Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλώς να ορίσει και το καινούργιο... Στον κόσμο γενικώς. Πέντε ημέρες και πέντε νύχτες, η Νίκαια της Γαλλίας έγινε το θέατρο ενός αδυσώπητου ενδοευρωπαϊκού πολέμου, για το ποιος θα πάρει τις τύχες της ηπείρου στα χέρια του. Ποιος θα είναι το αφεντικό, που θα έχει τον πρώτο και, κυρίως, τον τελευταίο λόγο στη μεταλλαγμένη Ευρώπη των τρελών αγελάδων και των τρελών ονείρων για μια νέα αναγέννηση. Οχι σαν την παλιά, την ξεπερασμένη και καθόλου επικερδή, του πνεύματος, των τεχνών και εν γένει του πολιτισμού. Αλλά την αναγέννηση μιας υπερδύναμης, η οποία θα ακούει μόνο στο νόμο της ισχύος, της οικονομικής ισχύος σε Δύση και Ανατολή. Εξάλλου η Ιστορία, με τα συχνά απρόβλεπτα παιχνίδια της, δείχνει να χαμογελά τώρα στους Ευρωπαίους ηγέτες (αν και εδώ που τα λέμε, καθόλου εντυπωσιακές προσωπικότητες), που μέχρι προ ενός μηνός ακόμη τους είχε γυρισμένη την πλάτη. Και έχει βάλει σε φούριες αυτούς που κορδώνονταν μέχρι τώρα ως οι αδιαμφισβήτητοι ηγεμόνες του πλανήτη. Και τους στέλνει στα δικαστήρια, για να βγάλουν άκρη ποιος θα είναι ο καινούργιος τους πρόεδρος, που θα χαζεύει τα (ψαλιδισμένα πια) φτερά του αμερικανικού κόνδορα. Ρίχνει και καμιά γλυκιά ματιά και προς το ξεχασμένο Κρεμλίνο. Γυναίκες...

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ