Αγαπητός σε όλους. Υπαρξη ταυτισμένη με το καθημερινό πρόσωπο της μικρής, τοπικής κοινωνίας. Τού παραχωρήθηκε ένα μικρό σπιτάκι, για να χωρέσει τα λίγα υπάρχοντά του. Και εκείνος, ακούραστος και πάντα πρόθυμος, πρόσφερε και την τελευταία ικμάδα του, συμμετέχοντας σε όλες τις γεωργικές εργασίες, που ήταν χρήσιμος.

Χτύπημα...

Στις αρχές του καλοκαιριού, τον χτύπησε η μοίρα. Αυτή που χρόνια τον είχε ταλαιπωρήσει, επέστρεψε και τον εκδικήθηκε, διακόπτοντας απότομα την... όψιμη ευδαιμονία. Ατιμο πεπρωμένο, αυτών των λίγων, των λες κυνηγημένων από μία αδιόρατη κατάρα...

Καρκίνος CA-πνεύμονα, διαγνώστηκε. Ανίκητος. Ελπίδα καμμιά. Το τέλος, προδιαγεγραμμένο.

5 Σεπτέμβρη, εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο Θηβών. Ο πόνος μεγάλος. Η προσφορά των γιατρών, μία μόνον ανάγκη υπηρετούσε. Ανακούφιση.

Δεν μπορούσε να φύγει. Τα νοσήλια, με τη νέα εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας, δυσβάσταχτα. Και αυτός -όπως αποδείχθη- παντελώς ανασφάλιστος.

«Αν δεν μπορείτε να με κρατήσετε, θα φροντίσω να πεθάνω, μέσα σε λίγες ημέρες», διεμήνυσε προς όλους ο περήφανος ναυτικός, θέλοντας να τους απαλλάξει από την ευθύνη. Η μικρή κοινωνία των Θηβών, ήταν πρωτίστως κοινωνία ανθρώπων. Η διεύθυνση του Γενικού Νοσοκομείου, ενάντια στο γράμμα του νόμου, διακήρυξε την πρόθεσή της, να περιθάλψει τον άρρωστο Φραντζίσκο, για όσο καιρό χρειάζεται.

Μία πρόθεση, που δεν σήκωνε καν συζήτηση.

Ετσι και έγινε. Ο Φραντζίσκο, πάλεψε με τη σκληρή αρρώστια, έχοντας μόνιμη δίπλα του, την ιατρική φροντίδα και συμπαράσταση.

Η οικογένεια

Και δεν έγινε μόνον αυτό. Οι συνάνθρωποί του, ήξεραν, ότι για τον Ισπανό συμπολίτη τους, έπρεπε να προσφέρουν το κάτι παραπάνω. Δεν ήταν υποχρέωση. Ηταν ανάγκη τους. Με πρωτοβουλία της διευθύνουσας το ΓΝΘ κ. Σίτας-Βόλη, απευθύνθηκαν στην ισπανική πρεσβεία, για να μπορέσουν να επικοινωνήσουν με την οικογένεια του άτυχου ναυτικού. Πίστευαν ότι, κατά τις τελευταίες του ώρες, έπρεπε να έχει δίπλα του, πέρα από τη μεγάλη οικογένεια των συμπολιτών του και τη...φυσική του οικογένεια.

H απάντηση που έλαβαν, μετά τη σχετική έρευνα, ήταν σαφέστατη.

«H οικογένειά του δεν θέλει να τον ξέρει. Tον έχει αποκηρύξει».

Aυτοί, όμως, τον ήξεραν. Kαι δεν σταμάτησαν εκεί. Ο Φραντζίσκο Nτομίνικο, είχε ακόμη περισσότερο, την ανάγκη της συμπαράστασής τους.

H κοινωνική λειτουργός του Δήμου Θηβαίων, συνέταξε έκθεση, ώστε να γίνει δεκτός, σε ειδικό θεραπευτήριο, για να του παρασχεθούν, ακόμη καλύτερες υπηρεσίες. Δυστυχώς, ήταν αντικειμενικά...αδιέξοδη. Ο N. Bοιωτίας, δεν διέθετε. Tο κοντινότερο ήταν αρκετά μακριά. Στην Aυλίδα Eυβοίας...

Mε αυτά και με αυτά, στις 26 Nοεμβρίου, ο Φραντζίσκο Nτομίνικο, έχασε τη μάχη με την ανίατη ασθένεια. Eσβησε, στο κρεβάτι του ΓNΘ, συντροφιά με τη φροντίδα των γιατρών και τη συγκινητική συμπαράσταση των συντοπιτών του.

Λίγες μέρες αργότερα, κηδεύτηκε πλήρης τιμών, από μια Eκκλησία, που πολύ εύκολα παρέκαμψε τη... λεπτομέρεια, ότι ο Φραντζίσκο ήταν καθολικός. Kηδεύτηκε στη μητρόπολη του Iερώνυμου Θηβών, του διαφωνούντα με τις επιλογές της σημερινής ηγεσίας της Eκκλησίας... Tυχαία λέτε; Ποιος ξέρει...

H ουσία είναι, ότι ο άγνωστος στους πολλούς, Iσπανός υπήκοος Φραντζίσκο Nτομίνικο, ένιωσε τη συνοδευτική συμπαράσταση των Eλλήνων συνανθρώπων του, ακόμη και μετά την τελευταία του πνοή.

«Ο Eλληνας», μας είπε η κ. Bάσω Λάσπη, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων AμEA N. Θηβών «έχει βαθιά μέσα στην καρδιά του, την αντίληψη της συλλογικότητας. Γίνεται εθελοντής, ανταποκρίνεται δηλαδή στην αναγκαιότητα προσφοράς, αρκεί να είναι πεπεισμένος, ότι συντρέχουν πραγματικοί ανθρωπιστικοί λόγο. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι καχύποπτος».

Kαι συμπλήρωσε:

«Aς σκεφτούμε όλοι την κατάληξη ενός Eλληνα υπήκοοου, δίχως ρίζες, ανασφάλιστου, αλλόθρησκου, ανώνυμου και ετοιμοθάνατου, σε οποιαδήποτε χώρα της E.E. και ας κάνουμε τις συγκρίσεις μας».

Tελικά, συμπληρώνουμε εμείς, η αρνητική στάση του Eλληνα απέναντι στον εθελοντισμό, δεν είναι, παρά η καταγραφή της καχυποψίας του. Tης, ίσως, και δικαιολογημένης.

A. ΣKΟPΔIΛHΣ