Κομματικοί υπάλληλοι, σύμβουλοι επί παντός του επιστητού, καλοξυρισμένα μούτρα, κοντοκουρεμένο μαλί με ζελέ, ύφος που προδίδει ότι το προηγούμενο βράδυ «περάσαμε πολύ καλά κι ίσως απόψε ακόμη καλύτερα, αλλά τι να κάνουμε, τώρα έχουμε και δουλειά (τρώμε τα λεφτά του αρχηγού, για να έχουμε κι ένα πρόσωπο καθώς πρέπει στην κοινωνία)», εμπιστευτικός ο τόνος της φωνής, «καλά πάμε πρόεδρε, δηλαδή τι καλά, πάμε για περίπατο μέχρι την κάλπη, δεν αντέχουν οι άλλοι, θα διαλυθούν»... Και δεν σηκώνει ο πρόεδρος τη χερούκλα του να τους δώσει μια φάπα «άντε φύγετε από δω ρε», και να πάει να στηθεί σε μια ουρά του ΙΚΑ, να δει πόσο καλά περνάνε την ώρα τους μεροκαματιάρηδες και συνταξιούχοι περιμένοντας τον ευγενικό υπάλληλο να τους εξυπηρετήσει... Δεν έχει ιδέα τι γίνεται στα πανεπιστήμια, με τους χιλιάδες φοιτητές να τρέμουν την ώρα που θα πάρουν το χαρτί τού τίποτα... Δεν έχει ιδέα τι γίνεται στην αγορά της αρπαχτής, τη μόνη ανθούσα αγορά της ευρωπαΐζουσας Ελλάδας (κι αν έχει, δεν τολμά να βάλει χέρι, γιατί θα χάσει πολύτιμες συνδρομές για το κόμμα)... Δεν πατάει ποτέ στο γήπεδο, παρά μόνο ως υψηλός προσκαλεσμένος κάποιου άλλου προέδρου, ο οποίος ενίοτε δεν αποτελεί και το πρότυπο της κοινωνίας. Κι ύστερα αναρωτιέται «γιατί έχουμε τόσο χαμηλά ποσοστά, Γιάννη;». Ελα ντε. Τι να σου πει ο Γιάννης;

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ