Το «The Stor yof ΟVΟ» έπρεπε να αφορά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ολα αυτά μαζί; Δύσκολο να γίνει σε τριάντα λεπτά. Ο Πίτερ Γκάμπριελ είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει το δραματουργικό κόλπο της «οικογενειακής ιστορίας». Τρεις γενιές συγκρούονται μεταξύ τους αναδεικνύοντας τις ιδεολογικές του διαφορές. Από τη μια μεριά οι Sk ypeople (οι ουρανάνθρωποι), από την άλλη οι Earthfolk (οι κάτοικοι της Γης). Μια ευκαιρία για τον Πίτερ Γκάμπριελ να ξεδιπλώσει το γνωστό οπλοστάσιο των εμμονών του.

Ο δημιουργός των Real World Records και ο βασικός κορμός στήριξης του φεστιβάλ Womad, που μετέβαλε την εικόνα στη διεθνή μουσική σκηνή, δεν άφησε κανένα κοινωνικό, πολιτιστικό ή τεχνολογικό πρόβλημα αθιχτο. Και για να κάνει το όραμά του ακόμα πιο καθαρό επέμενε το μουσικοθεατρικό του σόου να συνοδεύεται από ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο, που, μάλιστα, το τύπωσε με δικά του έξοδα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πιάσεις το μήνυμα. Ετσι κι αλλιώς δεν τον έχουν κατηγορήσει ότι το έχει παρακάνει στο «προοδευτιλίκι», ότι είναι το ροκ υποκατάστατο του Μπλεϊρισμού;

Να θυμηθούμε επί τροχάδην τους ιερούς σκοπούς με τους οποίους ο Πίτερ Γκάμπριελ δεν έχει απλώς συνταχθεί, αλλά τους έχει στην κυριολεξία πάρει εργολαβία. Τον αγώνα εναντίον του απαρτχάιντ και υπέρ του Μαντέλα. Τις σχέσεις του με τη Greenpeace. Τη μεγάλη του περιοδεία υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το φιλόδοξο πρόγραμμα «Witness», που είχε σαν στόχο να εξοπλίσει αυτούς που αγωνίζονται στο στίβο της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με όλα τα απαραίτητα κομφόρ: κάμερες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τηλεοράσεις κ.λπ.

Το μουσικοθεατρικό «The Stor yof ΟVΟ» τον απασχόλησε δυο ολόκληρα χρόνια παράλληλα με την ανάπτυξη...ενός εναλλακτικού συστήματος διανομής της μουσικής μέσα από το Ιντερνετ. Πυρήνας του μουσικού θεάματος είναι ένα υπέροχο τραγούδι, όπως λένε όλοι όσοι το είδαν. Λέγεται «Father, Son» (Πατέρας, Γιος) και υπογραμμίζει τη συγκινητική στιγμή κατά την οποία οι γιοι και οι πατέρες τους συμφιλιώνονται επιτέλους την ώρα που σβήνει το φως της ζωής του Πατέρα. Στην παράσταση συμμετείχαν τρεις σπουδαίοι τραγουδιστές. Ο Πολ Μπιουκάναν, η Ελίζαμπεθ Φρέιζερ και ο Ρίτσι Χέιβενς.

Το τραγούδι αυτό θα συμπεριληφθεί οπωσδήποτε και στο αμέσως επόμενο άλμπουμ του, που υπόσχεται ότι θα είναι «πιο εσωτερικό, πιο αιχμηρό και με πιο πολλά τραγούδια» απ' ό,τι το θέαμα στο «Dome». Δεν ξέρει ακόμα τι ακριβώς μορφή θα πάρει το άλμπουμ, αλλά όλο και κάτι θα γίνει.

Χτυπάει το στομάχι του και λέει: «Κουβαλάω πολύ βάρος αυτή την εποχή. Αλλά πάντα μένω... έγκυος όταν ετοιμάζω δίσκο». Κρίμα το αγωνιστικό πρόγραμμα με το οποίο ξεκινάει την ήρεμη και οργανωμενη καθημερινή ζωή του στο Γουίλτσαϊρ -έχει, άλλωστε, εδώ και πέντε χρόνια την ιδια, σταθερή, «ειλικρινή» σχέση, έξω εντελώς από το λαμπερό κόσμο του μουσικού σταρ-σίστεμ.

Ξεκινάει με τένις και γιόγκα. Στη συνέχεια τον περιμένουν ώρες ατέλειωτες οργανωτικής δουλειάς, ολίγο μασάζ για χαλάρωση και το βράδυ κλείνεται στο στούντιο. Είναι πια πενηντάρης και, όπως λέει, «νιώθω καλύτερα από ποτέ στο πετσί μου».