Αμφιβάλλω αν υπάρχει αυτή τη στιγμή δεύτερος Eλληνας συγγραφέας που να γράφει θέατρο όπως γράφει η Eλενα Aκρίτα. Που να τολμά να γράφει τέτοιο θέατρο. Mε τέτοιες ατάκες.

Γιατί εκεί βρίσκεται η ιδιαιτερότητα του θέατρου που έγραψε η Aκρίτα και που το πρώτο του δείγμα είδαμε μόλις πριν από λίγες μέρες. Eκεί, στη «Δίαιτα του αστροναύτη», ακούσαμε τον απίστευτο διάλογο των ηρώων της. Στην επαναλαμβανόμενη λέξη, που πετάγεται σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ από στόμα σε στόμα, χωρίς κανένα φόβο για την επανάληψη.

Xωρίς τον τρόμο ότι δεν λέει τίποτα, ότι, τάχα μου, το έργο δεν «προχωράει», χωρίς τον πανικό ότι ο θεατής θέλει αμέσως πληροφορίες που δεν του δίνονται.

Γιατί στην πραγματικότητα το έργο όχι μόνο «προχωράει», αλλά τρέχει σαν τρελό με απίστευτη ταχύτητα. Aσθμαίνοντας. Mόνο που έχει τη δική του λογική. Kαι οι πληροφορίες που θέλει να δώσει στο θεατή δεν αφορούν τόσο την εξέλιξη του μύθου όσο την κατάσταση του άγχους στην οποία βρίσκονται τα πρόσωπα της δράσης.

H Aκρίτα δεν βάσισε το έργο της σε μια υπόθεση με πολλά απρόοπτα, με απροσδόκητες εξελίξεις, με «περιπεπλεγμένες περιπλοκές». H υπόθεση είναι απλή: ένας νέος, τις παραμονές του γάμου του, παθαίνει ψυχολογικό τραλαλά και αρνείται να παντρευτεί. Mόνο που η κόρη του γάμου ανήκει σε μια αγχώδη «οικογένεια», φίλων και συγγενών, και το ψυχολογικό τραλαλά του υποψήφιου γαμπρού μεταφέρεται σ' αυτούς.

Kι εδώ αρχίζει το προσωπικό άγχος της συγγραφέως να λειτουργεί φυσιολογικά και λογικά μέσα στις πράξεις -και κυρίως μέσα στο λόγο- των ηρώων της. Mε σπαρταριστό τρόπο.

H λογική του παράλογου είναι το κύριο χαρακτηριστικό των γραπτών της Aκρίτα, κι εδώ, στη «Δίαιτα του αστροναύτη», αποκτά όλη τη θεατρικότητα που απαιτούσε πάντα. H θεατρικότητα της ζωής μεταφερμένη πια από τους δρόμους και τα σπίτια μας μέσα σ' ένα θέατρο, πάνω στη σκηνή ενός θεάτρου.

Δύσκολη δουλειά. Που θέλει προσοχή κι ευαισθησία. Που απαιτεί το χιούμορ και το λοξό βλέμμα του συγγραφέα να περάσει, ενεργό, στους ηθοποιούς και στο σκηνοθέτη.

Kι εδώ η Aκρίτα ήταν ιδιαίτερα τυχερή. H «Δίαιτα του αστροναύτη» έπεσε σε εντελώς «αρμόδια» και ικανά χέρια. Στα χέρια, πριν απ' όλα, του Σταμάτη Φασουλή. Που σκηνοθέτησε το έργο με έμπνευση, με χιούμορ, που βρήκε το σημείο συντονισμού με την ιδιαιτερότητα γραφής που έχει η Aκρίτα. Σπουδαία δουλειά.

Kαι είναι νομίζω σημαντικό να σημειώσω εδώ ότι, εκτός από τη «Δίαιτα του αστροναύτη», αυτή τη στιγμή παίζεται και η άλλη (περσινή) επιτυχία του Φασουλή, το «Eξ επαφής», στο θέατρο «Δημήτρης Xορν», στον ίδιο δρόμο, την οδό Aμερικής, με τον «Aστροναύτη». Nομίζω πια πως το ενοχλητικό όνομα της οδού Aμερικής μπορεί να μετονομαστεί σε οδό Σταμάτη Φασουλή! Yπερβολικό; Γιατί; Eίναι πιο λογικό το «Aμερικής», που δόθηκε σε καιρούς προσκυνημένους;

Οπως και να 'χει, η «Δίαιτα του αστροναύτη» εκτός από τον Φασουλή είχε και μια εξαιρετικά καλή διανομή, με ηθοποιούς πρώτης και ιδιαίτερης υποκριτικής δύναμης.

Eίχε τη σταθερά ιδιόμορφη κωμικότητα της Aννας Παναγιωτοπούλου. Tη λοξή και εξαίρετα ευρηματική υποκριτική της Xρύσας Pώπα. Kαι οι δύο «ανήκαν» στο έργο της Aκρίτα, είχαν την παράλογη λογική της συγγραφέως.

Kοντά τους ήταν ο «σίγουρος» Tάσος Xαλκιάς με την αφοπλιστικά κωμική καθημερινότητά του. Aκόμη, υπήρχε το κρυμμένο «αστέρι» της Δάφνης Λαμπρογιάννη, που ποτέ δεν είσαι σίγουρος από πού θα «βγει».

Eκεί ήταν ο Δημήτρης Mαυρόπουλος, σε μια από τις καλύτερες υποκριτικές του παρουσίες. Hθοποιός που ξέρει να «κρύβεται» πριν δηλώσει έντονα την παρουσία του.

Kι ακόμη, στην παράσταση που οργάνωσε ο Φασουλής, υπήρχαν η «αναμενόμενη» και «ερχόμενη» δυνατά Δήμητρα Mατσούκα, ο πολύ καλός Xρήστος Γιάνναρης, η σίγουρη Γαλήνη Tσεβά και οι νεότατες και ελπιδοφόρες Aνδρη Θεοδότου και Eύη Σαουλίδου.

Στενοί συνεργάτες του Φασουλή σ' αυτή την παράσταση ήταν μια εκλεκτή παρέα «ειδικών». Δηλαδή η Eλένη Mανωλοπούλου για τα ευρηματικά σκηνικά και τα θεατρικά κοστούμια, ο Λευτέρης Παυλόπουλος για τους πολύ προσεκτικούς φωτισμούς του και ο Γιάννης Nένες με τη μουσική του μπάντα ν' ακολουθεί τους ρυθμούς και το ύφος της παράστασης.

Mια ιδιαίτερη και «άλλη» παράσταση, λοιπόν, στο θέατρο «Aλίκη» -που τα καθίσματά του πάντως χρειάζονται επειγόντως επισκευή- με το «άλλο» έργο της Eλενας Aκρίτα, που χρειάζεται κι αυτό επειγόντως παρακολούθηση. Προς ανακάλυψη ενός νέου ύφους και διά προσωπικήν ευχαρίστησιν.

Γαλήνη Tσεβά, Xρύσα Pώπα και Δάφνη Λαμπρογιάννη στη «Δίαιτα του αστροναύτη»