Αγαπάει τον Γούντι Αλεν, αλλά κυρίως τον Ντέιβιντ Μάμετ, που τον έμαθε τι σημαίνει ρυθμός στο διάλογο. Εχει σπουδάσει κινηματογράφο και ιστορία μοντέρνας τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά ήταν τότε υπερβολικά αντιαμερικανός ('80 γαρ) για να συνειδητοποιήσει αμέσως πόσο πολύ τον επηρέασε η Αμερική. Οταν, όμως, γύρισε στην Ελλάδα, άρχισαν να του... βγαίνουν όλες οι νεοϋορκέζικες καταβολές του - και να μην τις παραδεχόταν, είναι φανερές.

Ο ίδιος τις ορίζει ως μια «καλλιτεχνική ελευθερία να κάνεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι, χωρίς κανένα περιορισμό». Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε το κέφι, το χιούμορ και την αμεσότητα που -αν θέλετε το πιστεύετε- καμιά σχέση δεν έχουν με την τρέχουσα ελληνική κινηματογραφική μόδα.

Ο Αλέξης Καρδαράς, την Παρασκευή, θα δει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, τη «Ληστεία», να βγαίνει στα θερινά σινεμά. Μόνος του έγραψε το σενάριο, μόνος του τη γύρισε, μόνος του έκανε το μοντάζ. Είναι μια τυπική ηρωική ανεξάρτητη παραγωγή, που, όμως, είχε όλα τα προσόντα για να ξεχωρίσει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και παντού όπου προβλήθηκε (επίκειται η διανομή της στη Νέα Υόρκη από την εταιρεία Arrow Releasing Inc.).

«Με ενδιαφέρουν πάντα οι ανθρώπινες σχέσεις», λέει. «Σε όλες μου τις ταινίες -έχω κάνει πέντε μικρού μήκους- είχα το ίδιο θέμα, τις σχέσεις μέσα στο ζευγάρι». Η μικρού μήκους που μας τον γνώρισε το 1993 στη Δράμα λεγόταν «Ο Μπάμπης και η Τασία παντρεύονται». Με μια έννοια, η «Ληστεία» έρχεται σαν συνέχεια.

Είναι μια σουρεαλιστική και πολύ πρωτότυπη σεναριακά κωμωδία. Η Μάνια Παπαδημητρίου έχει τρία παιδιά και έναν ανεπρόκοπο σύζυγο, τον Γιάννη Μποσταντζόγλου, που την απατά με την καλύτερή της φίλη, την αποκάλυψη της ταινίας, Ελένη Κοκκίδου. Ολα ξεκινούν από τη στιγμή που ένας ληστής τράπεζας, που τον υποδύεται ο Αντώνης Καφετζόπουλος, παίρνει την, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ηρωίδα όμηρο κι αυτή αναγνωρίζει στο πρόσωπό του έναν παλιό της έρωτα. Η συνέχεια επί της οθόνης...

*Θα μπορούσε κάποιος να σας προσάψει ότι η φρεσκάδα και το ανατρεπτικό χιούμορ της ταινίας σας δεν είναι παρά μία ακόμα προσπάθεια ενός νέου Eλληνα σκηνοθέτη να κόψει εισιτήρια.

«Το ξέρω ότι η "Ληστεία" αντιμετωπίστηκε με την προκατάληψη ότι προσπάθησα να κάνω μια "ελαφριά" ταινία για να παίξω κι εγώ το παιχνίδι των ημερών. Δεν συμμερίζομαι καθόλου την αγωνία των συναδέλφων μου για τα εισιτήρια. Την ίδια, όμως, στιγμή όταν βλέπω ότι όπου παίζεται η "Ληστεία" γίνεται της τρελής από τα γέλια, νιώθω καλά. Το να κάνεις μια ταινία είναι σαν να προσκαλείς τους φίλους σου σε μπάρμπεκιου. Το να τους χορτάσεις είναι το ένα σκέλος, το άλλο είναι να έρθεις σε επικοινωνία μαζί τους ώστε να φύγουν από το σπίτι σου ευχαριστημένοι ανανεώνοντας το ραντεβού. Υπάρχουν σκηνοθέτες που βλέπουν τον κινηματογράφο σαν φαστ-φουντ. Θέλουν να φτιάξουν εύκολα, γρήγορα, εντυπωσιακά φαγητά, που θα έρθει ο κόσμος να φάει, να ακούσει εκκωφαντική μουσική και να φύγει».

*Πόσο διαφορετική θα ήταν η ταινία σας, αν είχατε περισσότερα χρήματα;

«Μπορείς να κάνεις διακοπές με σλίπινγκ μπαγκ, μπορείς να κάνεις διακοπές στο ίδιο μερος, αλλά σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Εγώ αυτή τη φορά έκανα διακοπές με σλίπινγκ μπαγκ. Η ταινία μου δεν έχει αυτό που λέμε "περιτύλιγμα", δεν έχει τη λαμπεράδα που θα της έδινε το 35άρι φιλμ. Τη γύρισα στο βίντεο μέσα σε 20 μέρες. Από τη στιγμή που δεν βρήκα χρήματα ούτε από το ΕΚΚ ούτε από κάποιον ιδιώτη παραγωγό και ήθελα οπωσδήποτε (όπως άλλωστε και οι ηθοποιοί μου) να τη γυρίσω, ήμουνα υποχρεωμένος να κάνω παραχωρήσεις, σεναριακές και άλλες. Ο τρόπος κατασκευής της ταινίας είναι τελικά μέρος της ταυτότητας της ταινίας».

*Θα το ξανακάνατε; Η χρήση του βίντεο, πόσο μάλλον κάτω από την επίδραση του Δόγματος '95, έγινε για πολλούς η λύση για τη δημιουργική απελευθέρωση του σκηνοθέτη.

«Δεν ξέρω. Εχουμε δει ταινίες δισεκατομμυρίων που φύγαμε τρέχοντας από την αίθουσα, έχουμε δει και ταινίες με ελάχιστα μέσα, που έμειναν στην ιστορία του κινηματογράφου. Θα έλεγα ότι ναι, είμαι υπέρ του Δόγματος με την έννοια ότι ξαφνικά σε έναν κόσμο εγκλωβισμένο στη λογική των δισεκατομμυρίων και των τεχνικών μέσων και εφέ, ήρθε και θύμισε ότι ο κινηματογραφος είναι κατά βάση μερικά στοιχειώδη πράγματα. Το Δόγμα απέδειξε ότι τελικά το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να βρεις τα χρήματα για να γυρίσεις μια ταινία, αλλά να γράψεις ένα καλό σενάριο. Καμιά φορά, όταν δεν έχω καμιά ιδέα στο μυαλό μου για σενάριο, σκέφτομαι τι θα έκανα αν ερχόταν ξαφνικά κάποιος και μου έλεγε: Πάρε ένα δισεκατομμύριο να κάνεις ταινία. Και με πιάνει κρύος ιδρώτας».