Tου ΓIΩPΓΟY KAPEΛIA

Το είδος των κατ' επάγγελμα καταστροφολόγων δεν είναι νέο στην Ελλάδα. Για να περιοριστούμε στη Μεταπολίτευση, στη δεκαετία του '70 είχαμε την ΠAΣΟKική (παπανδρεϊκή) καταστροφολογία, στη δεκαετία του '80 τη Δεξιά (μητσοτακική) και στη δεκαετία του '90 την αντι-σημιτική καταστροφολογία. Ομως, τα τελευταία χρόνια τα «λουλούδια» αυτά άνθισαν πολύ χάρη στα τηλεοπτικά (κυρίως βραδινά) και ορισμένα ραδιοφωνικά και έντυπα «παράθυρα», τα οποία θα κλείσουν αν δεν έχουν τέτοια πελατεία.

Σ' όλη την προηγούμενη τετραετία, αυτού του είδους η καταστροφολογία στηρίχτηκε στους εξής δύο «άξονες»:

– Εναν «εθνικοπατριωτικό»: «Ο Σημίτης παραδίδει την Ελλάδα στους Τούρκους, με τις συνεχείς υποχωρήσεις και μειοδοσίες του».

– Εναν «αριστερό»: «Ο Σημίτης ξεπουλάει την Ελλάδα στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και είναι όργανο του διευθυντηρίου των Βρυξελλών».

Κάπως έτσι μας τα έλεγαν από το '96 και δώθε. Τι τύχη, όμως, είχαν αυτές οι απόψεις στις εκλογές του περασμένου Απριλίου; Το κόμμα του κ. Τσοβόλα, που ήταν ο κατ' εξοχήν εκφραστής και των δύο, πήγε στο σπίτι του. Το ΚΚΕ που παραδοσιακά εκφράζει τη δεύτερη άποψη, αλλά εσχάτως φαίνεται ότι ανακαλύπτει ένα ιδιότυπο εθνικισμό πασπαλισμένο με ολίγη από Χριστόδουλο, έχασε ψηφοφόρους. Η περίπτωση του Συνασπισμού, που κι αυτός ηττήθηκε, διαφέρει, καθώς η ηγεσία του ήταν υποχρεωμένη να ισορροπεί μεταξύ δυο αντιμαχόμενων τάσεων - και θα δούμε, τώρα που έγινε περισσότερο «μονολιθικό» το κόμμα, πόσο θα του βγει σε καλό.

Ο λαός ψήφισε όπως ψήφισε και κάποιοι από τους καταστροφολόγους άρχισαν να κλαψουρίζουν: «Φταίει ο λαός», αποφάνθηκαν. Οχι, δεν είπαν ότι πρέπει και να τον αλλάξουμε.

Εχουν καμιά σημασία όλα αυτά σήμερα; Εχουν, γιατί οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίζονται να δίνουν τον τόνο. Λες και αυτοί νίκησαν στις εκλογές, λες και το εκλογικό σώμα συμμερίστηκε την καταστροφολογία τους. Ας όψονται οι ανάγκες των «παραθύρων». Τι παρατηρούμε σήμερα;

– Πριν από μερικά χρόνια, όταν η χώρα αποφάσισε ότι έπρεπε να μπει στην περιπέτεια της ΟΝΕ, μας έλεγαν: «Θα αποτύχει, θα καταστραφεί η Οικονομία, θα μας υποδουλώσουν οι Βρυξέλλες, θα συντριβούν οι εργαζόμενοι». Η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ, αλλά τώρα ανακαλύπτουν οι αθεόφοβοι τον «αυτόματο πιλότο». Το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε.Υπάρχουν και οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι που πιέζονται, αλλά είναι παράλογο να ισχυριστεί κανείς ότι το μεγάλο μέρος των εργαζομένων έχει συντριβεί.

– Κάνουν μια πρόκληση οι Τούρκοι στην Κύπρο; Στο προσκήνιο οι κατ' επάγγελμα πατριώτες: «Ιδού η νέα προδοσία Σημίτη, τα δώσαμε όλα και δεν πήραμε τίποτα, καταστροφή το Ελσίνκι». Και τι κάνουμε, ρε παλικάρια του γλυκού νερού; Διακόπτουμε κάθε επαφή με τους Τούρκους; Αφήνουμε τα πάντα όπως είναι στην Κύπρο, δηλαδή όπως βολεύει τον Ντενκτάς και την Αγκυρα, αφού έχουν παγιωθεί τα «τετελεσμένα»; Κηρύσσουμε τον πόλεμο και εγκαταλείπουμε την ευρωπαϊκή προοπτική του νησιού, τη μόνη, ίσως, ελπίδα για την «ντε φάκτο» επίλυση του προβλήματος;

– Πιάνουν φωτιές στη χώρα; Νέα... προδοσία Σημίτη, που έτυχε να βρίσκεται στη Γερμανία, ενώ θα έπρεπε να είναι στη Σάμο και να παριστάνει τον... Φούρλα. Αντί να αναζητήσουμε τα πραγματικά αίτια και να παραδεχτούμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αδύνατο (ναι, αδύνατο) να αντιμετωπίσουμε μια φωτιά (στις ΗΠΑ και σε προηγμένες χώρες της Ευρώπης έκαιγαν επί μέρες με θύματα και μεγαλύτερες καταστροφές), καταφεύγουμε στην υπερβολή, προκαλούμε την υστερία, δοξάζουμε τη βλακεία.

– Μας προκύπτει το φαινόμενο Χριστόδουλος. Οι τηλεοράσεις μεταδίδουν απευθείας τις ομιλίες και τα ανέκδοτά του. Σελίδες επί σελίδων οι εφημερίδες. Εθνάρχης ο μακαριότατος και όλα πάνε καλά. Ωσπου ξεσπάει η πρώτη σύγκρουση. Και αποκαλύπτεται στο πλατύ κοινό ο βίος και η πολιτεία του. Διότι ορισμένοι που γνώριζαν, δεν περίμεναν τη σημερινή κρίση για να τον μάθουν. Από την ημέρα της εκλογής του άρχισαν να επισημαίνουν με ποιον είχαμε να κάνουμε, την ώρα που οι πάντες τον υμνούσαν και κάποιοι ανακάλυπταν τον «εύχυμο λόγο» του... πολέμιου της νέας τάξης! Αποκαλυπτήρια, λοιπόν. Και φωτογραφιζόταν με τους πραξικοπηματίες (όταν θα βγουν και όσα έλεγε τότε, να δούμε τι θα πουν οι σημερινοί κρυφοχριστοδουλικοί) και αργότερα συμβούλευε τον Εβερτ και αγωνιούσε για την τύχη της Ν.Δ. Αλλά οι ίδιοι άνθρωποι σου λένε αφ' υψηλού: «Μα και πολιτικοί ήταν με τη χούντα, με το Χριστόδουλο ασχολείσθε» (και γιατί δεν τους καταγγέλλετε;). Ή το άλλο αμίμητο: «Τόσα προβλήματα έχουμε, με τις επιστολές του Χριστόδουλου ασχολείσθε;».

Ολοι αυτοί υποτίθεται ότι πολεμάνε τον Σημίτη. Αλλά είναι οι καλύτεροι αβανταδόροι του. Διότι ακούγοντας ο κόσμος τις κραυγές περί εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, είτε γελάει είτε πάει στην κάλπη και ψηφίζει τον... καταστροφέα Σημίτη. Ας αφήσουμε, όμως, στα κλαψουρίσματά τους αυτούς τους καταστροφολόγους και ας δούμε ότι η χώρα έχει ν' αντιμετωπίσει κατά βάση τρία μεγάλα προβλήματα:

1. Τη δημόσια διοίκηση. Ο εκσυγχρονισμός της επείγει, διότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να προχωρήσει τίποτα. Χωρίς νέα τεχνολογία και ανθρώπους ικανούς να αξιοποιήσουν στο έπακρο τα πλεονεκτήματα της ένταξης στην ΟΝΕ (προγράμματα κ.ά.), η χώρα θα βολοδέρνει γύρω από μια μέση κατάσταση, ενώ μπορεί να πλησιάσει γρήγορα τους προηγμένους εταίρους της. Οποιος, σχετικά νέος άνθρωπος, δεν μπορεί να χειριστεί στοιχειωδώς έναν υπολογιστή, δεν μπορεί να τα βάζει με τον ιμπεριαλισμό, τις Βρυξέλλες, τον Σημίτη και την ντόπια ολιγαρχία.

2. Την κατάσταση στα νοσοκομεία. Είναι θέμα ειδικού σημειώματος. Αλλά αν στο τέλος της τετραετίας δεν έχουμε σημαντική βελτίωση, η κυβέρνηση θα έχει αποτύχει κατά το ήμισυ.

3. Την αντιμετώπιση της ανεργίας, το θέμα των ημερών, μια και χτες συνεδρίασε η Κυβερνητική Επιτροπή, ειδικά γι' αυτό το πρόβλημα. Ο Σημίτης επανεξελέγη με σύνθημα το κοινωνικό κράτος και τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας. Η πραγματικότητα λέει ότι έχουμε περίπου μισό εκατομμύριο ανέργους. Και όλοι πρέπει να αναρωτηθούμε αν θέλουμε κάποιοι απ' αυτούς να παίρνουν επί μερικούς μήνες επίδομα ανεργίας και μετά να πηγαίνουν στο περιθώριο ή αν πρέπει να δουλεύουν έστω λιγότερες ώρες (μερική απασχόληση) και καταρτιζόμενοι να έχουν ελπίδα για μια καλύτερη συνέχεια. Τα επιμέρους (35άωρο, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, αλλαγές ωραρίων) ας τα βρουν οι αρμόδιοι υπουργοί, οι εργοδότες και οι συνδικαλιστές. Ομως, πρέπει να έχουν κατά νου τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι η αντίληψη «να τα δώσουμε όλα στους εργοδότες» (την έχουν κάποιοι στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας), δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης. Μερικές δεκάδες μεγάλες επιχειρήσεις κέρδισαν τα δύο τελευταία χρόνια πολλά δισεκατομμύρια ή και τρισεκατομμύρια. Πόσες θέσεις εργασίας δημιούργησαν; Το παράδειγμα άλλων χωρών (και των ΗΠΑ) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρέπει να βοηθηθούν οι μικρότερες επιχειρήσεις (οι λεγόμενες μικρομεσαίες στην Ελλάδα), γιατί εκεί μπορεί να απορροφηθεί εργατικό δυναμικό.

Δεύτερον, ότι η αντίληψη «να κερδίζουμε συνεχώς και να μειώνουμε τις θέσεις εργασίας», μακροπρόθεσμα μπορεί να αποβεί μπούμερανγκ για τους επιχειρηματίες. Η κοινωνική αναταραχή ούτε αυτούς θα ωφελήσει. Και,

Τρίτον, οι συνδικαλιστές υπερασπίζονται μεν τα κεκτημένα όσων έχουν εργασία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούν όσους δεν έχουν ή όσους τη χάνουν. Οσο λανθασμένη είναι η αντίληψη «να τα δώσουμε όλα στους εργοδότες», άλλο τόσο είναι και η θεωρία «να μην αλλάξουμε τίποτα».

Ιδού, λοιπόν, τα πραγματικά προβλήματα. Απ' αυτά θα κριθεί σε τέσσερα χρόνια η κυβέρνηση Σημίτη και όχι από τις δοξασίες ή τις ηλιθιότητες των κατ' επάγγελμα ή από συνήθεια κινδυνολόγων και καταστροφολόγων.