Χαράμι κι αυτή η μέρα. Βάσκανη. Οπως η χθεσινή και η σημερινή. Περνούν μια μια και δεν λένε να χαρίσουν ένα χαμόγελο στα χείλη των σταυροφόρων του εκσυγχρονισμού. Στον οποίο ορκίστηκαν πίστη αιώνια, αλλά άλλο εννοούσαν αυτοί, άλλο εκείνοι που θα τον υφίσταντο και άλλο όσοι θα επωφελούνταν. Ετσι δηλαδή, όπως συμβαίνει με όλα τα ωραία πράγματα σ' αυτή τη ζωή. Ραγισμένη η κοινωνική συνοχή και ανάγλυφη η δυσανασχέτηση των ανθρώπων του μεροκάματου και του ταπεινού μισθού απ' όσα γεύονται στους πρώτους κιόλας μήνες της δεύτερης θητείας του νέου ΠΑΣΟΚ. Και θα ήταν εντυπωσιακότερη η εκδήλωση της αγανάκτησής τους χθες, αν οι λαμπροί συνδικαλιστές μας είχαν φροντίσει να περιφρουρήσουν στοιχειωδώς το κύρος τους από τις δικές τους φιλοδοξίες ή και ματαιοδοξίες. Το μήνυμα ωστόσο εστάλη. Για όσα έχει γευτεί η κοινωνία τον τελευταίο καιρό. Και δεν είναι λίγα... Το μοιραίο «Σαμίνα» δεν λέει να ησυχάσει στο βυθό του Αιγαίου και στέλνει ακόμη, από εκεί που βρίσκεται, τα επίμονα «γιατί»;... Το «2004» έχει γίνει βρόχος στο λαιμό εκείνων που στην ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων είδαν μια θαυμάσια ευκαιρία να διαφημίσουν τη μοναδικότητά τους... Και το Μαξίμου εκδίδει ανακοινώσεις υπέρ της συλλογικότητας και της συντροφικότητας. Τέτοια πράματα!

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ