Aντε πάλι, όλα στον αέρα. Στην κυριολεξία. Εκεί που είχε στρωθεί η δουλειά και ήταν έτοιμο το πρόγραμμα για τα πετούμενα, ήρθε η ανώμαλη προσγείωση. Δεν πουλάμε τελικά την ΕΑΒ ή, για την ακρίβεια, δεν την πουλάμε εκεί που αρχικά θέλαμε να την πουλήσουμε. Και πουλήσαμε τους παρ' ολίγον αγοραστές. Είναι κι αυτή μια αγοραπωλησία. Τα είχε ανέκαθεν αυτά η πολιτική, τα έχει και ο εκσυγχρονισμός. Του οποίου ωστόσο το πρόγραμμα παραμένει υπό διαμόρφωση. Εστω και αν έχει παρέλθει χρονικό διάστημα πέραν της τετραετίας από την εγκαθίδρυσή του. Σβήνουν, γράφουν, ξανασβήνουν, ξαναγράφουν εκεί στο Μαξίμου... Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βρουν την άκρη, έστω στο παρά πέντε, λίγο πριν εκπνεύσει η θητεία τους, έτσι για την τιμή των όπλων. Θα βρουν το βηματισμό τους. Εδώ, ακόμη δεν έχουν καταλήξει στο είδος του κόμματος που χρειάζονται για να λειτουργεί (σωστά) ο μηχανισμός ανάδειξης των (σωστών) στελεχών, αυτών που δεν θα αμφισβητούν, αλλά θα συμβάλουν στην αέναη ανανέωση του εκσυγχρονισμού (αυτή η αντίληψη περί κατάκτησης της αιωνιότητας είναι που συνήθως προδίδει την προσέγγιση του τέλους)... Πώς λοιπόν να βρουν τον τρόπο να κυβερνούν χωρίς να παλινδρομούν; Σαββατοκύριακο, κάπου ήσυχα και μαγευτικά, όλα αυτά μοιάζουν τόσο μακρινά και ανούσια...

ΓΡ.ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ