Στα χέρια μας, όπως μας διαβεβαιώνει στον πρόλογο του βιβλίου, η κόρη του Γερμανού, Ναταλία, κρατάμε «αυτούσιο το κείμενο, ώς την τελευταία σελίδα που πρόλαβε να γράψει, μαζί με τις προσωπικές του σημειώσεις και τις απομαγνητοφωνημένες συζητήσεις του με τη Ρούλα Κουκούλου, τη γυναίκα του Ζαχαριάδη».

«Λένε», γράφει στο συγκινητικό και συγκινημένο σημείωμά της, «ότι οι άνθρωποι που φεύγουν από κοντά μας "πεθαίνουν" μόνο όταν τους ξεχνάς. Αν είναι έτσι, νιώθω πολύ τυχερή που ο μπαμπάς μου θα είναι πάντα ζωντανός. Τα βιβλία του τα γραπτά του, οι συνεντεύξεις του, τα χρονογραφήματά του είναι εδώ. Αρα κι εκείνος.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας έχει αυτή την ιδιαιτερότητα που έχει κάθε τι "πρώτο" ή "τελευταίο".

Οταν ο μπαμπάς μου έμαθε για πρώτη φορά τη σοβαρότητα της αρρώστιας του, μου τηλεφώνησε.

"Είσαι η πρώτη που το μαθαίνει", μου είπε κι εγώ τον άκουγα αμίλητη και ανίκανη να καταλάβω, να το πιστέψω, να το δεχτώ.

"Πρέπει να τελειώσω τον Ζαχαριάδη, Ναταλία".

"Αυτό που πρέπει είναι να γίνεις καλά".

"Δεν ξέρω, αλλά τον Ζαχαριάδη πρέπει να τον τελειώσω. Πρέπει να προλάβω".

Υστερα μπήκε στο νοσοκομείο. Την πρώτη μέρα που πήγα να τον δω, είχε δίπλα στο μαξιλάρι του ένα ντοσιέ, στυλό, χαρτιά με σημειώσεις.

"Τι είναι αυτά; " τον ρώτησα.

Χαμογέλασε:

"Ο Ζαχαριάδης. Οπου να 'ναι τον τελειώνω..."».

Οπως γνωρίζουμε ο Φρέντυ Γερμανός δεν πρόλαβε. Η έρευνά του και το ρεπορτάζ κράτησε δύο χρόνια... «Και τώρα σας αφήνω. Εχω την αίσθηση ότι ο μπαμπάς βιάζεται να ξεφυλλίσει το βιβλίο του...». Τελειώνει το σημείωμα της Ναταλίας.