«Επανήλθα αδύνατος», λέει ο συνθέτης Στάμος Σέμσης. Η αλλαγή είναι εμφανής. Φορά τζιν παντελόνι και βυσσινί μπλουζάκι. Δείχνει μια χαρά. «Γιατί τονίζεις ότι αδυνάτισες; », ρωτώ. «Οταν χάνεις κιλά και είσαι σε φόρμα, όπως λένε, σημαίνει ότι έχεις διάθεση να επικοινωνήσεις και με τους άλλους».

Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε δημιουργική έξαρση: ένα τραγούδι του συμπεριελήφθη στην καινούργια δουλειά του Γιώργου Νταλάρα, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο. Μερικά χρόνια μετά το «Νησί των Λωτοφάγων» ο συνθέτης συνεργάζεται ξανά με την Ελλη Πασπαλά ετοιμάζοντας το νέο της δίσκο. Ταυτόχρονα βρίσκεται σ' ένα αγώνα δρόμου με τις εταιρείες για να καταφέρει να κυκλοφορήσει ένα CD, όπου οι αινιγματικές παρλάτες του ηθοποιού Γιώργου Χριστοδουλίδη συνδυάζονται με τον ηλεκτρονικό ήχο, τους ρυθμούς του ντραμ εντ μπέις, τα μισοτελειωμένα μηνύματα τηλεφωνητών και τη βιόλα. Δουλειά, που αν όλα πάνε καλά, θα συνοδευτεί και από μία ανάλογη παράσταση.

Η δημιουργία ενός μουσικού παραμυθιού κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή ένα δελφίνι, που θα κυκλοφορήσει και σε CD RΟM είναι ένα άλλο απρόβλεπτο σχέδιό του.

Η πειραματική διάθεση του συνθέτη και η συνεργασία του με τον Γιώργο Χριστοδουλίδη αντιμετωπίστηκε από τους υπευθύνους των εταιρειών το λιγότερο αμήχανα: «Κάποιοι μου είπαν ότι δεν είναι της αισθητικής μου. Υστερα από εφτά δίσκους αποφάσισα να κάνω κάτι καινούργιο και αντιμετωπίστηκα σαν ένας πιτσιρικάς που δεν ξέρει τι θέλει».

* Κινείστε με άνεση σε διαφορετικά μουσικά είδη;

«Στη μουσική που γράφω για τη δουλειά με τον Χριστοδουλίδη έχω συνδυάσει τον άμπιεντ ήχο με το σύγχρονο ρυθμό. Νέα μουσικά στοιχεία, ακόμα και στην ενορχήστρωση, υπάρχουν και στο τραγούδι που έδωσα στον Γιώργο Νταλάρα».

* Πώς είναι η συνεργασία σας;

«Αυτό που μ' έχει εντυπωσιάσει στον Γιώργο, είναι η αμεσότητα της αντίδρασής του. Επικοινώνησα μαζί του ύστερα από τέσσερα χρόνια και του ζήτησα να μιλήσουμε και συναντηθήκαμε το ίδιο απόγευμα. Δεν συμπεριφέρονται όλοι όμως με τον ίδιο τρόπο. Είχα έρθει σε επαφή και με τη Χάρις Αλεξίου δίνοντάς της κάποια κομμάτια να ακούσει και, ενώ μου είπε ότι σέβεται το χρόνο των ανθρώπων, δεν μου απάντησε ποτέ»...

Τη νέα μουσική που συνθέτει για την Ελλη Πασπαλά την χαρακτηρίζει γρίφο, τον οποίο λύνει σιγά σιγά. «Ψάχνουμε μαζί ένα υλικό που να της ταιριάζει πολύ. Είναι τραγούδια μελωδικότατα με έντονο το ρυθμικό στοιχείο, χωρίς να λείπουν και απαλά μελωδικά μέρη».

* Πότε είστε ικανοποιημένος από τους στίχους ενός τραγουδιού;

«Οταν καταλάβω ότι σημαίνουν κάτι γι' αυτόν που τους έχει γράψει. Γιατί και για μένα, θα ήταν πολύ εύκολο ν' ανοίξω τα μηχανηματάκια μου και να γράψω μελωδιούλες...».

Τον απασχολεί, όπως λέει, και η ψυχοακουστική διάσταση της μουσικής, αναφέρεται στον Μπράιαν Ινο και στην ambient music και συμπληρώνει: «Τώρα έχουν πολλαπλασιαστεί οι πληροφορίες που δεχόμαστε. Οι ήχοι που μας κατακλύζουν έχουν κι έναν επιθετικό χαρακτήρα. Δεκάδες συσκευές σε ειδοποιούν συνεχώς για να σου επισημάνουν κάτι. Πιστεύω ότι έχουμε προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, αν σκεφτείς τη χρήση των κινητών τηλεφώνων, τις διπλές κλήσεις στα τηλέφωνα, ενώ ταυτόχρονα παίζουν οι τηλεοράσεις και ακούγεται μουσική. Σε λίγο όλοι θα έχουμε DVD και ντόλμπι σαράουντ στο σπίτι. Δηλαδή περισσότερη οπτική και ακουστική πληροφορία».

* Είστε εξοικειωμένος με τη νέα τεχνολογία;

«Βεβαίως. Η τεχνολογία είναι προσιτή σε όλους πια. Εκεί που ένα παιδί έπαιζε μόνο του κιθάρα, τώρα μέσω ενός υπολογιστή μπορεί νε έχει ένα ολοκληρωμένο μουσικό αποτέλεσμα. Θεωρώ επίσης το Ιντερνέτ εξαιρετικά χρήσιμο μέσο διάδοσης της μουσικής. Δικαίως οι δισκογραφικές εταιρείες αγοράζονται από τις εταιρείες Δικτύων. Ηδη μπορείς να στείλεις το ντέμο σου σε μια εταιρεία και να σ'το διανείμει μέσω δικτύου».

* Υπάρχει ενδιαφέρον πειραματισμού από τους νέους μουσικούς;

«Οχι όσο θα έπρεπε. Οι μουσικοί φοβούνται να μην έχει λίγο περισσότερο ενδιαφέρον το παίξιμό τους... Είναι φοβισμένη η Ελλάδα σε όλους τους τομείς. Πραγματική δημιουργική κατάσταση δεν υπάρχει. Είναι διεκπεραιωτές δίσκων, τραγουδιστών και εταιρειών. Αφού βαριέσαι εσύ που το πουλάς, δεν θα βαρεθεί αυτός που θα το ακούσει;

Ενα μουσικό κομμάτι των Οrbital, για παράδειγμα, έχει ελληνικότατη μελωδία. Γιατί να το αγοράζει η πιτσιρικαρία από τον Eγγλέζο και όχι από μας; ».

Κάποια στιγμή αναφέρεται στις ατέλειωτες ώρες που μελετάει βιόλα και στο πόσο τον έχει βοηθήσει η μελωδικότητα αυτού του οργάνου στη σύνθεση, ενώ μια τελευταία ερώτηση για τη σύγχρονη ελληνική σκηνή ανεβάζει για λίγο τους τόνους: «Στην ελληνική σκηνή οι συνεργασίες είναι πολύ δύσκολες λόγω των συμφερόντων. Είμαστε μια πολύ μικρή χώρα. Αυτό που έχει πει ο Σαββόπουλος ότι «ιστορία γράφουν οι παρέες», ισχύει, αλλά, εκτός από τη ρομαντική του διάσταση, υπάρχει και η γκανγκστερική του, όπου αυτές οι παρέες δεν αφήνουν καμιά άλλη παρέα να γράψει ιστορία».