Aποστολή: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΡΑΗ

Εξω από την πόλη Σάντα Μαρία ντα Φέιρα της Πορτογαλίας, δηλαδή, στην Αγία Μαρία της Αγοράς και του Eμπορίου, η Ελλάδα ανακηρύχθηκε χθες, ομοφώνως, το 12ο μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης.

Η συζήτηση ήταν σύντομη, όπως σύντομο θα είναι και το επίσημο κείμενο των 15 που θα βγει σήμερα. «Short but enthousiastic» («μικρό αλλά ενθουσιαστικό»), όπως το χαρακτήρισε ξένος διπλωμάτης. «Θα είναι ένα κείμενο μια-δυο σειρές, στο οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες απλώς θα χαιρετίζουν την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ, χωρίς όρους ή συστάσεις», μας είπε, χθες, στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού.

Οσο για τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ήταν μεν ευτυχής για την αναμενόμενη άλλωστε κατάληξη, αλλά παράλληλα δεσμεύτηκε και για βελτίωση του επιπέδου της υγείας, της παιδείας και της πρόνοιας των Ελλήνων πολιτών με στόχο την ευημερία τους, που θα είναι δύσκολο να συνδυαστούν με τη νέα φάση λιτότητας στην οποία μπαίνει η Ελλάδα με την ένταξη της στην ΟΝΕ.

Η πορτογαλική προεδρία για σήμερα το μεσημέρι έχει προγραμματίσει ειδική εκδήλωση προς τιμήν της χώρας μας, με σαμπάνια, αλλά και το τοπικό και διάσημο πόρτο. Μην αναρωτιέστε, πάντως, με τι στυλό θα υπογράψει ο πρωθυπουργός την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, διότι το ευρωπαϊκό πρωτόκολλο δεν προβλέπει πρωθυπουργική υπογραφή. Aρκεί εκείνη που έβαλε ο Γ. Παπαντωνίου το απόγευμα στο ECΟFIN.

«Iστορική μέρα»

Ο Κ. Σημίτης, στην παρέμβαση που έκανε στη χθεσινή πρωινή σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με θέμα την ένταξη της χώρας μας στην ΟΝE, χαρακτήρισε την ημέρα «ιστορική για την Ελλάδα». «Η απόφασή σας επιβεβαιώνει και επιβραβεύει μια μακρά προσπάθεια», είπε στους ομολόγους του. «Η σημερινή επιτυχία οφείλεται και στη δική σας συμπαράσταση και συνεργασία. Ηταν πολύτιμη. Είμαστε έτοιμοι τώρα να συνεισφέρουμε δημιουργικά μαζί με εσάς στην κοινή πορεία για τη δημιουργία της δυναμικής Ευρώπης του 21ου αιώνα».

Ο Κώστας Σημίτης αναφέρθηκε και στις δυσκολίες προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. «H Ελλάδα δεν ήταν μια ανεπτυγμένη χώρα που εφήρμοζε λάθος οικονομική πολιτική και γι' αυτό το λόγο ήταν απλώς αρκετό να προσαρμόσει την οικονομική της πολιτική προς τις πολιτικές των άλλων χωρών. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα με σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης. Ηταν μια χώρα που λόγω του εμφυλίου πολέμου, της δικτατορίας, του πελατειακού πολιτικού συστήματος είχε μάθει να ζει με δανεικά, με ελλείμματα, πληθωρισμό· που θεωρούσε ότι η οικονομική σταθερότητα είναι αντίθετη με τα συμφέροντα των εργαζομένων· που θεωρούσε ότι η οικονομική σταθερότητα είναι ένας ανέφικτος στόχος».

«Δύσκολη προσαρμογή»

«H προσαρμογή ήταν πιο δύσκολη για μας απ' ό,τι για τις άλλες χώρες», συνέχισε. «Δώσαμε έναν σκληρό αγώνα, τα τελευταία χρόνια, με επιμονή και συνέπεια, όχι μόνο για να ικανοποιήσουμε τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αλλά κυρίως για να αλλάξουμε νοοτροπίες και πρακτικές, να εξυγιάνουμε την οικονομία μας και να θέσουμε γερές βάσεις για την περαιτέρω αναπτυξιακή της πορεία. Πετύχαμε. Πετύχαμε γιατί ο ελληνικός λαός είδε τις συγκεκριμένες θετικές συνέπειες της πολιτικής. Γιατί ήθελε διέξοδο από τη μιζέρια δεκαετιών. Γιατί αποδέχτηκε περιοριστικές πολιτικές με κόστος στο εισόδημά του και στο επίπεδο ζωής του. Γιατί οι Ελληνες στέκονται θετικά στην ιδέα μιας ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης. Πιστεύουν στα πλεονεκτήματα που προσφέρει η συμμετοχή. Πιστεύουν ότι το να είσαι μέλος της Ενωσης αυτής δίνει πολλές νέες ευκαιρίες».

Ο K. Σημίτης είπε ακόμη ότι η ένταξη στη ζώνη του ευρώ «δεν αποτελεί αυτοσκοπό, δεν δίνει λύσεις σε όλα τα προβλήματα». «Τη θεωρούμε, όμως, απαρχή ενός νέου κύκλου ανάπτυξης και συμμετοχής στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Βρισκόμαστε σε μια δυναμική τροχιά με όραμα και μεγάλες δυνατότητες. Ο στόχος της ανάπτυξης της Ευρώπης αποτελεί και δικό μας στόχο. Γι' αυτό η κυβέρνησή μου θα συνεχίσει μια πολιτική που εξασφαλίζει την οικονομική σταθερότητα, όπως προβλέπει άλλωστε και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Θα συνεχίσει επίσης τον εκσυγχρονισμό και τις διαρθρωτικές αλλαγές για να ενισχύσουμε τις βάσεις που θέσαμε. Θα επιδιώξουμε, επίσης, να κατανείμουμε τα οφέλη της ανάπτυξης όσο το δυνατόν ευρύτερα. Η κοινωνική συνοχή και η καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού αποτελούν πρωταρχικό μας στόχο, σύμφωνα άλλωστε με την κοινή μας απόφαση στο προηγούμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λισσαβόνας».