Ο Καζανόβα είναι ουσιαστικά η πρόφαση της Αρμιτάζ για να μιλήσει για διαφορετικές ερωτικές ιστορίες, «για τις δοκιμασίες και τους κλυδωνισμούς τους έρωτα». Οι εννέα «αποπλανήσεις»-σκηνές και ο επίλογος συνθέτουν τα διαφορετικά στάδια μιας «εξερεύνησης του μυστηρίου του έρωτα». Η ιστορία ξεκινά από μια αθώα ιδεαλιστική αγάπη και σκηνή σκηνή εξελίσσεται με έναν έρωτα που δεν πάει και τόσο καλά καθώς παρεισφρέουν τα προσωπικά δαιμόνια, φτάνοντας μέχρι την πλήρη φθορά. Ετσι, συμβολικά, αναπαρίσταται το δραματικό τόξο της πορείας του Καζανόβα που «ταξίδευε ανά τον κόσμο προσπαθώντας να επανεπινοήσει την ιστορία του». Ο Καζανόβα δεν βρίσκεται στη σκηνή αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται παντού: «Καζανόβα», λέει η Αρμιτάζ, «είναι όλοι οι ερμηνευτές και το κοινό. Ολοι διερευνούμε το θέμα του έρωτα». Αντ' αυτού στη σκηνή περιπλανάται ένα φάντασμα του 18ου αιώνα και ως φόρος τιμής κατά μία έννοια στην εποχή του μπαρόκ που γέννησε το μπαλέτο.

Το «Εγώ, ο Τζάκομο Καζανόβα» κατά τα άλλα είναι ένα «άγριο μπαλέτο» ή ένα «μολυσμένο χορόδραμα που θέλει τη "ρύπανση" και ταυτόχρονα εξαγνίζεται μεταφέροντας την ενέργεια του σύγχρονου χορού». Συνδυάζει πολλές διαφορετικές μορφές έκφρασης, διαφορετικά είδη χορού, ποιήματα και τραγούδια. Τα ποιήματα (των Τένεσι Ουίλιαμς, Οντεν, Μοντάλε, Τζον Γουίνερς κ.ά.) μελοποιημένα και ερμηνευμένα επί σκηνής από τον 17χρονο κόντρα-τενόρο Αντονι Ροθ Κοστάντσο, ξεκινούν από μία απλή ρήση του Καζανόβα και σχολιάζουν τη δράση.

Aπό την Ορχήστρα των Xρωμάτων

Η μουσική, ερμηνευμένη από την Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τον Μίλτο Λογιάδη και ακολουθώντας κι αυτή την πορεία από τον ιδανικό έρωτα έως τη φθορά, είναι 6 διαφορετικών συνθετών (Σέι, Σολίμα, Αντες, Ντι Γκρεγκόριο, Σνίτκε, Ζορν) και βέβαια του Γιώργου Κουρουπού που ανέλαβε το δυσκολότερο και πολυπλοκότερο εγχείρημα της σύνθεσης των ιντερλούδιων. Η μουσική λειτουργεί ανάλογα με τη σκηνή είτε ως μουσική δωματίου είτε σαν σύνθεση που απαιτεί τη συμμετοχή όλων: της ορχήστρας που ερμηνεύει κάτω από τη σκηνή αλλά και τρίο, κουαρτέτων, σιξτέτων που ερμηνεύουν πάνω στη σκηνή μαζί με τον τραγουδιστή. Ολα αυτά απαίτησαν μια στιλιστική εξισορρόπηση και βέβαια μια στήριξη ενοποίησης. «Με τα ιντερλούδια», εξηγεί ο Γιώργος Κουρουπός, «προσπάθησα να εξισορροπήσω τις δυναμικές και τις διαφορετικότητες των άλλων μουσικών».

Τα σκηνικά του Ιταλού αρχιτέκτονα Αντρέα Μπράντσι και τα κοστούμια της Αρτζούν Μπαζίν, ενισχύουν τις προθέσεις της Αρμιτάζ.

Το δυσκολότερο έργο αναλαμβάνουν οι 9 χορευτές από την Αμερική, τη Ρωσία και την Ιταλία, μια που το έργο απαιτεί «χορευτές πλατιάς χορευτικής γκάμας».

Αυτή η πλατιά γκάμα (από το κλασικό μπαλέτο μέχρι το μοντέρνο αλλά και το «ράπινγκ», το «πόπινγκ») έχουν δώσει και το χορογραφικό στίγμα της «δυναμικής χορογράφου και πρωτοπόρας δημιουργού» Αρμιτάζ που, όπως είπε και η διευθύντρια του Ελληνικού Φεστιβάλ Βαρβάρα Μπελεζίνη, έχει χαρακτηριστεί «μπαλαρίνα πανκ» και «Μαντόνα του χορού».

Η Αρμιτάζ πάντως θεωρεί ότι εκ των πραγμάτων ο χορός «ενέχει τη μίξη διαφορετικών μορφών πνεύματος και διαφορετικών πολιτισμών». Η ίδια χρησιμοποιεί, π.χ., «από στοιχεία των πολεμικών τεχνών μέχρι κλασικό μπαλέτο, αλλά και στοιχεία της ραπ ή της φάνκι». Το ζητούμενο είναι «όλα αυτά να δένονται φυσικά σε ένα οργανικό, δυναμικό σύνολο». Αυτό τα «ετερόκλητα» εκ πρώτης όψεως στοιχεία, δεμένα σε μία δυναμική ενότητα, ήταν πάντα το μεγάλο ατού της δουλειάς της σπουδαίας Αμερικανίδας χορογράφου.

N. XATZ.