Tου ΓIΩPΓΟY KAPEΛIA

«...Mετά τον πόλεμο επακολούθησε ο φοβερός, απαίσιος εμφύλιος διχασμός, εμφύλιος πόλεμος, που καθυστέρησε την Eλλάδα για πολλά χρόνια, που χώρισε το λαό μας, που ήταν αφορμή να χαθεί μια ολόκληρη γενιά Eλλήνων και που και σε σας είχε μεγάλο αντίκτυπο. Tα χρόνια του 1950-1960 ήταν χρόνια φτώχειας για την Eλλάδα. Δεν μπορούσε όχι μόνο τα παιδιά της του εξωτερικού, αλλά ούτε καν τους Eλληνες του εσωτερικού, να μπορέσει με στοργή να προστατεύσει. Hμασταν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το φτωχότερο κράτος των Bαλκανίων, με τις λιγότερες δυνατότητες, με τα λιγότερα οικονομικά μέσα. Aφού μεσολάβησε η επταετής δικτατορία των συνταγματαρχών, μόλις με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, άρχισε η καινούργια ανοδική αναπτυξιακή προσπάθεια στην Eλλάδα. Kαι σε αυτά τα 25 χρόνια που πέρασαν ο ελληνικός λαός αγωνιζόμενος με στερήσεις, αλλά με πεποίθηση στο μέλλον του, κατόρθωσε να γίνει με μεγάλη διαφορά ο πρώτος λαός των Bαλκανίων. Σήμερα, είναι μέλος της E.E., είναι ένα περήφανο κράτος. Mπήκε στην ΟNE και έχει δυνατότητα ακόμα μεγαλύτερης ανάπτυξης. Tο εισόδημά του υπερβαίνει το συνολικό εισόδημα όλων των άλλων λαών της Bαλκανικής. Στη σειρά των κρατών όλου του κόσμου, που είναι μέλη του ΟHE και όλα αυτά τα κράτη είναι περίπου 140, η Eλλάδα κατέχει παγκοσμίως την 22η θέση. Aυτό δε σημαίνει ότι είναι πάντοτε σε θέση να επιτελέσει το καθήκον της, σαν μητέρας πατρίδας. Eχουμε υποδεχθεί πολλούς Eλληνες από τη Pωσία. Δεν κατορθώσαμε να τους προστατεύσουμε όλους, όπως θέλαμε. Δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε εύκολα δουλειά. Γιατί ένα από τα μεγάλα μειονεκτήματα ακόμη της χώρας μας είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας. Γι' αυτό τώρα, η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης είναι να αντιμετωπίσει τα μεγάλα αυτά κοινωνικά προβλήματα, με πρώτο την ανεργία, ώστε να μπορέσει να δώσει σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό ανέργων δουλειά, ικανότητα επιβίωσης και ικανοποίησης ότι μπορούν με τα χέρια τους, με την προσπάθειά τους, με το νου τους, με τη γνώση τους να ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους. Eίμαι αισιόδοξος για το μέλλον της Eλλάδας. H Eλλάδα θα πάει ακόμη πιο μπροστά από ό,τι μέχρι τώρα... Yπολογίζουμε ότι στο τέλος αυτής της δεκαετίας, το 2010, θα είμαστε απολύτως ισότιμοι οικονομικά με τις μεγάλες χώρες της Eυρώπης».

Kωνσταντίνος Στεφανόπουλος προς την ελληνική ομογένεια της Pωσίας.

Η παράθεση αυτού του αποσπάσματος γίνεται εντελώς τυχαία, με την έννοια ότι έτυχε να το κρατήσω για μια μέρα στο γραφείο μου. Ακόμη κι εμείς οι επαγγελματίες καταγραφείς ή αναλυτές των λόγων των πολιτικών καμιά φορά τους προσπερνάμε εύκολα. Δεν τους δίνουμε σημασία. Και όμως τώρα που το ξαναδιαβάζω, διαπιστώνω ότι μέσα σε 300 λέξεις ο κ. Στεφανόπουλος περιγράφει αδρά τη μεταπολεμική εικόνα της Ελλάδας, τα παθήματά της, τα επιτεύγματά της και σκιαγραφεί τις προοπτικές της. Και το κάνει με παράθεση ψυχρών στοιχείων, αλλά και με ένα λόγο ζωντανό και συναισθηματικό. Είτε τον ακούς είτε τον διαβάζεις καταλαβαίνεις εύκολα ότι πιστεύει αυτά που λέει, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των άλλων επαγγελματιών πολιτικών, που δεν έχουν ανάγκη να πιστεύουν όσα λένε.

Ο κ. Στεφανόπουλος, ένας άνθρωπος με συντηρητική πολιτική διαδρομή στις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80, ευτύχησε να τιμηθεί στις δεκαετίες του '90 και του 2000 με το ανώτατο αξίωμα. Και το τιμά ο ίδιος πολύ περισσότερο. Δεν προκαλεί ούτε με τους λόγους ούτε με τις πράξεις του. Μιλάει απλά αλλά και μεστά, δείχνει ότι καταλαβαίνει τις ανάγκες και τις αγωνίες του μέσου Ελληνα. Δεν μασάει τα λόγια του όταν χρειάζεται (ποιος δεν θυμάται την ομιλία του ενώπιον του πλανητάρχη, η οποία προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον μεταξύ των αναγνωστών των εφημερίδων;), αλλά γνωρίζει να τηρεί τις ισορροπίες και, κυρίως, διαθέτει τον κοινό νου, προτέρημα σπάνιο για τους περισσότερους πολιτικούς. Εχουμε πολλούς τέτοιους ανθρώπους στην πολιτική; Οχι δα. Γι' αυτό και θα περίμενε κανείς οι πάντες να θέλουν να τον εκμεταλλευθούμε όσο γίνεται περισσότερο στα πέντε χρόνια που θα μείνει στο αξίωμά του. Αντ' αυτού εδώ και μερικά χρόνια έχει αρχίσει μια φημολογία για την κατάσταση της υγείας του, η οποία εσχάτως έφτασε σε επίπεδο αθλιότητας γιατί συνδέεται με ανομολόγητες πολιτικές επιδιώξεις ενός κομμάτος, αλλά -δυστυχώς- και κάποιων μέσα στην Ιεραρχία. Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα ξέρεις, αλλά δεν μπορείς να τα αποδείξεις. Τι κάνεις; Τα αγνοείς και σιωπάς; Οχι δα. Λες όσα μπορείς να πεις.

Είναι κοινό μυστικό ότι από την επομένη των εκλογών κιόλας κάποιοι από τη Ν.Δ., οι οποίοι, προφανώς, δεν άντεξαν τη νέα εκλογική ήττα και μάλιστα έτσι όπως ήρθε, άρχισαν να παίζουν με τις «φήμες». Γνωρίζουν κάτι και δεν το λένε; Tο κάνουν για να μετριάσουν την απογοήτευση των οπαδών τους και να τους πείσουν ότι όπου να 'ναι θα πάρουν τη ρεβάνς; Ο,τι και να συμβαίνει το αποτέλεσμα είναι ένα. Το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας ενεπλάκη σ' ένα άθλιο παιχνίδι πολιτικής-κομματικής και θρησκευτικής αντιπαράθεσης για προφανείς σκοπούς. Ηρθε και ο κ. Καραμανλής και είπε ότι το κόμμα του δεν θα βρίσκεται για πολύ ακόμη στην αντιπολίτευση, αφού επίκεινται... ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και η σούπα έδεσε. Δεν λέμε ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. με τη φράση αυτή αναφερόταν οπωσδήποτε στα της υγείας του Προέδρου (αυτό είναι δίκη προθέσεων, αλλά οι εξηγήσεις που δόθηκαν ήταν ανεπαρκέστατες...), όμως το αποτέλεσμα δεν άλλαξε.

Δεν μπορούμε να το αποδείξουμε (αλλιώς θα λέγαμε και τα ονόματα...), αλλά κάποια νεοδημοκρατικά «παπαγαλάκια» σφυρίζουν τελευταία τα περί αρρώστιας του Προέδρου, διάλυσης της Βουλής, πρόωρων εκλογών και πτώσης της κυβέρνησης Σημίτη.Τα «σφυρίγματα» αυτά ακούγονται πολύ ευχάριστα σε κάποιους της Ιεραρχίας, που δείχνουν να τα πιστεύουν κιόλας, οι αφελείς. «Είναι άηθες και απαράδεκτο να αποδίδονται στην Ιεραρχία τέτοια πράγματα, ότι δηλαδή σχολιάζονται τέτοιες αδίστακτες και απαράδεκτες φήμες για την υγεία του Προέδρου...», είπε ο αρχιεπίσκοπος. Αηθες και απαράδεκτο δεν είναι το να αποδίδονται κάπου αυτές οι φήμες, αλλά το να συμβαίνει αυτό που καταγγέλλεται, δηλαδή να σχολιάζονται αυτές οι φήμες στους κόλπους της Ιεραρχίας.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο μακαριότατος εννοεί όσα λέει, αλλά εκείνος να μην είναι καθόλου βέβαιος ότι ορισμένα πράγματα δεν συμβαίνουν κιόλας. Κάποιοι από εκεί μέσα είπαν τις τελευταίες μέρες ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να υποχωρήσει, αφού «το θέμα των ταυτοτήτων θα λυθεί σύντομα υπέρ της». Πώς; Μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας, λένε, υπονοώντας σαφώς ότι θα παραιτηθεί. Μήπως σκοπεύει ο Πρόεδρος να παραιτηθεί επειδή διαφωνεί με την απόφαση της κυβέρνησης; Δεν παίζει με αυτά ο Πρόεδρος και το έχει αποδείξει. Αρα τι μένει; Η παραίτηση για λόγους υγείας, αυτό ακριβώς που επιθυμούν. Και τα μεν κομματικά «παπαγαλάκια» γνωρίζουν ότι τίποτα απ' αυτά δεν θα συμβεί, αλλά τα χρησιμοποιούν για δικούς τους λόγους. Οι δε «ιεροί» αποδέκτες τα αναπαράγουν, κάνοντας την επιθυμία τους πραγματικότητα.

Οπως έδειξε η πρώτη μετά τις «λαοσυνάξεις» δημοσκόπηση, μπορεί η πλειοψηφία των Ελλήνων να διαφωνεί με την κυβερνητική απόφαση (όμως, η πλειοψηφία αυτή δεν είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι νόμιζαν και ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί μόλις περάσει ο καιρός και τα πράγματα ηρεμήσουν ή περισσότεροι θα καταλάβουν που το πάει η Ιεραρχία), αλλά η εκλογική επιρροή όσων συμβαίνουν σήμερα μπορεί να αποδειχθεί πολύ μικρή έως μηδενική.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην ησυχία του και ας αναζητήσουν άλλους τρόπους να ρίξουν την κυβέρνηση οι «παπαγάλοι». Eτσι κάποιοι «Αγιοι» ας πάψουν να ελπίζουν στον Υψιστο για την επίλυση επίγειων διαφορών...