«Οταν η Γαλλία είναι συναχωμένη, όλη η Ευρώπη φταρνίζεται», έλεγαν την εποχή των Λουδοβίκων. Και να, που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, για να αποδειχθεί, ότι μπορεί να ισχύει και το αντίθετο: Οταν ο Γάλλος πρόεδρος φταρνίζεται, είναι η Ευρώπη που ασθενεί. Γέμισε η όμορφη Νίκαια από δεκάδες χιλιάδες πεισματάρηδες που τα έχουν βάλει με την παγκοσμιοποίηση κι αυτούς που χτίζουν την Ενωση, αφήνοντας εκτός σχεδίου κοινωνικές ομάδες ολόκληρες. Και όταν ήρθε η ώρα της αποκατάστασης της τάξης, τα σκάγια, ή για την ακρίβεια τα καπνογόνα, πήραν και τον αμαθή σ' αυτά κ. Σιράκ. Και δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη μύτη του ο άνθρωπος. Ω, μον ντιέ, τι ντροπή μέσα σε τόσο καλό κόσμο!.. Με μερικούς μάλιστα από αυτούς να κουβαλάνε στο κεφάλι τους τα χειρότερα, χωρίς καν να το κάνουν θέμα... Τι να κάνει δηλαδή ο Σημίτης με το χουνέρι που του έφτιαξε στην Αθήνα ο άλλοτε έμπιστος στρατηγός του (και όψιμος αντάρτης) Τσουκάτος; Να σκύψει στον ώμο του Πανταγιά και να βάλει τα κλάματα μέσα στην αίθουσα του συμβουλίου; Ψυχραιμία χρειάζεται και αυτοσυγκράτηση. Η νέα Ευρώπη των λίγων και εκλεκτών χρειάζεται θυσίες. Αν ο καθένας δεν μπορεί να συγκρατήσει τη μύτη του, ποια εικόνα σοβαρότητας θα βγει στην κοινωνία;

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ