Ηρθε η ώρα η καλή, η ώρα η ευλογημένη... Και το κέρας της Αμαλθείας παίρνει πάλι τη θέση του στην οδό Σοφοκλέους. Υποσχόμενο να δώσει τη χαρά σε όσους τη στέρησε επί 14μηνο και πλέον. Μα κυρίως, να επαναφέρει την ψυχική ηρεμία στον ασυνήθως, τελευταία, σκυθρωπό Γιάννο Παπαντωνίου και τον ακόμη πιο μελαγχολικό Κώστα Σημίτη. Η οικονομία τις χρειάζεται αυτές τις ενέσεις, όπως ακόμη περισσότερο τις χρειάζονται οι οραματιστές της εκσυγχρονισμένης κοινωνίας μας. Διότι οι καιροί είναι δύσκολοι και έρχονται ακόμη δυσκολότεροι. Από τι να εμπνευστούν οι νέοι; Σε τι να ελπίζουν οι μεγαλύτεροι; Το εργασιακό μπορεί να είναι ελκυστικό για όσους (εκ των κατεχόντων) επενδύουν σε ένα επικερδέστερο μέλλον, δεν προκαλεί όμως τα καλύτερα συναισθήματα σε όσους θα κληθούν (εν καιρώ) να επαναβεβαιώσουν, διά της ψήφου, την εμπιστοσύνη τους στο κυβερνών κόμμα. Ούτε οι επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις ούτε το ασφαλιστικό. Γενικώς, τα οράματα του πρωθυπουργού αφήνουν παγερά αδιάφορους τόσο τους 17άρηδες όσο και τους 45άρηδες. Οπως και τα οράματα των ομολόγων του, τους οποίους συναντά, αυτές τις μέρες, στη μαγευτική Νίκαια, για να καθορίσουν το μέλλον μιας Ευρώπης-όνειρο για τους λίγους, ερωτηματικό για όοολους τους άλλους. Ας έχουν λοιπόν και αυτοί την (ψεύτικη) προσδοκία του εύκολου κέρδους.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ