Στους τόπους ταξιδεύει και αεροπορικώς. Στο χρόνο τραγουδώντας. Η Σαβίνα Γιαννάτου, φέτος, κάνει ιδιότυπες διακοπές περιοδεύοντας με το συγκρότημα Primavera En Salonico σ' Ευρώπη, Ασία κι Αμερική. Το πρώτο μακρινό καλοκαιρινό ταξίδι, στην Ταϊβάν, πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιουνίου. Το Σεπτέμβριο, έπεται το δεύτερο, στην Αμερική. Με τις ίδιες πάντα αποσκευές: τα παραδοσιακά τραγούδια από τους δίσκους «Ανοιξη στη Σαλονίκη», «Παναγιές του κόσμου» και «Τραγούδια της Μεσογείου». Και τον ίδιο στόχο, το ξένο κοινό. Στο μεταξύ, στο τέλος του μήνα η Σαβίνα Γιαννάτου και το συγκρότημα θα επιστρέψουν στην Αγγλία (όπου πριν από λίγες μέρες εμφανίστηκαν στο Κουίν Ελίζαμπεθ Χολ του Λονδίνου) για να συμμετάσχουν στο Womad.

* Παίζει ρόλο στη διεξαγωγή ενός φεστιβάλ ο τόπος;

«Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο για το πώς είναι το κοινό, για το τι περιμένει. Αν εμφανιστείς, για παράδειγμα, σε ένα χώρο επίσημο με διοργανωτή μια πρεσβεία, το κοινό είναι διαφορετικό απ' αυτό που θα 'ρθει σ' ένα φεστιβάλ. Κατά συνέπεια, κι οι αντιδράσεις του αλλάζουν. Ολα αυτά σαφώς έχουν άμεση επίδραση πάνω σου».

*Η Ταϊβάν πόσο διαφορετική εμπειρία ήταν;

«Απ' ό,τι κατάλαβα παίξαμε στο πρώτο έθνικ φεστιβάλ εκεί. Για τον κόσμο, λοιπόν, ήταν κάτι πολύ καινούργιο. Επειτα, οι Ταϊβανέζοι είναι αμεσότεροι, απλότεροι, σχεδόν αθώοι, σε σχέση μ' εμάς. Σου γελάνε. Σε αγγίζουν. Δεν υπάρχει μίζερη διάθεση. Δεν τη βλέπεις τουλάχιστον. Η "καθώς πρέπει" συμπεριφορά τους είναι το χαμόγελο. Προσπαθούν, θα έλεγα, να είναι ανάλαφροι. Είναι, γενικά, το αντίθετο από μας».

*Ως κοινό, πώς είναι;

«Πάρα πολύ προσεκτικό. Αντιλαμβανόσουν ότι καταλαβαίνει πολύ καλά τι συμβαίνει, ενώ άκουγε μια μουσική εντελώς άγνωστη, όπως η δική μου ή του Ισπανού Αντόνι Πλαθέρ που προηγήθηκε. Εβλεπες ότι ο κόσμος παρακολουθεί πολύ προσεκτικά. Χειροκροτούσε, μάλιστα, πολύ στα δυσκολότερα τραγούδια. Και τότε λες: "Για δες". Εκεί που νομίζεις ότι δεν θα αρέσεις στον κόσμο, αρέσεις. Επίσης δεν ήταν στους Ταϊβανέζους απαραίτητος ο ρυθμός, γιατί έχουν μάθει πολύ στα μελωδικά κομμάτια. Κάτι που εδώ δεν ισχύει. Μπορούν να συγκεντρωθούν και στα αργά τραγούδια. Ηταν πολύ συγκινητικό».

* Πόσο διδακτική εμπειρία, τελικά, είναι αυτή η διαρκής...πτήση;

«Ταξιδεύω περισσότερο γιατί με ευχαριστεί. Τώρα από αυτή την "περιοδεύουσα" ιστορία άλλοτε πραγματικά κερδίζεις κι άλλοτε απλώς κάνεις μια συναυλία. Εξαρτάται, δηλαδή, από το ποιους συναντάς. Για μένα το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ακριβώς η επικοινωνία με τους άλλους μουσικούς. Οταν συμβεί, ναι, είναι πολύ σημαντικό. Ε, μπορεί και να μη συμβεί. Τότε παρακολουθείς απλώς κάποιες ενδιαφέρουσες συναυλίες στο φεστιβάλ. Βλέπεις, όμως, και σαβούρα. Ας μην τα μεγαλοποιούμε, λοιπόν, τα πράγματα».

* Kαταρρίψατε μύθους;

«Η αλήθεια είναι πως τα απομυθοποιείς όλα αυτά τα φεστιβάλ. Λες: "Πω πω, το Womad είναι αυτό". Ακούς, όντως, καλά συγκροτήματα. Υπάρχουν, όμως, και παραγεμίσματα...Εντάξει, στο εξωτερικό είναι καλύτεροι στην οργάνωση. Βρίσκουν, για παράδειγμα, γρηγορότερα κι ευκολότερα λεφτά. Αυτά είναι στα υπέρ. Δεν σημαίνει πως ό,τι θα δεις είναι και το καταπληκτικότερο. Εδώ, κάλλιστα, μπορεί να γίνει ένα μίνι έθνικ φεστιβάλ και να είναι ανώτερο σε επίπεδο μουσικής».

* Δημιουργείτε, τελικά, με τη συμμετοχή σε φεστιβάλ το δικό σας κοινό;

«Βέβαια. Πάει πάρα πολύς κόσμος στα φεστιβάλ. Στα καλά καθούμενα μπορεί να τραγουδήσεις μπροστά σε 3.000 άνθρωπους. Κι όλοι αυτοί, αν τους αρέσεις, σίγουρα μετά θα σε θυμούνται. Αυτά τα πράγματα, όμως, δεν χτίζονται τυχαία. Χρειάζεται συνέπεια και, κυρίως, συνέχεια».

* Σε Womad πότε πρωτοπήγατε;

«Το '96. Μόλις, δηλαδή είχαμε ξεκινήσει δειλά να περιοδεύουμε με τα "Σεφαραδίτικα". Hμασταν τότε όλοι σεμνοί και μαζεμένοι...».

* «Ξεφοβηθήκατε» γρήγορα;

«Τότε πήραμε την καλύτερη κριτική απ' όλο το φεστιβάλ. Ο, τι φοβόμασταν πως δεν θα γίνει, έγινε. Λέγαμε: "Δεν θα 'ρθει κόσμος". Ηρθε. Λέγαμε: "Δεν θα αρέσουμε, γιατί το μπιτ μας δεν είναι πολύ έντονο". Λάθος. Αρέσαμε. Τελικά, μέσα στην άγνοιά μας, νομίζω, κάναμε αυτό που θέλαμε χωρίς να έχουμε κι απόλυτη συναίσθηση».

* Τελικά, όλη αυτή η ιστορία απλώς προέκυψε; Εφερε το ένα το άλλο ή το επιδιώξατε;

«Από τη στιγμή που λες "Θέλω να πάω" και στέλνονται φαξ, δίσκοι, στοιχεία για το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, ε, ναι, το επιδιώκεις. Τώρα, αν έφερε το ένα το άλλο; Οταν κάνεις μια επιτυχημένη συναυλία, ελπίζεις ότι θα σε ξανακαλέσουν. Δεν είναι, όμως, τόσο εύκολο. Πέρασε ένας χρόνος που δεν μας καλούσαν πουθενά και είπαμε: "Την πατήσαμε". Ξαφνικά, όμως, αρχίσαν να μας καλούν και πάλι».

* Φέτος, πάντως, έχετε «βαρύ» πρόγραμμα.

«Ναι. Πέρσι, όμως, δεν είχα. Αναρωτιόμουν τι λάθος έκανα. Τι πρέπει ν' αλλάξω. Γιατί, σ' αυτές τις περιπτώσεις, τα ρίχνεις πάνω σου...Υπάρχουν, όμως, και συγκυρίες. Ας πούμε, κάποια στιγμή, έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία μας έξω η σύμπραξη της δισκογραφικής μου εταιρείας, που ενδιαφέρθηκε να εξαγάγει δίσκους, με τη μάνατζέρ μας, την Ελεν Κόντος. Πέραν, όμως, των συντονισμένων προσπαθειών της εταιρείας, της μάνατζερ ή κάποιων κρατικών φορέων, ελπίζουμε να 'ρθει η στιγμή που θα "πάει" λίγο μόνο του. Γιατί, τώρα, πραγματικά δεν ξέρω αν πάει μόνο του».