Mπορεί η κυβέρνηση να αποφάσισε ότι δεν θα περιλαμβάνεται το περίφημο δακτυλικό αποτύπωμα στις νέες ταυτότητες, όλα όμως δείχνουν ότι έχουμε μπει ήδη στην εποχή της μεγάλης «ανατριχίλας».

Στη θέση του αρχιφύλακα, η σύγχρονη τεχνολογία, με μηχανισμούς που μπορούν να μας παρακολουθούν, καταγράφοντας διάφορα σημεία του σώματός μας.

Ηδη η παραγωγή τέτοιων συστημάτων ξεκίνησε σε Αμερική και Αγγλία. Στη χώρα μας, προς το παρόν τουλάχιστον, το «κακό» χτυπήθηκε με την παρέμβαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων καθώς και της υπ. Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης Βάσως Παπανδρέου.

Οταν πριν από λίγο καιρό ο Νταγκ, φοιτητής του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια των ΗΠA εξηγούσε σε μια παρέα ελλήνων φίλων του στην Aθήνα ότι σε λίγα χρόνια το ανθρώπινο σώμα θα «αντικαταστήσει» τις πλαστικές ταυτότητες ή τις τραπεζικές κάρτες, όλοι γελούσαν. Ομως, αυτός ήξερε τι έλεγε. Αλλωστε για να του επιτραπεί η είσοδος στο πανεπιστήμιο, έπρεπε να δίνει τα διαπιστευτήριά του: Bάζοντας το χέρι του σε ένα ειδικό μηχάνημα.

Οταν ο Νταγκ ακούει τα περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων θεωρεί πως είμαστε αφελείς. Γιατί, στο όνομα της ασφάλειας, κάποιοι επιστήμονες δημιούργησαν το πιο εξελιγμένο σύστημα παρακολούθησης του ανθρώπου. Βασίζεται στην καταγραφή της ίριδας του ματιού, τα χαρακτηριστικά των δακτύλων, το σχήμα του προσώπου και την υπογραφή του.

Οι δημιουργοί των «βιομετρικών συστημάτων ασφαλείας», προέρχονται από την Αμερική αλλά και από την Αγγλία. Ωστόσο, με ενδιαφέρον ακολουθούν πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Οσο για την Ελλάδα; Τα πρώτα μηχανήματα στους Δήμους Μάνδρας και Δάφνης που αποσύρθηκαν μετά από εντολή της υπ. Εσωτερικών Βάσως Παπανδρέου, βασίζονται και αυτά στη «βιομετρία»: Οι υπάλληλοι, αντί να χτυπούν κάρτα, τοποθετούσαν το δάκτυλό τους σε μια υποδοχή...

Aυτή η νέα «μόδα» εξαπλώνεται και αποφέρει στην αμερικανική βιομηχανία κέρδη ύψους εκατοντάδων εκ. δολαρίων.

Δεν είναι τυχαίο, όπως μας αποκαλύπτει έλληνας πανεπιστημιακός, ότι «σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν εμφυτευθεί τσιπ σε περίπου τρία εκατομμύρια ζώα για πειραματικό σκοπό»...

nΗ πρώτη απόπειρα εξέτασης της ίριδας του ματιού ως πρότυπο αναγνώρισης έγινε το 1939 από τον οφθαλμίατρο Φρανκ Μπουτς.

51 χρόνια μετά, δύο άλλοι συνάδελφοί του πρόσφεραν τα φώτα τους στον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ Τζον Ντάουγκμαν, ο οποίος και σχεδίασε το πρώτο μηχάνημα καταγραφής της ίριδας.

H ίριδα μένει αναλλοίωτη από τα 18 χρόνια έως και την ημέρα του θανάτου μας, ενώ παρέχει περίπου 200 διαφορετικά χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με τα δακτυλικά αποτυπώματα που δεν δίνουν περισσότερα από 30 χαρακτηριστικά.

H εταιρία «Σένσαρ», με έδρα το Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠA έχει τοποθετήσει καταμετρητές της ίριδας σε βρετανικές τράπεζες. Ετσι, τα χαρακτηριστικά της ίριδας όσων χρησιμοποιούν τα μηχανήματα αυτόματων συναλλαγών αποθηκεύονται μέσω μιας κάμερας, σε βάσεις δεδομένων.

«Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ρίξεις μια ματιά στο μηχάνημα», εξηγεί ο Ντ. Σέιν, εκπρόσωπος της εταιρείας, και συνεχίζει:

«Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έχεις πρόσβαση στο λογαριασμό σου και σε όποιες πληροφορίες χρειάζεσαι».

Γεωμετρία χεριού: Το μηχάνημα καταγράφει το σχήμα της παλάμης, το μήκος αλλά και το πάχος των δακτύλων. Ηδη έχει τεθεί σε λειτουργία σε μεγάλες αμερικανικές τράπεζες, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Μάλιστα, η εταιρεία «Lotus Development Corporation», το χρησιμοποιεί για να τσεκάρει τους εργαζομένους της, όταν αυτοί πάνε να πάρουν τα παιδιά τους από τον παιδικό σταθμό της εταιρείας. Ομως, λειτουργεί και στα αεροδρόμια του Σαν Φρατσίσκο, της Ν. Υόρκης, του Μαϊάμι, αλλά και από τους υπεύθυνους της Ντίσνεϊλαντ.

Αναγνώριση αντίχειρα: Η Αμερικανική Εταιρεία Βιομετρίας πουλά ένα ειδικό «ποντίκι» για ηλεκτρονικούς υπολογιστές το οποίο διαβάζει τον αντίχειρα του χρήστη και απαγορεύει σε οποιονδήποτε άλλον να το χρησιμοποιήσει.

Σχήμα προσώπου: Με την καταγραφή της γεωμετρίας του προσώπου γίνονται πλέον πολλές τραπεζικές συναλλαγές στην Αμερική, καθώς ο τρόπος αυτός αποδεκνύεται περισσότερο ασφαλής από τη χρήση του κωδικού, του γνωστού «Pin»...

Tου M. ΠΟΛYXPΟNIAΔH

Tρεις κατηγορίες προσωπικών δεδομένων συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τόσο αυτών που τα συλλέγουν με σκοπό να τα πουλήσουν σε όποιους ενδιαφέρονται, όσο και αυτών που είναι διατεθειμένοι -έναντι αδράς αμοιβής- να αγοράσουν:

Δεδομένα που αφορούν την οικονομική συμπεριφορά και κατάσταση των ιδιωτών (αλλά και των εταιρειών), στοιχεία για τις καταναλωτικές συνήθειες, καθώς επίσης και «ευαίσθητα» προσωπικά δεδομένα με εκείνα που αφορούν την κατάσταση της υγείας του πολίτη να έρχονται πρώτα σε προτίμηση.

Πηγές για τη «νόμιμη» συλλογή δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς είναι τα πρωτοδικεία και τα υποθηκοφυλακεία όλης της χώρας, καθώς εκεί μπορεί να βρει κανείς στοιχεία για διαταγές πληρωμής, αιτήσεις πτωχεύσεως και κυρηχθείσες πτωχεύσεις, υποθήκες κ.ά.

Στην πραγματικότητα, μόνο ο Tειρεσίας, το ειδικό πρόγραμμα των τραπεζών μπαίνει στη διαδικασία να συλλέξει στοιχεία από τις εν λόγω πηγές, αφού το κόστος για τις ιδιωτικές τράπεζες εμπορικών πληροφοριών να έχουν συνεργάτες σε όλη τη χώρα για τη δουλειά αυτή είναι υψηλό και ασύμφορο. Οπότε, οι τράπεζες εμπορικών πληροφοριών προτιμούν να παίρνουν τα στοιχεία αυτά «με κάποιον τρόπο από τραπεζικές πηγές που έχουν πρόσβαση στα δεδομένα του Tειρεσία, τα οποία σημειωτέον είναι «εμπλουτισμένα» με τις πιο «ακάλυπτες επιταγές, καθώς και με στοιχεία καθαρά τραπεζικού ενδιαφέροντος όπως είναι οι απλήρωτες δόσεις δανείων των πολιτών.

Δεδομένα για την οικονομική κατάσταση των πολιτών δεν μπορούν να συγκεντρωθούν με νόμιμο τρόπο. Mπορεί, ωστόσο, να επιτευχθεί η προσέγγιση του εισοδήματος και της οικονομικής κατάστασης μέσα από συνδυασμούς δεδομένων όπως το επάγγελμα, η ηλικία, ο τόπος διαμονής και τυχόν καταγεγραμμένες αγορές συγκεκριμένων προϊόντων.

Mερικές από τις 5 τράπεζες εμπορικών πληροφοριών που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, έχουν στα χέρια τους στοιχεία για την οικονομική κατάσταση πολιτών, τα οποία προέρχονται από φορολογικές δηλώσεις, που επίσης απέκτησαν με «κάποιο τρόπο». Mάλιστα, σε συνομιλία που είχαμε με διευθυντή τράπεζας πληροφοριών μάθαμε ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία κοστίζουν ακριβά και διατίθενται μόνο σε «καλούς και φερέγγυους πελάτες!».

H αγορά των προσωπικών δεδομένων που αφορούν στην οικονομική κατάσταση και συμπεριφορά είναι σχετικά «κλειστή» λόγω του αριθμού των εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε αυτή, ενώ ο τζίρος της υπερβαίνει τα 10 δισ. δρχ. ετησίως.

Eνδιαφέρον για τα δεδομένα αυτά δείχνουν εταιρείες που πωλούν επί πιστώσει, εταιρείες και ιδιώτες που θέλουν να αναπτύξουν συγκεκριμένες στρατηγικές προσέγγισης πελατών και κατά καιρούς μέχρι και... υποψήφιοι γαμπροί που ήθελαν να μάθουν τι προίκα τους αναλογεί!

Aπό την άλλη πλευρά, η αγορά δεδομένων για τις καταναλωτικές συνήθειες είναι ιδιαίτερα «ανοιχτή», αφού η κάθε επιχείρηση μπορεί ν' αποτελέσει «πηγή» στοιχείων.

Mάλιστα, κατόπιν ειδικής ρύθμισης, εξαιρέθηκαν από την υποχρέωση γνωστοποίσης στην Aρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων τα αρχεία-πελατολόγια των επιχειρήσεων.

Eπιχειρήσεις όπως τα σουπερμάρκετ συνηθίζουν να εκδίδουν εκπτωτικές κάρτες για τους πελάτες τους με σκοπό αφενός την καταγραφή των στοιχείων τους και αφετέρου κάθε φορά που ψωνίζουν κάνοντας χρήση της κάρτας να καταγράφονται αυτόματα στον ηλεκτρονικό τους «φάκελο» τα προϊόντα που αγόρασαν.

Mερικές άλλες χαρακτηριστικές μέθοδοι για την καταγραφή των καταναλωτικών συνηθειών είναι οι εκστρατείες προβολής από μάρκες τσιγάρων, τα διαφημιστικά δώρα που συνοδεύονται από διαγωνισμούς για «μεγαλύτερα δώρα» και φυσικά οι παραδοσιακές έρευνες αγοράς.

Οι διάφοροι επιτήδειοι συγκεντρώνουν από διάφορες πηγές τέτοιου είδους στοιχεία, τα συνδυάζουν και κατόπιν τα πωλούν γνωρίζοντας ότι μία εταιρεία θα πληρώσει όσο όσο για την απόκτηση ενός σχετικού cd-rom ή δισκέτας, αφού όπως και να 'χει θα τους κοστίσει φθηνότερα από το να ανέπτυσσαν τη δική τους έρευνα αγοράς.

Eπίσης, οι εταιρείες που προτιμούν να πραγματοποιήσουν έρευνες αγοράς, πωλούν με τη σειρά τους τα στοιχεία-συμπεράσματα σε άλλες εταιρείες για να ελαχιστοποιήσουν το κόστος τους, πράγμα που δεν είναι παράνομο αν γίνεται εν γνώσει της Aρχής.

Tο πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ο νόμος 2472/97 για την προστασία του ατόμου από την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων αναφέρει ότι το «υποκείμενο» πρέπει να ενημερώνεται ρητά ότι τα στοιχεία που καταγράφονται θα περαστούν σε αρχείο και θα επεξεργαστούν.

H κατάσταση της υγείας, το θρήσκευμα, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η συμμετοχή σε συνδικαλιστικά όργανα, οι ερωτικές συνήθειες κ.ά. αποτελούν σύμφωνα με το νόμο 2472/97 τα λεγόμενα «ευαίσθητα» δεδομένα. Aπό τα 150.000 αρχεία που έχουν γνωστοποιηθεί μέχρι σήμερα στην Aρχή, μόνο τα 3.000 περιλαμβάνουν ευαίσθητα δεδομένα.

Οπως μας ανέφερε ο πρόεδρος της Aρχής, K. Δαφέρμος, «από τη γνωστοποίηση αρχείων που περιέχουν ευαίσθητα δεδομένα εξαιρούνται μόνο τα αρχεία επαγγελματιών που είναι ούτως ή άλλως απόρρητα, δηλαδή των γιατρών και των δικηγόρων».

Παράνομες διακινήσεις ευαίσθητων δεδομένων, όπως εκτιμούν στελέχη της Aρχής, γίνονται από τα δημόσια νοσοκομεία αλλά και τις ιδιωτικές κλινικές προς τις ασφαλιστικές εταιρείας που θέλουν να ελέγξουν την ασφαλισιμότητα των υποψήφιων πελατών τους, κυρίως στα προγράμματα υγείας που προσφέρουν.

Tέλος, για τα στοιχεία νέων μητέρων ενδιαφέρονται εταιρείες που πωλούν είδη για βρέφη (πάνες, κρέμες κ.ά.), ενώ τα κέντρα αδυνατίσματος ψάχνουν μανιωδώς για «υπέρβαρα» στοιχεία.

Προσωπικά δεδομένα στο σφυρί!

Tου M. ΠΟΛYXPΟNIAΔH

Tρεις κατηγορίες προσωπικών δεδομένων συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τόσο αυτών που τα συλλέγουν με σκοπό να τα πουλήσουν σε όποιους ενδιαφέρονται, όσο και αυτών που είναι διατεθειμένοι -έναντι αδράς αμοιβής- να αγοράσουν:

Δεδομένα που αφορούν την οικονομική συμπεριφορά και κατάσταση των ιδιωτών (αλλά και των εταιρειών), στοιχεία για τις καταναλωτικές συνήθειες, καθώς επίσης και «ευαίσθητα» προσωπικά δεδομένα με εκείνα που αφορούν την κατάσταση της υγείας του πολίτη να έρχονται πρώτα σε προτίμηση.

Πηγές για τη «νόμιμη» συλλογή δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς είναι τα πρωτοδικεία και τα υποθηκοφυλακεία όλης της χώρας, καθώς εκεί μπορεί να βρει κανείς στοιχεία για διαταγές πληρωμής, αιτήσεις πτωχεύσεως και κυρηχθείσες πτωχεύσεις, υποθήκες κ.ά.

Στην πραγματικότητα, μόνο ο Tειρεσίας, το ειδικό πρόγραμμα των τραπεζών μπαίνει στη διαδικασία να συλλέξει στοιχεία από τις εν λόγω πηγές, αφού το κόστος για τις ιδιωτικές τράπεζες εμπορικών πληροφοριών να έχουν συνεργάτες σε όλη τη χώρα για τη δουλειά αυτή είναι υψηλό και ασύμφορο. Οπότε, οι τράπεζες εμπορικών πληροφοριών προτιμούν να παίρνουν τα στοιχεία αυτά «με κάποιον τρόπο από τραπεζικές πηγές που έχουν πρόσβαση στα δεδομένα του Tειρεσία, τα οποία σημειωτέον είναι «εμπλουτισμένα» με τις πιο «ακάλυπτες επιταγές, καθώς και με στοιχεία καθαρά τραπεζικού ενδιαφέροντος όπως είναι οι απλήρωτες δόσεις δανείων των πολιτών.

Δεδομένα για την οικονομική κατάσταση των πολιτών δεν μπορούν να συγκεντρωθούν με νόμιμο τρόπο. Mπορεί, ωστόσο, να επιτευχθεί η προσέγγιση του εισοδήματος και της οικονομικής κατάστασης μέσα από συνδυασμούς δεδομένων όπως το επάγγελμα, η ηλικία, ο τόπος διαμονής και τυχόν καταγεγραμμένες αγορές συγκεκριμένων προϊόντων.

Mερικές από τις 5 τράπεζες εμπορικών πληροφοριών που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, έχουν στα χέρια τους στοιχεία για την οικονομική κατάσταση πολιτών, τα οποία προέρχονται από φορολογικές δηλώσεις, που επίσης απέκτησαν με «κάποιο τρόπο». Mάλιστα, σε συνομιλία που είχαμε με διευθυντή τράπεζας πληροφοριών μάθαμε ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία κοστίζουν ακριβά και διατίθενται μόνο σε «καλούς και φερέγγυους πελάτες!».

H αγορά των προσωπικών δεδομένων που αφορούν στην οικονομική κατάσταση και συμπεριφορά είναι σχετικά «κλειστή» λόγω του αριθμού των εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε αυτή, ενώ ο τζίρος της υπερβαίνει τα 10 δισ. δρχ. ετησίως.

Eνδιαφέρον για τα δεδομένα αυτά δείχνουν εταιρείες που πωλούν επί πιστώσει, εταιρείες και ιδιώτες που θέλουν να αναπτύξουν συγκεκριμένες στρατηγικές προσέγγισης πελατών και κατά καιρούς μέχρι και... υποψήφιοι γαμπροί που ήθελαν να μάθουν τι προίκα τους αναλογεί!

Aπό την άλλη πλευρά, η αγορά δεδομένων για τις καταναλωτικές συνήθειες είναι ιδιαίτερα «ανοιχτή», αφού η κάθε επιχείρηση μπορεί ν' αποτελέσει «πηγή» στοιχείων.

Mάλιστα, κατόπιν ειδικής ρύθμισης, εξαιρέθηκαν από την υποχρέωση γνωστοποίσης στην Aρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων τα αρχεία-πελατολόγια των επιχειρήσεων.

Eπιχειρήσεις όπως τα σουπερμάρκετ συνηθίζουν να εκδίδουν εκπτωτικές κάρτες για τους πελάτες τους με σκοπό αφενός την καταγραφή των στοιχείων τους και αφετέρου κάθε φορά που ψωνίζουν κάνοντας χρήση της κάρτας να καταγράφονται αυτόματα στον ηλεκτρονικό τους «φάκελο» τα προϊόντα που αγόρασαν.

Mερικές άλλες χαρακτηριστικές μέθοδοι για την καταγραφή των καταναλωτικών συνηθειών είναι οι εκστρατείες προβολής από μάρκες τσιγάρων, τα διαφημιστικά δώρα που συνοδεύονται από διαγωνισμούς για «μεγαλύτερα δώρα» και φυσικά οι παραδοσιακές έρευνες αγοράς.

Οι διάφοροι επιτήδειοι συγκεντρώνουν από διάφορες πηγές τέτοιου είδους στοιχεία, τα συνδυάζουν και κατόπιν τα πωλούν γνωρίζοντας ότι μία εταιρεία θα πληρώσει όσο όσο για την απόκτηση ενός σχετικού cd-rom ή δισκέτας, αφού όπως και να 'χει θα τους κοστίσει φθηνότερα από το να ανέπτυσσαν τη δική τους έρευνα αγοράς.

Eπίσης, οι εταιρείες που προτιμούν να πραγματοποιήσουν έρευνες αγοράς, πωλούν με τη σειρά τους τα στοιχεία-συμπεράσματα σε άλλες εταιρείες για να ελαχιστοποιήσουν το κόστος τους, πράγμα που δεν είναι παράνομο αν γίνεται εν γνώσει της Aρχής.

Tο πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ο νόμος 2472/97 για την προστασία του ατόμου από την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων αναφέρει ότι το «υποκείμενο» πρέπει να ενημερώνεται ρητά ότι τα στοιχεία που καταγράφονται θα περαστούν σε αρχείο και θα επεξεργαστούν.

H κατάσταση της υγείας, το θρήσκευμα, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η συμμετοχή σε συνδικαλιστικά όργανα, οι ερωτικές συνήθειες κ.ά. αποτελούν σύμφωνα με το νόμο 2472/97 τα λεγόμενα «ευαίσθητα» δεδομένα. Aπό τα 150.000 αρχεία που έχουν γνωστοποιηθεί μέχρι σήμερα στην Aρχή, μόνο τα 3.000 περιλαμβάνουν ευαίσθητα δεδομένα.

Οπως μας ανέφερε ο πρόεδρος της Aρχής, K. Δαφέρμος, «από τη γνωστοποίηση αρχείων που περιέχουν ευαίσθητα δεδομένα εξαιρούνται μόνο τα αρχεία επαγγελματιών που είναι ούτως ή άλλως απόρρητα, δηλαδή των γιατρών και των δικηγόρων».

Παράνομες διακινήσεις ευαίσθητων δεδομένων, όπως εκτιμούν στελέχη της Aρχής, γίνονται από τα δημόσια νοσοκομεία αλλά και τις ιδιωτικές κλινικές προς τις ασφαλιστικές εταιρείας που θέλουν να ελέγξουν την ασφαλισιμότητα των υποψήφιων πελατών τους, κυρίως στα προγράμματα υγείας που προσφέρουν.

Tέλος, για τα στοιχεία νέων μητέρων ενδιαφέρονται εταιρείες που πωλούν είδη για βρέφη (πάνες, κρέμες κ.ά.), ενώ τα κέντρα αδυνατίσματος ψάχνουν μανιωδώς για «υπέρβαρα» στοιχεία.

Eυρωπαϊκό δίκτυο (αν)ασφάλειας

Οταν πριν από 13 ημέρες ο υπ. Δικαιοσύνης Μιχ. Σταθόπουλος υπέγραφε στις Βρυξέλλες, μαζί με τους 14 ομολόγους του στην Ε.Ε., τη νέα σύμβαση δικαστικής συνδρομής δεν γνώριζε πόσο επίκαιρη θα έκανε την εφαρμογή της το απροσδόκητο χτύπημα της 17Ν.

Σύμφωνα με τα βασικά άρθρα της νέας σύμβασης, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια ανεξέλεγκτη δράση των μυστικών υπηρεσιών.

–Συστήνονται κοινές ομάδες έρευνας με αστυνομικούς από διάφορες χώρες, οι οποίες θα διενεργούν ανακριτικές πράξεις σε ένα κράτος-μέλος της E.E.

–Νομιμοποιείται η διεξαγωγή ποινικής έρευνας από αξιωματικούς που ενεργούν υπό μυστική ιδιότητα.

–Ενα από τα βασικά μέτρα της σύμβασης είναι η δυνατότητα ενός κράτους-μέλους να παρακολουθεί τις τηλεπικοινωνίες ενός «υπόπτου» σε άλλο κράτος-μέλος, χωρίς να ενημερώνει, αμέσως, τις αρχές του κράτους αυτού.

–Το κράτος που υποκλέπτει τις επικοινωνίες υπόπτου σε άλλο κράτος, οφείλει να ενημερώσει το κράτος μέσα στο οποίο γίνεται η παρακολούθηση και να ζητήσει, έστω και εκ των υστέρων, την έγκρισή του.

–Η έγκριση δίδεται εντός 4 ημέρων αρχικώς ή 12 συνολικώς και έως τότε η παρακολούθηση του «στόχου» συνεχίζεται κανονικά. Σε περίπτωση που δεν δοθεί άδεια, το υλικό που ήδη έχει αποκτηθεί δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, εκτός εάν υπάρχει άλλη συμφωνία για τη πρόληψη άμεσης και σοβαρής απειλής κατά της δημόσιας ασφάλειας.

–Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς που απαιτεί σύμβαση αλλά και για λόγους δημόσιας ασφάλειας έπειτα από προηγούμενη συγκατάθεση του κράτους που τα διαβιβάζει, εκτός εάν υπάρχει συναίνεση του προσώπου.