Tου AΛ. ΣΠYPΟΠΟYΛΟY

Οι Ιταλοί δεν είχαν πανικοβληθεί από το 6-1 της Ολλανδίας επί της Γιουγκοσλαβίας. Πίστευαν στον εαυτό τους. Tην Τετάρτη στο Αρένα, ο Τζοφ έλεγε «για πρώτη φορά δεν είμαστε το φαβορί κι αυτό μας ταιριάζει, γιατί βγάζει την πίεση από πάνω μας». Mάλιστα, προσέθετε «μαθαίνω πως στην Ιταλία ο Τύπος γράφει πως είναι επιτυχία ότι φτάσαμε στους τέσσερις, όμως οι στόχοι μας πάνε ακόμη πιο μακριά. Mπορεί να μη μας περίμενε κανείς να 'ρθουμε ώς τα ημιτελικά, αλλά εμείς θα παίξουμε δίχως φόβο και θα δώσουμε τα πάντα για να πάμε στον τελικό».

Ο δε Τόλντο, στο ίδιο μήκος κύματος, προειδοποιούσε: «Μην παίρνετε τους Γιουγκοσλάβους για μέτρο. Δεν υπάρχει περίπτωση, ό,τι έγινε με αυτούς να ξαναγίνει με εμάς. Εχουμε μία από τις καλύτερες άμυνες, αν όχι την καλύτερη, στο τουρνουά. Κι είμαστε όλοι επαγγελματίες, συνηθισμένοι σε τέτοιες ατμόσφαιρες. Δεν πρόκειται να μας πτοήσει η κερκίδα, ιδίως όταν νιώθουμε πως όλη η χώρα είναι στο πλευρό μας». Ο γκολκίπερ, ωστόσο, είχε ένα παραπανίσιο - πολύ απλό και πολύ προσωπικό -λόγο να μην πτοείται από την ποιότητα της πορτοκαλί μηχανής.

ΠAPAΔΟΣH

Οτι, στη διάρκεια της χρονιάς που φεύγει, με τη Φιορεντίνα είχε αντιμετωπίσει έντεκα παίκτες της Εθνικής Ολλανδίας σε δέκα διαφορετικούς αγώνες, και δεν του είχε βάλει γκολ κανείς. Η Μπαρτσελόνα σκόραρε εφτά φορές στα δύο ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, όμως ουδείς εκ των Κλάιφερτ, Ντε Μπουρ, Ζέντεν, Κοκού, Ράιζιχερ τον νίκησε. Ούτε ο Μπέρχκαμπ ή ο Οφερμαρς, στις αναμετρήσεις με την Αρσεναλ. Ούτε ο Σταμ, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ούτε ο Ντάβιντς, ούτε φυσικά ο Φαν Ντερ Σαρ, στους αγώνες πρωταθλήματος με τη Γιουβέντους. Ούτε καν ο Σέιντορφ, στα παιχνίδια με την Ιντερ!

«Τους είχες μελετήσει; » τον ρώτησαν μετά, όταν ήταν ιστορική πραγματικότητα πια ότι οι Ολλανδοί του χτύπησαν έξι πέναλτι και του έβαλαν μόλις ένα. «Ε, όχι και να τους έχω μελετήσει. Απλώς, τους κοίταζα στα μάτια για να τους υπνωτίσω, κι άφηνα την τελευταία στιγμή να αποφασίσω προς τα πού θα πέσω». Στον τελικό, λοιπόν, κόντρα στους επικριτικούς θεούς και στους αντιρρησίες δαίμονες. «Η κριτική είναι παλαιά ιταλική συνήθεια. Αλλά σε τούτο το επίπεδο μαθαίνεις να τα αντιμετωπίζεις και αυτά».

ΠPΟΛHΨEIΣ

Παλαιά ιταλική συνήθεια είναι και οι προλήψεις, που τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια, στην ημερήσια διάταξη και σε αυτή την Εθνική. Ο Αλμπερτίνι είναι ο πατέρας της πρωτοβουλίας οι έντεκα να αγκαλιάζονται, όπως οι Γάλλοι, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου.

Ο Τζοφ δεν αλλάζει ποτέ το χούι, στη λήξη να περιμένει στη γραμμή τους διεθνείς και να τους συγχαίρει όλους, τον καθένα ξεχωριστά. Ο Νέστα δεν αποχωρίζεται στιγμή το περικάρπιό του, κι όταν στον προημιτελικό με τη Ρουμανία ο Πορτογάλος διαιτητής Μέλο Περέιρα τον κάλεσε να το βγάλει, δεν σήκωνε κουβέντα, μόνο συμβιβάστηκε να το καλύψει με μια μικρή λευκή ταινιούλα.

Ο Καναβάρο, σε κάθε παραμονή αγώνα, αποθεώνεται στη μικτή ζώνη από τους Ιταλούς δημοσιογράφους, επειδή αυτό συνέβη πριν από το πρώτο ματς με την Τουρκία κι έκτοτε πάει γούρι. Ο Τόλντο;

Αυτός το έχει σε καλό, να «κάνει χέρια» πριν από τη σέντρα με τον καθένα από τους άλλους δέκα της ομάδας και, να ξεκινάει τον αγώνα στη δεξιά, όπως φαίνεται στην TV, εστία. Μόνο με την Τουρκία είχε ξεκινήσει στην αριστερή, και στο A' ημίχρονο υπέφερε.

Προχθές, ξεκίνησε πάλι στην αριστερή. Mπορεί εκεί να έπιασε το πρώτο πέναλτι του Φρανκ Ντε Μπουρ και να πήγε δοκάρι το σουτ του Μπέρχκαμπ, όμως στη δεξιά γλίτωσε το πέναλτι του Κλάιφερτ κι έμελλε στο τέλος, μολονότι μπροστά στους Ολλανδούς και όχι στους Ιταλούς φαν, να βάλει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του ως Man of the Match.

IKANΟΠΟIHΣH

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για τους διεθνείς της Γιουβέντους, που σ' αυτό το στάδιο είχαν χάσει πρόπερσι από τη Ρεάλ τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά σε αυτή τη Σκουάντρα Ατζούρα δεν υπάρχουν σύλλογοι. Είναι μια παρέα παιδιών (καταφανώς) χαρά γεμάτων: ο Νέστα κι ο Τότι (αρχηγοί των αιωνίων της Ρώμης, της Λάτσιο και της Ρόμα) κάνουν σαν τα πιτσούνια, ο Ντελ Πιέρο πανηγυρίζει σαν γκολ τους τίτλους του στα εσωτερικά πρωταθλήματα του πινγκ-πονγκ και μάλλον εκτόνωνε εκεί την ενέργεια που δεν μπορούσε, ως αναπληρωματικός, να διοχετεύσει μέσα στο γήπεδο. Ο κανόνας είναι πως όποιος αργεί πάνω από ένα τέταρτο στο φαγητό ή στην ομιλία, πληρώνει και κερνάει ένα μπουκάλι σαμπάνια.

«Aλλά έως τώρα σαμπάνιες έχουμε ανοίξει μόνο για γενέθλια μελών της αποστολής» καμαρώνει ο επικεφαλής Τζίτζι Ρίβα, πρωταθλητής Ευρώπης το '68, μαζί με τον Τζοφ που τότε έπαιζε ακόμη στη Νάπολι.

Στις προπονήσεις, το αστείο είναι τρεις παίκτες να πιάνονται χέρι-χέρι, να κυνηγούν έτσι πιασμένοι τους υπόλοιπους κι όποιον αρπάζουν να τον προσθέτουν στην αλυσίδα. Ο Τζοφ μεταδίδει στην ομήγυρη την ηρεμία που έλειπε στις τεταμένες ημέρες του Σάκι κι οι διαφορετικότητες των χαρακτήρων (οι ιντελεκτουέλ Μαλντίνι, Πεσότο, ο Αμπροζίνι που γυρίζει μονίμως μ' ένα βιβλίο στο χέρι, άλλοι που συζητούν λίγο για πολιτική και αρκετά περισσότερο για τον Nasdaq) είναι που δένουν ακόμη περισσότερο την ομάδα.

Διασκεδαστές, δε, είναι δύο αναπληρωματικοί. Ο «πίκολο σολντατίνο» (μικρός στρατιώτης) Ντι Λίβιο, πάντοτε με το αστείο έτοιμο στην άκρη της γλώσσας, κι ο βετεράνος Τσίρο Φεράρα, που τραγουδάει άσματα του φημισμένου Ναπολιτάνου Πίνο Ντανιέλε. «Αυτοί οι δύο είναι πρώτοι στην προπόνηση, πρώτοι στο τρέξιμο, πρώτοι στην τόνωση του ηθικού, πρώτοι και στα καλαμπούρια. Αυτοί φτιάχνουν την ατμόσφαιρα», αποκάλυψε ο Ρίβα.

ΟI EΠIKPIΣEIΣ

Φυσικά, εκείνο που τους έδεσε όσο τίποτε άλλο ήταν η ταραγμένη περίοδος των επικρίσεων και των αμφισβητήσεων. Τώρα, όμως, είναι στον τελικό. Υστερα από 32 χρόνια, κι όχι στην έδρα τους, όπως το '68, αλλά κόντρα (στον ημιτελικό) στην έδρα. Και στα πέναλτι, όχι στο στρίψιμο του νομίσματος, ενός δεκάφραγκου του 1916, που είχε κρίνει τότε τον ημιτελικό με τη Σοβιετική Ενωση, μόνο και μόνο επειδή ο κάπτεν Φακέτι είχε την τυχερή έμπνευση να διαλέξει «κεφαλή».

Στα πέναλτι, με τον Τζίτζι Ντι Μπιάτζο να ξορκίζει πρώτος-πρώτος το κακό. Ηταν αυτός που στο France '98, στον προημιτελικό με τη Γαλλία στο Σταντ ντε Φρανς, είχε αστοχήσει στο τελευταίο και κρίσιμο. Την Πέμπτη, πήγε πρώτος στη ρουλέτα, κι αργότερα ο Τζοφ βεβαίωνε πως «δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα για να τον πείσω να αναλάβει το πρώτο πέναλτι, είναι μαχητής με μεγάλη δύναμη και ισχυρή μενταλιτέ». Αμ, ο Τότι, που έτσι όπως εκτέλεσε το τρίτο, έκανε μερικές εκατοντάδες τηλε (ραδιο) σχολιαστές να προφέρουν την ίδια στιγμή το ίδιο όνομα, του πρωτοπόρου της λόμπας Τσεχοσλοβάκου Πάνενκα;

«Σε αυτό το τόσο δύσκολο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, για οποιαδήποτε ομάδα το να φτάσει στον τελικό είναι η δικαίωση των προσδοκιών. Δείξαμε φανταστικό πνεύμα, οι παίκτες ήταν αληθινοί ήρωες, αντεπεξήλθαν στην κόκκινη κάρτα, στα πέναλτι, σε όλα» έλεγε, στην πρες κόνφερανς, ο Τζοφ. Πρόθυμος, ο κομισάριο τέκνικο, να μην αφήσει επιμέρους ερώτηση αναπάντητη. Τα πέναλτι; «Ηταν γραφτό. Παρά την κακή παράδοση της Ιταλίας, δεν με έπιασε καμιά κατάθλιψη όταν φτάσαμε σε αυτά. Είπα στα παιδιά να κρατήσουν την ηρεμία τους, να εκτελέσουν με όσο πιο ήσυχο μυαλό μπορούσαν».

Και η άμυνα, μίστερ; Εγραψε ιστορία; «Εκανε καλή δουλειά, οπωσδήποτε. Αν είναι να περάσει στην ιστορία, όμως, καλύτερα να το κάνει με τη νίκη στον τελικό». Ναι, αλλά οι Γάλλοι; «Κι αυτοί κουράστηκαν στον ημιτελικό, όσο εμείς. Ξόδεψαν πολλές δυνάμεις. Δεν φοβάμαι». Ο Ντελβέκιο; «Τον έβαλα, γιατί ξέρω ότι παλεύει για όλες τις μπάλες, κρατάει, δίνει ανάσες, ξεκουράζει τους πίσω». Κι ο Τόλντο; «Φοβερός. Πήρε το βραβείο του Man of the Match, πανάξια. Τον ευχαριστώ. Τι άλλο να σας πω; »

Τα υπόλοιπα, αύριο. Μετά τον τελικό.