Κι αφού τελείωσαν τα γέλια, έρχονται τα κλάματα... Στο στρατόπεδο των εκσυγχρονιστών. Οι οποίοι μέχρι τώρα έσπαγαν πλάκα μεγάλη με την αμηχανία και τον εκνευρισμό των γαλάζιων από το εγχείρημα Αβραμόπουλου, αλλά, μόλις έστρεψαν το βλέμμα στο σπίτι τους, τους έπιασε η γνωστή κατήφεια. Διότι κάθε θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις, που λέει και ο λαός μας... Δεν είναι μόνο που λαμπρά καμάρια του σοσιαλισμού έτοιμα, λένε, είναι να συστρατευθούν στην προσπάθεια του δημάρχου... Δεν είναι που, όπως συμβαίνει στη φύση, έτσι και στην πολιτική, ο αδύναμος και φθαρμένος είναι αυτός που (συνήθως) χάνει... Είναι που ο φθαρμένος έχει ονοματεπώνυμο. Και τον βλέπουν καθημερινά στον καθρέφτη να γεμίζει ρυτίδες και να γίνεται όλο και πιο χλομός. Πόσο να αντέξει ακόμα καβάλα στο κύμα (το δεύτερο του εκσυγχρονισμού); Πού να τη βρει τη δύναμη και την αντοχή, όταν τα όργανα έχουν αρχίσει να βαράνε έξω από το μέγαρο Μαξίμου εδώ και μήνες; Πώς και ποιος μπορεί να καμωθεί ότι όσα λέει έξω από τα δόντια ο Θόδωρος Πάγκαλος αποτελούν προϊόντα οργής ενός κυκλοθυμικού ανθρώπου; Ανεξαρτήτως λοιπόν των πρωτοβουλιών του δημάρχου και μολονότι ο λόγος του παραμένει εξωφρενικά θολός και απροσδιόριστος, αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ