Με την ψυχή στο στόμα. Κάπως έτσι νιώθει ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα, καθώς του έκανε η μοίρα (μαζί και η Μάντλεν) το χατίρι να ηγηθεί της πολυτραυματισμένης χώρας του, να της γιάνει τις πληγές και να της ορθώσει μια αξιοπρέπεια, την οποία πολλοί ζήλεψαν και άλλοι μίσησαν. Μαζί του προσεύχονται και όσοι από τους συμπατριώτες του αναζητούν το δρόμο εκείνο που δεν θα τους βάζουν πια τρικλοποδιές οι μεγάλοι, θα τους αφήσουν να σταθούν στα πόδια τους και θα μπορούν να βγάλουν στη ζωή τους κάτι παραπάνω από ένα κομμάτι ψωμί (ουτοπία). Η υπόθεση «Γιουγκοσλαβία» δεν έχει τελειώσει. Μάλλον τώρα αρχίζει, καθώς ο νέος πρόεδρος μοιάζει με το μικρό σκαρί που ξανοίγεται σε φουρτουνιασμένο ωκεανό. Κι όσοι έσπευσαν να εκφράσουν την απόλυτη ικανοποίησή τους για τις εξελίξεις, κάτι θα πρέπει να έχουν να προσφέρουν επί της ουσίας στην πολύπαθη χώρα και όχι απλώς να μεταφέρουν τις απόψεις της κυρίας Ολμπράιτ ή του εν Ευρώπη εκπροσώπου της κυρίου Σολάνα. Εκτός και αν δεν ευχερούν, απασχολημένοι με τις δικές τους φουρτούνες σε καράβια αμφίβολης αξιοπλοΐας και τον καπετάνιο να απορεί τι συμβαίνει και δεν μπορεί να κουμαντάρει ούτε τη γέφυρα ούτε το πλήρωμα...

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ