Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2000
ΣΤΗΛΕΣ
ΟΔΗΓΟΙ
 | |
|
«Bάρος μου, ο Mπιθικώτσης»
«Οταν, πριν 35 χρόνια, πρωτοπαρουσιάστηκε το "Αξιον Εστί", είχε καθιερωθεί να παίζεται σχεδόν μία φορά την εβδομάδα», είπε ο Μίκης Θεοδωράκης στη συνέντευξη Τύπου για τη συναυλία του στο Ηρώδειο το Σάββατο. «Τα τελευταία χρόνια, όμως, καθιερώθηκε να παίζεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο», συνέχισε: «Φέτος, η ανανέωσή του γίνεται στη συμμετοχή του λαϊκού τραγουδιστή». Ο πέμπτος εκλεκτός, λοιπόν, ο Γιάννης Κότσιρας θα ερμηνεύσει το έργο μετά τους Γρηγόρη Μπιθικώτση, Γιώργο Νταλάρα, Μανώλη Μητσιά και Μάριο Φραγκούλη. | |
Οκτώβριος με βήμα... θεατρικό
- Ο Οκτώβριος μάς έφτασε με...θεατρικό βήμα ταχύ και επτά πρεμιέρες ακολουθούν, δυο σήμερα, τέσσερις αύριο και μία το Σάββατο. Ειδικότερα:
Pότζερ Kόρμαν στο «Παλλάς»
- Η σπουδαία μορφή του αμερικανικού σινεμά, ο σκηνοθέτης Ρότζερ Kόρμαν, ο θρυλικός δημιουργός που χάρισε στους κινηματογραφόφιλους πάνω από τρεις ντουζίνες ταινίες στη 45χρονη καριέρα του, που συγκέντρωσε δίπλα του τα μεγαλύτερα ταλέντα του αμερικανικού κινηματογράφου (Σκορσέζε, Κόπολα, Μπογκτάνοβιτς), είναι καλεσμένος του 13ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ε», και παρουσιάζει, απόψε στον κινηματογράφο «Παλλάς», την ταινία του «Το εκκρεμές της αγωνίας», με τον Βίνσετ Πράις, βασισμένη στα «σκοτεινά» γραπτά του Εντγκαρ Aλαν Πόε.
Και οι τρεις ήταν υπέροχοι...
- Τον πρώτο, τον έλεγαν Σιντ. Ηταν αθλητικός, δυναμικός, οικολόγος και διακατεχόταν από ομαδικό πνεύμα. Η δεύτερη άκουγε στο όνομα Μίλι. Ηταν ο ορισμός του χάιπ, άσος στις νέες τεχνολογίες και προπάντων κουλ. Ο τρίτος, ο Ολι, ήταν τίμιος, πιστός, ανοιχτόκαρδος και ολίγον κουτσομπόλης. Μαζί κάνουν το τρίο-μασκότ των Ολυμπιακών του Σίδνεϊ και κρατούν στις πλάτες την τιμή του Ολυμπισμού.
Δωρεάν καφές για περισσότερη δουλειά
- Ισως λίγα πράγματα εκφράζουν καλύτερα τις αντιθέσεις της σύγχρονης Ελλάδας από τον καφέ. Η μισή Ελλάδα καταναλώνει μεγάλες ποσότητες δυνατό καφέ για να αντεπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες εργασιακές απαιτήσεις, ενώ η άλλη Ελλάδα υποτίθεται πως αράζει όλη μέρα με έναν φραπέ στο χέρι. Πάντως, σε μια χώρα όπου η ανεργία -επισήμως μόνο- ξεπερνά το μισό εκατομμύριο, είναι κωμικό έως απαράδεκτο να επικρίνει κανείς τους δεύτερους.