Μαγεμένη όλη η Αμερική, μιλάει από χθες για το έπος της Μάρλα Ράνιαν. Την οδύσσεια μίας τυφλής κοπέλας από το Γιουτζίν του Ορεγκον, που αφού έγινε Ολυμπιονίκης στις Ολυμπιάδες των αθλητών με ειδικές ανάγκες έφθασε προχθές στην Ιθάκη της κερδίζοντας την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ για το αγώνισμα των 1.500 μ. Συναγωνίστηκε με αθλήτριες που δεν έχουν κανένα πρόβλημα στην όρασή τους, αλλά νίκησε. Τερμάτισε τρίτη, θέση που της δίνει το δικαίωμα της συμμετοχής στην ολυμπιακή ομάδα στίβου των ΗΠΑ πλάι στη Μάριον Τζόουνς και στον Μάικλ Τζόνσον. Οπως ανακοίνωσε μάλιστα η Ομοσπονδία Τυφλών Αθλητών των ΗΠΑ, η 31χρονη Μάρλα Ράνιαν είναι το πρώτο τυφλό άτομο στην ιστορία που κερδίζει πρόκριση στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ από οποιοδήποτε μάλιστα σπορ!

Η ίδια μίλησε για θαύμα. Κι όχι επειδή είναι σχεδόν τυφλή (μπορεί μόνο να διακρίνει τις σκιές των άλλων αθλητριών που τρέχουν δίπλα της), αλλά διότι αγωνίστηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες, που της είχε δημιουργήσει ένας μακρύς τραυματισμός! Μία τενοντίτιδα για την ακρίβεια, που την κράτησε πέντε εβδομάδες μακριά από τους αγώνες μέχρι την περασμένη Παρασκευή, όταν έγινε ο πρώτος γύρος των 1.500 μ. Ο τραυματισμός ήταν τόσο άσχημος ώστε ο προπονητής της δεν πίστευε ότι θα προλάβαινε τα τράιαλς. Δεν μπορούσε μάλιστα να κάνει κανονικό ζέσταμα πριν τον τελικό της Κυριακής! Στη δεύτερη στροφή μάλιστα σκόνταψε πάνω σε μία συναθλήτριά της. Αλλά με ένα εντυπωσιακό ντεμαράζ η Ράνιαν κατάφερε να ανεβεί από την έκτη θέση όπου βρισκόταν στη μέση της κούρσας και να βρεθεί στην τριάδα της πρόκρισης, πίσω από τη Ρετζίνα Τζέικομπς και τη Ζούζι Χάμιλτον.

«Το ένιωσα σαν θαύμα», δήλωσε. «Κι αυτό επειδή ο τραυματισμός με εμπόδιζε να τρέξω».

Θαύμα, αλλά όχι φράγμα.

«Δεν το αντιμετωπίζω σαν ένα φράγμα, το οποίο πέρασα. Δεν είπα ποτέ ότι θέλω να γίνω ο πρώτος τυφλός δρομέας που παίρνει μέρος σε Ολυμπιάδα. Ηθελα απλώς να τρέξω κι εγώ στους Ολυμπιακούς, όπως όλοι οι άλλοι», δήλωσε η Ράνιαν μετά τη νίκη της.

Η Ράνιαν, που ζει στο Γιουτζίν του Ορεγκον, μετέχει σε αγώνες στίβου από μικρή. Το 1992 πήρε μέρος στην Ειδική Ολυμπιάδα και νίκησε στα 100, 200, 400 μ. και μήκος, ενώ νίκησε επίσης στο πένταθλο της Ειδικής Ολυμπιάδας του 1996. Προσπάθησε το 1996 να προκριθεί μέσω του επτάθλου στους Ολυμπιακούς της Ατλάντας, τότε όμως δεν τα κατάφερε. Εκτοτε προσηλώθηκε στους δρόμους ημιαντοχής.