ΣYNENTEYΞH

στον XPHΣTΟY MEΓA

Μιλώντας στην «Ε», ο νέος πρόεδρος της ΟΚΕ καλεί τους νέους να σηκωθούν από το ...κρεβάτι -αν και παραδέχεται ότι είναι μικροί οι μισθοί στα πρώτα στάδια- γιατί κάνει...κακό στην υγεία και μόνο έξω στη ζωή θα διεκδικήσουν καλύτερες αμοιβές. Ως προς το ασφαλιστικό, ο κ. Κιντής προβλέπει έντονο διάλογο, αλλά επισημαίνει την αναγκαιότητα το θέμα να λυθεί τώρα.

–Κύριε πρόεδρε, με την ΟΚΕ θεσμοθετήθηκε ο κοινωνικός διάλογος. Εσείς πιστεύετε ότι τα τελευταία χρόνια η εκτελεστική εξουσία λαμβάνει υπόψη της τις κοινές παρατηρήσεις των φορέων που μετέχουν στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή;

«Εκτίμησή μου είναι ότι τις λαμβάνει υπόψη. Δεν φαίνεται όμως να τις εκφράζει με συγκεκριμένες πράξεις, με την έννοια ότι υλοποιεί σε μεγάλο βαθμό αυτά που προτείνονται από τους κοινωνικούς εταίρους ή που διατυπώνονται σε γραπτά κείμενα από φορείς, όπως είναι η ΟΚΕ, η οποία, ας σημειωθεί, εκφράζει την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών στη χώρα μας. Οπως συμβαίνει και σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.»

–Και η τελευταία εμπειρία σας για το εργασιακό σάς κάνει περισσότερο αισιόδοξο για το ρόλο της ΟKΕ;

«Κοιτάξτε, εγώ δεν επηρεάζομαι από συγκυριακά γεγονότα. Πιστεύω στο ρόλο της ΟΚΕ. Αλλωστε αυτό μας το δείχνει και η ιστορία των ευρωπαϊκών ΟΚΕ, που στην περίπτωση της Ολλανδίας πρέπει να σας πω ότι φέτος συμπλήρωσε 50 χρόνια. Ο διάλογος σε αυτά τα όργανα γίνεται με διαφορετικούς όρους, από ό,τι γίνεται έξω, στην κοινωνία -και κυρίως μπροστά στα μέσα ενημέρωσης- όταν πρόκειται μάλιστα να υποστηριχθούν συγκεκριμένα, να μην πω συντεχνιακά, να το πούμε όμως παραταξιακής μορφής, συμφέροντα. Οπως, για παράδειγμα, είναι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των εργοδοτικών οργανώσεων και της ΓΣΕΕ.

Γνωμοδοτούμε και δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε. Σε αρκετές περιπτώσεις δεν συμφωνούμε με τα κείμενα της κυβέρνησης· κάνουμε υποδείξεις ότι αυτό πρέπει να αφαιρεθεί από το νομοσχέδιο ή να προστεθεί κάτι άλλο, που εμείς νομίζουμε ότι είναι σημαντικό. Εδώ πρέπει να πω ότι σε αρκετές περιπτώσεις η κυβέρνηση έχει λάβει υπόψη της τις υποδείξεις αυτές».

–Η ΟΚΕ βάλθηκε να καταργήσει την πάλη των τάξεων;

«Κοιτάξτε, είναι πολύ φιλόδοξο αυτό που λέτε».

–Eίναι εφικτό;

«Θα έλεγα ότι με την παλιά έννοια η πάλη των τάξεων σε ένα βαθμό έχει αυτοκαταργηθεί. Με την καινούργια έννοια, υπάρχει πεδίο μεγάλο, για διάλογο περισσότερο και λιγότερο για αντιπαράθεση. Δεν υπάρχει σήμερα η τάση να εξοντώσουμε τον αντίπαλο».

–Αν όχι να τον εξοντώσουμε, να πάρουμε τα μέσα παραγωγής στα χέρια μας;

«Ναι, τώρα όμως στη γενιά μας τα μέσα παραγωγής έχουν αλλάξει εντελώς. Ο κυρίαρχος συντελεστής της παραγωγής τώρα είναι η γνώση. Τη γνώση όμως μπορούν να την αποκτήσουν και μεμονωμένα άτομα και άτομα τα οποία δεν έχουν κανένα σημαντικό οικονομικό υπόβαθρο».

–Ας αφήσουμε αυτούς που μπορούν να γίνουν επιχειρηματίες. Να πάμε σε αυτούς που ψάχνουν για δουλειά. Για την ανεργία δεν υπάρχουν πολλές δουλειές ή δεν υπάρχει η αναγκαία εξειδίκευση· η γνώση, που λέγατε προηγουμένως, όσων αναζητούν εργασία;

«Και τα δύο. Κοιτάξτε, υπάρχει και σήμερα ο διαχωρισμός της εργασίας σε αυτήν που εμπεριέχει μεγάλο συντελεστή γνώσης και σ' εκείνην που προσφέρει μυϊκή δύναμη στην παραγωγή. Η εργασία που δεν απαιτεί μεγάλες γνώσεις, στη χώρα μας τουλάχιστον, πιέζεται από την εισροή μη εξειδικευμένων οικονομικών μεταναστών. Είναι υπερβολικά αισιόδοξο να πιστεύουμε ότι τα προσεχή τρία, πέντε ακόμα χρόνια, η Ελλάδα θα απορροφήσει όλο αυτό το επιπλέον πλεόνασμα που έχουμε και ότι θα φτάσει σε κάτασταση που θα έχει πλήρη απασχόληση».

–Με αφορμή την προηγούμενη απάντησή σας, θα ήθελα να επικαλεστώ και την άλλη σας ιδιότητα, αυτήν του πρύτανη, για να σας πω ότι ως προς την έλλειψη ειδικοτήτων μήπως ευθύνεται και η παιδεία μας, η τριτοβάθμια εν προκειμένω;

«Δεν θα διαφωνούσαμε στη διατύπωση που κάνατε, μήπως υστερεί η παιδεία μας. Ναι, υστερεί η παιδεία μας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια καθυστέρησαν να προσαρμοστούν στην αγορά εργασίας και να εισαγάγουν στα προγράμματά τους νέες ειδικότητες· ειδικότητες που έχει ανάγκη η αγορά εργασίας με την ευρύτερη έννοια του όρου. Επίσης, για λόγους αδράνειας ορισμένα προγράμματα ή ακόμη και τμήματα, θα σας έλεγα εγώ, πανεπιστημιακά, που ενδεχομένως θα έπρεπε ή να μειωθούν ή, εγώ δεν θα δίσταζα να πω, ακόμη και να κλείσουν. Εκείνο όμως που είναι σημαντικό, είναι το γεγονός ότι σε αρκετά τμήματα των ελληνικών πανεπιστημίων, υπάρχουν νεωτεριστικά αντικείμενα. Μέχρι το 1990 ελάχιστα πράγματα είχαν τα πανεπιστήμια στον τομέα της πληροφορικής. Σήμερα υπάρχουν αρκετά τμήματα, που αν τα μετρήσουμε ενδεχομένως φτάνουν τα 10, ορισμένα από τα οποία είναι πάρα πολύ καλά και πιστεύω ότι θα καλύψουν ένα μεγάλο μέρος της ζήτησης και των αναγκών, που υπάρχει στον τομέα αυτό. Yπάρχουν όμως και σε άλλους τομείς. Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο δεν είναι η παλιά ΑΣΟΕΕ με τα δύο τμήματα. Το Πανεπιστήμιο έχει 8 τμήματα και όλα τα τμήματά του, αν θα αφαιρέσουμε το Οικονομικό που είναι κλασικό τμήμα οικονομικής επιστήμης, είναι σε τομείς αιχμής από πλευρά ζήτησης».

–Γιατί ένας νέος να σηκωθεί από το κρεβάτι του για 60.000 το μήνα (part time εν προκειμένω) και να χρειαστεί δύο μεταφορικά μέσα να πάει στη δουλειά του, συν καφέ, τσιγάρα, σάντουιτς; Μήπως για την ανεργία φταίνε και οι χαμηλοί μισθοί;

«Πρώτον, για όλα τα άτομα είναι πολύ κακό να μένουνε ξαπλωμένα στο κρεβάτι. Τους κάνει κακό στην υγεία. Κατά μείζονα λόγο οι νέοι θα πρέπει να μένουν όσο γίνεται λιγότερο στο κρεβάτι, γιατί η ελευθεριότητα που καλλιεργείται, η αποχή από την καθημερινή δράση, δημιουργεί νοοτροπίες που στη συνέχεια εμποδίζουν τους νέους, σε μεγαλύτερη ηλικία, να μπούνε δυναμικά μες στη ζωή.

Είναι, λοιπόν, σημαντικό οι νέοι να μπαίνουν στη ζωή, ακόμη και αν η ανταμοιβή που έχουν για τη συμμετοχή τους στα πρώτα στάδια δεν είναι ικανοποιητική. Και, σίγουρα, δεν είναι. Αλλά όμως εγώ προτιμώ έναν νέο που πηγαίνει να εργαστεί για, όπως είπατε, 70, για 100, για 150 χιλιάδες δραχμές, παρά έναν νέο που περιμένει να πιάσει την καλή από το κρεβάτι. Την καλή δεν θα την πιάσει ποτέ από το κρεβάτι».

–Και κάτι τελευταίο, κύριε πρόεδρε. Βλέπετε έναν πιο ενεργό ρόλο της ΟΚΕ, εν όψει του διαλόγου για το ασφαλιστικό;

«Σίγουρα, ο διάλογος για το ασφαλιστικό θα είναι και έντονος και μακρύς. Το πρόβλημα είναι μεγάλο, τα συμφέροντα που θίγονται είναι και μεγάλα και πολλά, οι κατεστημένες αντιλήψεις στον τομέα αυτόν είναι έντονες, οι απαιτήσεις της σημερινής οικονομίας είναι εντελώς διαφορετικές.

Πιστεύω ότι η ανάπτυξη ενός γόνιμου διαλόγου θα ήταν η καλύτερη προσφορά για τη λύση αυτού του προβλήματος· που είναι μεγάλο και δεν έχει περιθώρια αναβολής. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό».