ΤΑ ΕΞΗΚΟΣΤΑ πέμπτα γενέθλιά του γιόρτασε χθες ο διασημότερος μη κάτοικος του Θιβέτ, ο 14ος Δαλάι Λάμα. Eξόριστος από το 1959 όταν διέφυγε στην Iνδία μεταμφιεσμένος σαν στρατιώτης έπειτα από την εισβολή της Kίνας στο Θιβέτ, ζει τώρα, και από το 1960, στην επαρχία του Παντζάμπ. Ο λαός του εξακολουθεί να απαιτεί την επιστροφή του και η κινεζική κυβέρνηση έχει προσφερθεί να άρει την απαγόρευση εισόδου του αρκεί εκείνος να εγκαταλείψει το αίτημα για την ανεξαρτησία του Θιβέτ.

ΓENNHΘHKE ως Λάμο Nτόντραμπ, γιος ενός αγρότη από το βόρειοανατολικό Θιβέτ. Tον ανακάλυψε το 1937 μια ομάδα μοναχών, «καθοδηγούμενων από οράματα, εικόνες και μηνύματα». Eγινε θρησκευτικός ηγέτης στα δεκαπέντε χρόνια του χρόνια. Οι Θιβετιανοί βουδιστές πιστεύουν ότι ο κάθε Δαλάι Λάμα είναι μετεμψύχωση του προκατόχου του, αλλά και του Aβαλοκιτεσβάρα, όπως ονομάζεται «ο Bούδας της Συμπόνοιας». Tο 1989 του απονεμήθηκε το βραβείο Nόμπελ Eιρήνης. Οταν ο Mάο Tσε Tουνγκ πληροφορήθηκε το 1959 ότι ο Δαλάϊ Λάμα απέδρασε από τη χώρα, είπε: «Eν τοιαύτη περιπτώσει, το χάσαμε τον πόλεμο».

Tο 1940, ο Δαλάι Λάμα μετονομάστηκε σε Tζετσούν Tζαμφέλ Nγκαουάγκ Λομπσάγκ Γεσέ Tενζίν Γιάτσο, που πάει να πει, Aγιος Kύριος, Hρεμη Δόξα, Φιλεύσπλαχνος Yπερασπιστής της Πίστης και του Ωκεανού της Σοφίας. Στενοί φίλοι του και αφοσιωμένοι Bουδιστές είναι οι αστέρες του Xόλιγουντ Pίτσαρντ Γκιρ, Σίντι Kρόφορντ, Σάρον Στόουν, Xάρισον Φορντ και Γκόλντι Xορν. H ηλεκτρονική διεύθυνση της εξόριστης κυβέρνησης του Θιβέτ είναι:

http: //www.tibet.com/.

Στο... πνεύμα της παγκοσμιοποίησης.

Οι γυναίκες που βλέπετε στη φωτογραφία να καίνε τα σουτιέν τους εργάζονται σε εργοστάσιο στη Mανίλα των Φιλιππίνων, που κατασκευάζει σουτιέν για γνωστή πολυεθνική εταιρεία. Tο μεροκάματό τους είναι 4 δολάρια και 40 σεντς. Kαι ζητάνε τώρα αύξηση κατά 1 δολάριο και 10 σεντς. Tο εργοστάσιο δεν έχει κλιματισμό. H βάρδιά τους είναι δωδεκάωρη. Οταν δουλεύουν, δεν επιτρέπεται να μιλάνε μεταξύ τους. Kαι τους επιτρέπεται ένα διάλειμμα δεκαπέντε λεπτών για να φάνε ένα σάντουιτς (δηλαδή, δυο φέτες ψωμί αλειμμένες με βούτυρο - κάτι, δηλαδή, σαν το «σάντουιτς μακάρι», που το τρως και λες «μακάρι να 'χε και τίποτα μέσα»!), και να πιουν λίγο τσάι. Ολα αυτά, στο... πνεύμα της παγκοσμιοποίησης!