MAPTZΟPI ΣKAPNTINΟ, 55, πολυεκατομμυριούχος εργολάβος, επιλεγείς για δεύτερη φορά από τον πρόεδρο του Λιβάνου Εμίλ Λαχούντ ως πρωθυπουργός της χώρας. Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε το Λίβανο στο θαύμα της ανασυγκρότησής του μετά τον 15ετή εμφύλιο πόλεμο από το 1975 έως το 1990, αν και αρκετοί είναι εκείνοι που λένε ότι ο Χαρίρι συνδύασε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, καθότι πρωθυπουργός και ανάδοχος μεγάλων δημοσίων έργων, ... , ε, κάτι «λέει».

ΑΛΕΞΑΝΤΡΟΥ ΣΑΛΣΑ, 78, Ρουμάνος, πρώην εργάτης στους σιδηροδρόμους της χώρας. Πέρασε περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια της ζωής του κρατούμενος σε γκουλάγκ για τις αντικομμουνιστικές δραστηριότητές του. Τώρα, είναι ετοιμοθάνατος. Και σε μια σπάνια συνέντευξή του στο πρακτορείο Associated Press, είπε ότι το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί, πριν φύγει, είναι «να μάθει ο κόσμος όλος τη βαρβαρότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ρουμανίας».

ΓΚΕΡΧΑΡΝΤ ΣΡΕΝΤΕΡ. Αθελά του ο καγκελάριος της Γερμανίας έγινε (;) ένας από τους δημοφιλέστερους τραγουδιστές ποπ μουσικής της χώρας του και αναμένεται να εισπράξει ποσό περίπου 700.000 δολαρίων (κάπου 287 εκατ. δραχμές) από δικαιώματα για τον μονό του δίσκο που τιτλοφορείται «Hol mir mal'ne Flasche Bier». Η φράση αυτή, «πηγαίνετε να μου φέρετε ένα ποτήρι μπίρας προτού κατεβώ σ' απεργία εδώ πέρα», ειπώθηκε σαν καλαμπούρι από τον καγκελάριο το περασμένο καλοκαίρι κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν την περιοδεία του μαγνητοφώνησαν αυτή τη φράση, την οποία πήρε στη συνέχεια ένας διάσημος Γερμανός κωμικός, ο Στέφαν Ράαμπ, και την έκανε ρεφρέν μια μπαλάντας που έχει πολλά στοιχεία από τα παλιά αμερικανικά καουμπόικα τραγούδια. Μέχρι στιγμής, πουλήθηκαν 360.000 αντίτυπα του δίσκου και ο καγκελάριος σκαρφάλωσε στη 2η θέση στον κατάλογο των πωλήσεων, μπροστά από αστέρες της ποπ μουσικής όπως είναι η Μαντόνα και η Μπρίτνι Σπίερς. Ο Σρέντερ δεσμεύτηκε ήδη ότι θα δώσει όσα χρήματα εισπράξει σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για παιδιά, στο οποίο εργάζεται η σύζυγός του.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Καλή ιδέα, πάντως, είναι να κάνει κανείς τραγούδι, κατά προτίμηση ραπ, μερικές από τις ατάκες και των δικών μας πολιτικών -γιατί όχι και του αρχιεπισκόπου;

Tο τρομακτικό τελεσίγραφο των παιδιών!

Καταντήσαμε να βλέπουμε φωτογραφίες σαν και αυτήν, του 13χρονου Παλαιστινίου Ιγιάντ Σαάτ, που δολοφονήθηκε προ ημερών από Ισραηλινούς στρατιώτες και να μην αισθανόμαστε τίποτε. Δυο δρασκελιές από την εξώπορτά μας, ένα παιδί θυμωμένο, με μια πέτρα στο χέρι, πέφτει νεκρό στο χώμα από σφαίρες. Και αυτό, στην εποχή που καταγράφονται τα πάντα, κυρίως από την τηλεόραση, εντός μας κατακάθεται ως «κάτι που απλώς συνέβη». Να 'ναι άραγε αυτό που λέει ο Μπρικνέρ πιο πάνω στη «Σκέψη της ημέρας»; Οπως σημειώνει στο ίδιο βιβλίο του, «αυτοί οι βασανισμένοι άνθρωποι (σ.σ.: κατατρεγένοι απ' όλον τον κόσμο, που βλέπουμε κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων), λες και απευθύνονται σε μια και μοναδική γλώσσα, τη γλώσσα της συνείδησης και μας στέλνουν ένα τρομακτικό τελεσίγραφο: νοιαστείτε για μας!». Αλλά εμείς δεν ακούμε πια. Μόνο βλέπουμε. Ενα συνονθύλευμα από πόνους, που απλώς περνάει από μπροστά μας και μας συνθλίβει. Οι σκηνές αυτές, λέει ο Μπρικνέρ, αντί να μας κινητοποιήσουν, μας εγκαθιστούν «σ' ένα περιβάλλον αέναης καταστροφής».

Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Στον τομέα της πληροφόρησης περάσαμε από τη λογική της περιστολής (ακόμη και της λογοκρισίας) σε μια λογική κορεσμού. Αυτό που κάνει τις συμφορές των άλλων κοινότοπες είναι το γεγονός πως παραέγιναν γνωστές και, κατά κάποιον τρόπο, υπερβολικά προβλέψιμες».

ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΡΙΚΝΕΡ, από τό βιβλίο του «Ο πειρασμός της αθωότητας» (Αστάρτη, 1996)