«Υπάρχει αυτός ο περίφημος θόλος του Καπιτωλίου, που προβάλλει πάνω από δρόμους, όπου δεν βλέπεις τίποτα άλλο εκτός από απελπισία και φτώχεια και ναρκωτικά και έγκλημα. Είναι ακριβώς εκεί, φίλε, και η κυβέρνηση είναι κι αυτή ακριβώς εκεί και δεν κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα», λέει ένας οργισμένος Τζορτζ Πελεκάνος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ομπσέρβερ». Τό γεγονός ότι δίνει συνέντευξη σε μια μεγάλη αγγλική εφημερίδα δεν το οφείλει στις πολιτικές του απόψεις, αλλά στη συγγραφική του επιτυχία.

Τα οχτώ αστυνομικά μυθιστορήματα που έχει γράψει έκαναν αυτόν τον μάλλον χαμηλόφωνο και σεμνό Ελληνα δεύτερης γενιάς μία τέλεια διασημότητα. Τον έχουν παρομοιάσει με τον Ρέιμοντ Τσάντλερ, τον Ερνεστ Χεμινγουέι και τον Κουέντιν Ταραντίνο. Η φήμη του -και οι υψηλές πωλήσεις των βιβλίων του- τον έφεραν και στο Χόλιγουντ, όπου γυρίζεται ταινία το μυθιστόρημά του «King Suckerman» («Ο βασιλιάς του πεζοδρομίου», εκδόσεις Οξύ).

«Aλτερ έγκο»

Ο Τζορτζ Πελεκάνος γράφει αυτά που ξέρει και έζησε. Δεν αρνείται ότι ο βασικός του ήρωας, ο αλκοολικός και ερωτύλος Νικ Στέφανος, είναι ένα κλασικό άλτερ έγκο. Το ίδιο και οι υπόλοιποι ήρωές του, που πασχίζουν να κρατήσουν τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ηθικές αρχές τους, ενώ πίνουν του σκασμού, παίρνουν ναρκωτικά, απατούν τις γυναίκες τους, ακούν μετά μανίας μουσική και μπλέκουν σε αιματηρές συμπλοκές στα ύποπτα στενά της Ουάσιγκτον.

Είναι ένας τρόπος ζωής που ο Τζορτζ Πελεκάνος δεν αρνείται ότι ήταν κάποτε και δικός του. Ηταν πάμφτωχος, δούλευε για να ζήσει σε μπαρ, καφενεία και μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη, και την ελεύθερη ώρα του έπινε, έπαιρνε ναρκωτικά και κυνήγαγε γυναίκες. Ομολογεί ότι έχει περάσει άθλιες, οριακές στιγμές, ότι έπεφτε αναίσθητος στους δρόμους από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Πώς βρήκε τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του; «Αυτό που συνέβη είναι ότι άρχισα να γράφω και να προσπαθώ να κτίσω μια οικογένεια. Και αυτά τα πράγματα έγιναν πιο σημαντικά από τα άλλα που έκανα και με διέλυαν...», λέει στην «Ομπσέρβερ». Δεν έγινε ξαφνικά ηθικολόγος. Ούτε στη ζωή, ούτε στα βιβλία του.

«Η ζωή δεν είναι ποτέ απλή και καθαρή. Μου αρέσει να πίνω, θέλω να μπορώ να πίνω σε όλη μου τη ζωή, αλλά για να το κάνω αυτό πρέπει να μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου. Ετσι δεν είναι; Απλώς ωρίμασα λίγο. Τό ίδιο και με τα ναρκωτικά. Υπήρξα και λίγο τυχερός. Βρήκα κάτι στη ζωή μου -τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου (έχει τρία υιοθετημένα) - που είναι πολύ πιο σημαντικά. Δεν έχω καθόλου, όμως, μετανιώσει γι' αυτά που έχω κάνει. Βλέπω τη ζωή σαν μια εξέλιξη. Κάνεις κάτι και μετά προχωράς μπροστά, αλλάζεις. Στα βιβλία μου δεν κάνω κήρυγμα ότι τα ναρκωτικά είναι κακά, ότι το αλκοόλ είναι κακό. Πολλές φορές είναι και διασκέδαση. Αλλά το πρωί πρέπει να σηκωθείς και να πληρώσεις τους λογαριασμούς».

Φόνος κατά λάθος

Εάν υπήρξε στη ζωή του ένα σημείο καμπής, ήταν όταν στη διάρκεια της εφηβείας του σκότωσε κατά λάθος έναν από τους καλύτερους φίλους του. «Κάναμε διάφορες μαλακίες με ένα όπλο, κάτι που δεν θα 'πρεπε να κάνουμε, και πάτησα τη σκανδάλη και χτύπησα το φίλο μου στο πρόσωπο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, είναι μέσα μου κάθε μέρα, κάθε λεπτό».

Γι' αυτό, και σε αντίθεση με τον Ταραντίνο, αρνείται στα βιβλία του να δώσει την παραμικρή λάμψη και αίγλη στα όπλα και τη βία. «Μισώ τον πολιτισμό των όπλων», λέει, «τον σιχαίνομαι. Εκατομμύρια όπλα πλέουν παντού γύρω μας και οι πολιτικοί είναι όλοι υπερβολικά διεφθαρμένοι και δειλοί για να κάνουν κάτι. Τα όπλα είναι δηλητηριώδη, απαίσια».

Το καινούργιο του βιβλίο «The big Blowdown» θα κυκλοφορήσει στις 10 Αυγούστου - εξ ου και το ταξίδι του στην Αγγλία για την απαραίτητη διαφημιστική καμπάνια. Ο Τζορτζ Πελεκάνος δεν σκοπεύει, όμως, να εγκαταλείψει τη βίαιη Ουάσιγκτον για ένα πιο ήσυχο ευρωπαϊκό τόπο.

«Θα μου άρεσε να φύγω, θα μου άρεσε να ζήσω εδώ στο Λονδίνο, που έχετε και μια τόσο γερή παράδοση στο πιοτό. Αλλά με το να γράφω για τα πράγματα που ξέρω έκτισα για τον εαυτό μου μια παγίδα. Φοβάμαι ότι αν φύγω θα στεγνώσω. Είμαι ακόμη κοντά στους ανθρώπους στην Ουάσιγκτον, στα καφενεία και τα μπαρ. Είναι καλοί άνθρωποι και με αγαπούν».

EΠIM.: B. ΓEΩPΓ.