ΔIANYΟYME τις τελευταίες μέρες ενός κουραστικού και μάλιστα... δίσεκτου έτους, που ξεκίνησε με πολλούς πανηγυρισμούς και πυροτεχνήματα ευχών, ελπίδων και προσδοκιών, πλην όμως για πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου, αλλά και για την Ελλάδα, επεφύλαξε πολλές δυσάρεστες στιγμές και πολλές δύσκολες ώρες.

AYTH EINAI η ζωή, αυτός είναι ο κόσμος, αυτή είναι η Ελλάδα. Αιώνες τώρα οι έσχατες ώρες κάθε έτους αντιμετωπίζονται από δυστυχείς, ευτυχείς ή υποτιθέμενους ευτυχείς, με υπερφυσικό δέος και όλοι απευθύνουμε προς φίλους και αντιπάλους, προς γνωστούς και αγνώστους, ευχές και καλά λόγια, με την ελπίδα πως θα γίνουν αλήθεια για μας τους ίδιους.

Η EΛΛAΔA έζησε μέρες εκλογών που χαροποίησαν ορισμένους, δυσαρέστησαν άλλους, αλλά άφησαν αδιάφορους τους περισσότερους. Σημεία των καιρών. Τα πάθη εξαντλούνται ταχύτατα, οι ελπίδες σβήνουν ως διάττοντες και οι προσδοκίες του απλού πολίτη μεταβιβάζονται από μέρα σε μέρα, από μήνα σε μήνα, μετουσιώνονται κάποτε σε απογοήτευση και πικρία, καθιζάνουν ως απόβλητα, για να περιβληθούν και πάλι, προϊόντος του Δεκεμβρίου, με το πέπλο της ανανεωμένης ελπίδας, «μπας και κάτι κουνηθεί τη νέα χρονιά».

Η KPATIKH οικονομία βαίνει άριστα. Οι αριθμοί διαλαλούν την ευημερία τους, αλλά ταυτοχρόνως υποσημειώνουν την ανάγκη για περισσότερες θυσίες. Οι πολίτες αγωνίζονται για την προκοπή τους, αλλά κάθε τόσο κάτι συμβαίνει, ανατρέπει τους σχεδιασμούς και περιορίζει, λίγο για ορισμένους, δραστικά για άλλους, την ανακούφιση και την ελπίδα για το αύριον. Αυξάνει η ανεργία, μειώνονται τα εισοδήματα, ανοίγει η λεγόμενη ψαλίδα μεταξύ εχόντων και μη. Χρεωμένοι εδώ, υπερχρεωμένοι εκεί, εγκλωβισμένοι και παραζαλισμένοι, τρέχουν και δεν φθάνουν, επιμελώς αποφεύγοντας την πλήθουσαν εχόντων αγορά.

Η ΔYΣTYXIA ενεδρεύει και η ευτυχία καταφεύγει σε σκιερά τοπία, μπας και θεξωριάσει από τον φθονερό ήλιο. Οι ψυχές των ογδόντα νεκρών της Πάρου και η μόνη εκείνου του ατυχούς, μας περιβάλλουν και μας ενοχοποιούν εκόντας άκοντας. Είναι βάρος δυσανάλογο, βελονίζουν το μυαλό και εγκλωβίζουν τα συναισθήματα. Και μετά ο καθένας στο καβούκι του με υψωμένα χέρια και δακρύοντα μάτια να προσηλώνει το βλέμμα στην πολλάκις επαιρόμενη σημαία στο μακρινό Σίδνεϊ, τον προάγγελο των δικών μας Αγώνων και αγωνιών, αλλά και της μακαριότητας, των τριβών και προστριβών, των διαφωνιών, των υποχωρήσεων, των παραχωρήσεων, γενικώς του αλαλούμ, των ιθαγενών αρμοδίων εισπρακτόρων.

AYTA, λοιπόν, τα ολίγα για σήμερα. Η ζωή τραβά μπροστά και αγνοεί τη νέα χιλιετία, τον καινούριο χρόνο, το φως το ανέσπερον. Καθένας μας σέρνει τον χορό των παθών και των παθημάτων του, κουβαλά το βάρος της ψυχής του, πλάθει τα όνειρά του, τις ελπίδες του και μαστιγώνει την αισιοδοξία του, εν γνώσει πάντα των συνεπειών της αιθεροβάμονος πορείας του.