Αυτή την «αιμομιξία προθέσεων» επικαλείται, εξάλλου και ο ίδιος ο Δημήτρης Σοφικίτης, όταν με σταθερότητα λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η φωτογραφία για τον κινηματογράφο, παρά μόνον «η φωτογραφία τόσο των τοπίων όσο και των σκηνών από τις ταινίες του Αγγελόπουλου».

Η τελευταία, πάντως, υπερρεαλιστική, γεμάτη από ποίηση φωτογραφική δουλειά του Σοφικίτη, το «Ονείρεμα», που παραπέμπει σχεδόν αναπόφευκτα σε αγγελοπουλικά τοπία, έχει γίνει στον βυθό μιας λίμνης με τραβηγμένα τα νερά. «Αυτές οι φωτογραφίες για να πραγματοποιηθούν θέλανε τρομαχτική επιμονή. Ητανε ένα όνειρο, μια φαντασίωση είκοσι εικόνων, οι οποίες έχουν αρχή, μέση και τέλος, σαν μια ταινία μικρού μήκους».

«Οδηγούμαι μέσω αυτών των φωτογραφιών στην απόλυτη αφαίρεση. Ο άνθρωπος, είτε αόρατος, είτε ορατός, ακολουθεί ή παρακολουθεί διακριτικά. Η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασία και τότε η εικόνα προκύπτει μέσα από την ψυχή μου».

Η έγχρωμη σειρά, που θα εκτίθεται στην ίδια έκθεση, με θέμα της τοπία της Ελλάδας, προέκυψε γιατί «ώς τώρα οι φωτογραφίες για την Ελλάδα ήταν τουριστικές και γραφικές. Ηθελα να ανατρέψω αυτό το "καθεστώς"».

«Για κάθε μία από αυτές τις φωτογραφίες μπορεί να περίμενα και μέρες. Επρεπε να έχω το κατάλληλο φως. Το φως είναι πάντοτε ένας από τους βασικότερους παράγοντες στις φωτογραφίες μου», τονίζει ο φωτογράφος, ο οποίος είναι πάντα έτοιμος για ένα νέο ταξίδι στην Ελλάδα, την οποία αποκαλεί «το καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη».

Η δε εναλλαγή, το παιχνίδι μεταξύ ασπρόμαυρου-έγχρωμου καθορίζεται από τη διάθεση και τις εκάστοτε προθέσεις του. «Το χρώμα είναι πληθωρικό, δεν ελέγχεται εύκολα. Το ασπρόμαυρο έχει άλλες απαιτήσεις», διευκρινίζει.

Η ιστορία της φιλίας και της συνεργασίας του με τον Αγγελόπουλο, η οποία τόσο εύγλωττα βρίσκεται αποτυπωμένη ακόμη και στην προσωπική φωτογραφική δουλειά του, ξεκινά πριν από 23 περίπου χρόνια. «Είμαστε και οι δύο κυνηγοί του απολύτου. Ο Θόδωρος είναι τελειομανής. Είμαι κι εγώ, όμως, τελειομανής. Αυτό μας ένωσε.Τόσο ο Θόδωρος όσο και εγώ θα πρέπει να βρούμε το τέλειο για να προχωρήσουμε. Πρωτοβρεθήκαμε σε μια παρέα και μας αφορούσε και τους δύο το ίδιο πράγμα, η Ελλάδα. Αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε από τον "Μεγαλέξανδρο". Από τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι με τον Θόδωρο, για την εξεύρεση των τόπων, των τοπίων των ταινιών του. Ενα ταξίδι το οποίο ακόμη δεν έχει τελειώσει. Ολα τα ρεπεράζ τα κάνουμε παρέα».

«Μεγαλέξανδρος», «Ταξίδι στα Κύθηρα», «Ο Μελισσοκόμος», «Τοπίο στην ομίχλη», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Ατελείωτες διαδρομές σε όλη την Ελλάδα αλλά και έξω από αυτήν, στη Βαλκανική, ταξίδια χωρίς «προδικασμένο» προοορισμό, τα οποία πραγματοποίησαν μόνο και μόνο για την ανεύρεση των καταλληλότερων χώρων.

Η λογική αυτών των ταξιδιών; «Για τα ρεπεράζ του Θόδωρου υπάρχει πάντοτε ένα αρχικό σχέδιο, που έχει σχέση με το σενάριο της κάθε ταινίας. Για το "Μετέωρο βήμα" ψάχνανε για γέφυρες. Μάθαμε εκείνη την εποχή σχεδόν όλες τις γέφυρες της Ελλάδας. Βεβαίως, στην πορεία πάντοτε ο αρχικός στόχος διευρύνεται και ζητάμε και άλλα πράγματα. Εχει τύχει να ταξιδεύουμε και 27 ώρες ασταμάτητα».

Οσο για τις αναμνήσεις από αυτές τις περιπλανήσεις... «Είναι αδύνατον να καταγραφούν. Είναι τόσο γρήγορες, πλούσιες, διαφορετικές.

Εχουμε κινδυνεύσει να πεθάνουμε κιόλας με τον Θόδωρο, σ' ένα χειμωνιάτικο ταξίδι πάνω από την Καλαμπάκα, όπου ψάχναμε ολομόναχοι για το χωριό του Μεγάλου Αλέξανδρου».

Αδημοσίευτες φωτογραφίες του από ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μαζί με φωτογραφίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να «συναντά», στις παλιές αποθήκες του λιμανιού της Θεσσαλονίκης καθ' όλη τη διάρκειά του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Εξάλλου, η έκθεση εντάσσεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ, στο οποίο τιμώμενο πρόσωπο είναι ο Θ. Αγγελόπουλος.

«Η φωτογραφία είναι λυτρωτική, όπως κάθε τέχνη. Η φωτογραφική μηχανή είναι ένα τεράστιο όπλο. Αν δεν ξέρεις να τη χρησιμοποιείς, το πιο πιθανό είναι είτε να τραυματιστείς, είτε να τραυματίσεις κάποιον άλλο», καταλήγει ο Σοφικίτης, τον οποίο ποτέ δεν τον ενδιέφερε το φωτορεπορτάζ, αλλά η «ποίηση που μπορεί να βγάλει προς τα έξω μια φωτογραφία. Η ποιητικότητα της παρεξηγημένης στην Ελλάδα φωτογραφικής δημιουργίας».

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ