να αναπτυχθεί μέσα από αυτή την έκθεση. Το μοντέρνο αυτό "ιδίωμα" είναι παντού υποτιμημένο -πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου η έκκρηξη της ευμάρειας μετά τη δεκαετία του 1970 οδήγησε σε ένα πολιτικό πλαίσιο στο οποίο η αρχιτεκτονική έγινε επισήμως υποχείριο των πρωτοβουλιών των εργολάβων - ένα είδος ιδανικού "κραγιόν"».

Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ