Η μουσικοθεατρική αυτή παραγωγή έχει ήδη παρουσιαστεί από τη θεατρική ομάδα της κ. Πολίτη «HPINNA» και την ίδια σε έναν από τους ρόλους σε εθνικά θέατρα της Γαλλίας, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές. Αποτελείται από τρία μονόπρακτα των Σερζ Σάαντα, Μεσέλ Σιμονό, Ελσας Σολάλ και τις συνθέσεις ακουστικής και ηλεκτροακουστικής μουσικής των Βόλγανγκ Στρίι και Φιλίπ Μπλανσάρ. Ολοι οι καλλιτέχνες έγραψαν κατά παραγγελία με γνώμονα την ιδέα της σκηνοθέτιδας ν' αναφερθεί στη Μήδεια, αναθεωρώντας την εικόνα της παιδοκτόνου. Ετσι, ο μύθος έχει μεταφερθεί στο σημερινό Παρίσι...

Η προσέγγισή της, πάντως, συγκέντρωσε θετικά σχόλια και στην εδώ παρουσίαση της παράστασης. Η πρωτότυπη αυτή επεξεργασία του αρχέγονου μύθου, κατά γενική ομολογία, υπήρξε από τις σημαντικότερες συμμετοχές του συνεδρίου.

«Αν πετυχαίνουμε κάτι εμείς οι Ελληνες του εξωτερικού το οφείλουμε στην καταγωγή μας, στην Ελλάδα που μας ανέθρεψε και πάντα μας "θρέφει", υποστηρίζει η Αναστασία Πολίτη. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που επιστρέφει στις ρίζες, ακόμα και τις πολύ πολύ μακρινές, αναζητώντας την έμπνευσή της. Οχι μόνο για την πρώτη της βραβευμένη σκηνοθετική απόπειρα «Μήδειας Φαντασίες», μα και για το επόμενο βήμα της. Τη σκηνοθεσία ενός σπονδυλωτού έργου, εμπνευσμένου από το σύγχρονο πρόσωπο της Κύπρου, για την Εθνική Σκηνή της πόλης Μιλούζ-Αλσατίας. «Λίγοι γνωρίζουν την Κύπρο, την κουλτούρα, την ποίησή της, το πρόβλημά της», εξηγεί. «Είναι ένα κομμάτι του ελληνισμού πολύ καθαρό που μ' εμπνέει. Η επιθυμία μου είναι μέσα από το σύγχρονο γαλλικό λόγο -ένας Γάλλος συγγραφέας γράφει- να προβάλω τη χώρα μας και τα προβλήματά της παρά το ανθελληνικό πνεύμα που όντως επικρατεί στη Γαλλία».

Στη Γαλλία, ωστόσο, «ισχύουν αντικειμενικά κριτήρια» και είναι βέβαια η χώρα που της επέτρεψε να κάνει «στροφή 180 μοιρών». Αποτίναξε την τεχνοκρατική πλευρά της (είναι απόφοιτος του Tμήματος Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών) και αφοσιώθηκε στην καλλιτεχνική. Μετεκπαιδεύτηκε, καλού κακού, στα οικονομικά της εργασίας. Παράλληλα, όμως, σπούδασε υποκριτική, φωνητική και σκηνοθεσία στο Παρίσι, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη παρακολουθώντας ειδικά προγράμματα και σεμινάρια με δασκάλους όπως οι: Λούντβιχ Φλάσεν, Ζίγκμουντ Μόλικ, Αριάν Μνούσκιν, Πίτερ Μπρουκ, Χάρολντ Πίντερ, Φρανκ Κορσάρο, Φιλίπ Αντριάν.

Πάντα, όμως, την ενδιαφέρει ένα είδος «επιστροφής». Αν και ήδη έχει κάνει μια αναγνωριστική επαφή με τον υπεύθυνο της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, Νίκο Περέλη, πιστεύει πως «η πιο σωστή είσοδός της στον ελληνικό χώρο» θα ήταν να παρουσιάσει μια δουλειά με Ελληνες ηθοποιούς με τους οποίους, όμως, θα είχε δουλέψει στη Γαλλία. Θα δίδασκε, πάντως, οπωσδήποτε πιστεύοντας πως «εδώ θα έπιανε περισσότερο τόπο». Ισως γιατί κρίνει πως αν και διαθέτουμε «πολύ καλούς ηθοποιούς» υπάρχουν πολλές άλλες ελλείψεις ταυτόχρονα με μια ανεξήγητη για 'κείνην εμμονή στο αγγλοσαξονικό ρεπερτόριο. Πρέπει να δοθούν -πιστεύει- κίνητρα να γραφούν νέα έργα. Και δεν θα ήταν κακή πρόταση, επιμένει, να δούμε μέσα από νέα κείμενα «πώς λειτουργεί ο μύθος σήμερα». Αυτή ήταν, άλλωστε, η βασική ιδέα της πρότασής της στη «Μήδεια». «Θεωρώ πως μπορούμε να δούμε με νέο βλέμμα και να προτείνουμε νέο λόγο στον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο...», συμπληρώνει. Οσο για την επιτυχία; Ο καθένας μπορεί να τη βάλει στο τσεπάκι του με συνέπεια, εργατικότητα, οργάνωση, μεθοδικότητα κι επιμονή. Τουλάχιστον στη Γαλλία.

Και για να επιστρέψουμε εκεί, όπου η Αναστασία Πολίτη ζει κι εργάζεται τα τελευταία 14 χρόνια, η πρόσφατη σκηνοθεσία της στο έργο «Εκεί που πονάει» του Κριστόφ Πελέ (ανέβηκε τον περασμένο Μάιο στο Εθνικό Θέατρο της Ντιζόν-Βουργουνδίας) θα παιχτεί και φέτος σε περιοδεία στο δίκτυο των Εθνικών Σκηνών της Γαλλίας, στις ίδιες μάλιστα σκηνές όπου παίζεται η τελευταία παράσταση του Πίτερ Μπρουκ «Το κοστούμι».

Μ.ΒΛ.