Του ΑΛ.ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο 51χρονος Χάρι Μπέιν, γενικός γραμματέας της ολλανδικής ομοσπονδίας, είναι ο ιθύνων νους της Οργανωτικής Επιτροπής. Το πρόσωπο του EURΟ 2000, προς τον έξω κόσμο. Κάτι σαν τον Μισέλ Πλατινί, πριν από δύο χρόνια στη Γαλλία.

«Ξεκινήσαμε τη δουλειά το '95 (σ.σ. με το που ανέθεσε η UEFA τη διοργάνωση στις δύο από τις τρεις Κάτω Χώρες), θυμάμαι ότι ήμασταν ένα γκρουπ πέντε ανθρώπων σε ένα μικρό γραφείο στο Αϊντχόφεν. Σήμερα έχουμε εξελιχθεί σε ολοκληρωμένο οργανισμό, το EURΟ 2000 Foundation, με έδρα στο Ρότερνταμ και το προσωπικό μας είναι 120 άτομα, 30 Βέλγοι, 90 Ολλανδοί» μας έλεγε, προ ημερών, στο Κέντρο Τύπου έξω από το Αμστερνταμ Αρένα.

Ο Μπέιν και οι συνεργάτες του διέπρεψαν, αυτή την τελευταία πενταετία, κυρίως σε έναν τομέα. Στην άντληση πόρων από σπόνσορες και χορηγούς. Βρήκαν μια ντουζίνα απ' τους μεν (Carlsberg, Fuji, JVC, McDonald's, Pla yStation, PSINet, Coca-Cola, H yundai, MasterCard, Philips, Pringles, sportal.com) κι άλλους εννέα απ' τους δε (Adeccs, KLM, Nestle, adidas, Faberge, Telfort, connexxion, nashuatec, FINA) και, φυσικά, προσβλέπουν όχι απλώς να είναι το τουρνουά επιτυχημένο, αλλά να κερδίσουν τη συμμετοχή του πολύ κόσμου στις πατροπαράδοτες, στα μεγάλα ραντεβού, παράπλευρες (λεγόμενες) δραστηριότητες.

Η Ολλανδία τον Ιούνιο σφύζει, ούτως ή άλλως, από τουρίστες. Κι οι Βρυξέλλες συμβαίνει να είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2000. Σε καθεμιά από τις οκτώ πόλεις, λοιπόν, έχουν δημιουργηθεί οι «Ποδοσφαιρικές Πρεσβείες», ειδικές περιοχές για την υποδοχή των εκδρομέων και τη διασκέδασή τους. Πάρτι πλημμυρισμένα στη μουσική και στο σόου, χάπενιγκ σε μουσεία, σινεμά, καφέ, τουρνουά street-football, ορχήστρες που περιδιαβαίνουν στους δρόμους και δίνουν τόνο για να σηκώσουν τη διάθεση του κοινού ψηλά.

Στο Αμστερνταμ απόψε, για τελετή έναρξης έχουν ετοιμάσει δεκαέξι πολύχρωμες (μία αντιπροσωπευτική για κάθε συμμετέχουσα χώρα) βάρκες που θα κάνουν παρέλαση διασχίζοντας όλα τα κανάλια της πόλης. Και για την παραμονή του τελικού, την 1η Ιουλίου δηλαδή, μιούζικαλ με λέιζερ, πυροτεχνήματα, τέτοια. Μεταξύ μας, πάντως: Οποιος έζησε, κι όποιος κάλυψε δημοσιογραφικά, το France '98 και τώρα βρίσκεται εδώ, αδυνατεί να δραπετεύσει από την αίσθηση της μέρας με τη νύχτα. Σαν να έχεις δουλέψει για την «Ελευθεροτυπία», κι ύστερα να πας να εργαστείς στα «Νέα της Αγουλινίτσας», με το συμπάθιο (για την Αγουλινίτσα...)