Ο,ΤΙ βιώνουμε σ' αυτόν ο τόπο, καλό ή κακό, το βιώνουμε στα άκρα. Κατάρα η ευλογία; Δεν ξέρω. Αλλά είναι εξουθενωτικό. Σε σκοτώνει. Οι δόσεις είναι μεγάλες. Υπερβολικές. Αν είναι Χριστόδουλος, θα είναι σε διάρκεια. Εβδομάδες ολόκληρες στα παράθυρα, στα δελτία, στις συζητήσεις. Αν είναι θρίαμβος κάποιας ομάδας μας, έχεις την εντύπωση πως όλη η χώρα γλεντάει. Απ' ευθείας συνδέσεις με το αεροδρόμιο, ζωντανές μεταδόσεις από την Ομόνοια, και άπειρες δηλώσεις απείρων σχετικών και ασχέτων.

ΤΩΡΑ έχουμε πυρκαγιές. Οχι μια και δυό. Πολλές. «Ολη η χώρα παραδομένη στις φλόγες», φωνάζουν τα δελτία. Τα σπίτια μας γεμίζουν αποκαΐδια. Πανικοβαλλόμαστε. Θυμώνουμε. Βρίζουμε. Μέχρι να 'ρθει το επόμενο θέμα. Αυτό που θα πιστοποιήσει και πάλι, όποιο και να 'ναι, θετικό ή αρνητικό, ότι ζούμε σε μια χώρα που είναι μονίμως σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

ΤΗΝ 1η Ιουλίου του επόμενου έτους, του 2001, έθεσαν οι Αμερικανοί δημογράφοι ως την ημερομηνία εκείνη κατά την οποία οι μη ισπανόφωνοι λευκοί θα γίνουν μειοψηφία στην Καλιφόρνια. Το 1980, η Πολιτεία ήταν κατά 80% «λευκή». Οι δημογραφικές μεταλλάξεις άρχισαν κιόλας να επηρεάζουν πολλές κοινωνίες του δυτικού κόσμου. Στη Γερμανία υπολογίζεται ότι σε 20 περίπου χρόνια, οι Τούρκοι επιχειρηματίες που θα έχουν στη δούλεψή τους Γερμανούς υπαλλήλους, θα φτάσουν το ένα-πέμπτο του αριθμού των Γερμανών μπίζνεσμεν που θα απασχολούν Τούρκους. Και βέβαια στην κατεχόμενη Κύπρο οι εκ Τουρκίας έποικοι είναι κιόλας περισσότεροι, σχεδόν διπλάσιοι (200.000) από τους Τουρκοκύπριους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο νησί.

ΣΑΝ σήμερα, 26 χρόνια πριν, η Λευκωσία ξύπνησε με τους ήχους των τανκς και την τρομακτική φωνή του Νίκου Σαμψών να... καθησυχάζει ότι «η Μητέρα Ελλάς επενέβη επιτέλους για να σώσει την Κύπρον». Ακολούθησαν, από τη συχνότητα του ΡΙΚ, εκείνα τα αστεία εμβατήρια που τόσο αγαπούσαν οι συνταγματαρχαίοι της Αθήνας. Λίγες μέρες μετά, ο ουρανός γέμισε αλεξιπτωτιστές που φορούσαν κράνη άσπρα και το κόκκινο ημιφέγγαρο. Τώρα, τι μ' έπιασε και τα θυμήθηκα αυτά, θα πείτε...

Μια σταρ με τα όλα της...

Η κυρία επέστρεψε αγνώριστη από το Λονδίνο και το σόου που παρουσιάζει κάθε βράδυ στ' «Αστέρια» της Γλυφάδας είναι «άλλο πράγμα». Ανανεωμένη, αναγεννημένη, η Αννα Βίσση αποδεικνύει ότι στο είδος της είναι, μακράν, η μεγαλύτερη σήμερα πραγματική σταρ στην Ελλάδα. Δεν αφήνει τίποτε στην τύχη. Κάθε της κίνηση είναι δοκιμασμένη επαγγελματικά χίλιες φορές. Ακόμη και αν δεν σου αρέσουν όλα τα τραγούδια της, μένεις μ' ανοιχτό το στόμα από τη φοβερή δυναμική που κρύβει μέσα της, αλλά και με την ωριμότητα πια που σου «πετάει» η μοναδική της φωνή. Με τον τελευταίο της δίσκο, το «Everything I am», επιχειρεί τη βαθιά βουτιά της στην παγκόσμια δισκογραφία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει -είναι μεγάλος και σκληρός ο ανταγωνισμός. Ομως, κατάφερε κιόλας να φέρει στην Ελλάδα τον επαγγελματισμό και τη λάμψη, που χρόνια τώρα, έχουν κατακτήσει οι ξένοι στη σόου μπίζνες. Και αυτό, στη χώρα όπου επικρατούν και θριαμβεύουν οι μισές δουλειές είναι πάρα πολύ σημαντικό.

ρύβουν το πρόσωπό τους από ντροπή. Αυτή η γυναίκα, Μουσουλμάνα, το κρύβει από πόνο, καθώς επέστρεψε προχθές, πέντε χρόνια μετά τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, στο σημείο όπου μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες οι σερβικές δυνάμεις της Βοσνίας εκτέλεσαν περισσότερους από 7.000 Βόσνιους Μουσουλμάνους σε μια από τις χειρότερες πράξεις βαρβαρότητας από το Β  Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πόλη Τούζλα, υπάρχει ένα «κέντρο αναγνώρισης», όπως ονομάζεται, στο οποίο φυλάγονται μέχρι σήμερα μέσα σε ειδικές σακούλες τ' απομεινάρια 4.000 πτωμάτων. Οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν να γίνουν τα τεστ DNA για να αναγνωριστούν οι δικοί τους, αλλά και για να βρεθούν, ονομαστικά ίσως, τα κτήνη που τους σκότωσαν. Οι περισσότεροι ήσαν άνδρες και αγόρια. Τα πτώματά τους βρέθηκαν σπαρμένα στα γύρω βουνά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εκτελέστηκαν. Οι Σέρβοι επιμένουν ότι δεν το 'καναν εκείνοι. Πριν από το μακελειό, περισσότεροι από 40.000 Μουσουλμάνοι -πρόσφυγες οι πιο πολλοί, από τα γύρω χωριά- «στριμώχτηκαν» στη Σρεμπρένιτσα. Μέσα σε λίγες μέρες δεν είχε μείνει ούτε ένας. Πριν από τον πόλεμο η Σρεμπρένιτσα ήταν κατά 70% μουσουλμανική πόλη. Σήμερα, μόλις τέσσερις Μουσουλμάνοι απέμειναν εκεί.