ΚΑΛΗΜΕΡΑ. Χρόνια πολλά. Και καλά. Με υγεία, προπαντός. Στο μυαλό, το σώμα και την ψυχή. Για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αντάξιοι αυτού του πλανήτη που, προσωρινώς μόνο, μας φιλοξενεί.

ΠΡΟΣΩΠΑ των ημερών, τα δικά μας πρόσωπα. Οι συγγενείς, οι φίλοι, μα και οι ήρωες των αγαπημένων μας βιβλίων, αυτοί που γράψανε τα ωραιότερά μας τραγούδια, αυτοί που αισθανόμαστε κοντά μας ακόμη κι όταν δεν είναι, αυτοί που έφυγαν και που τους σκεφτόμαστε πολύ - όλοι είχαν μια θέση στη γιορτή με τα χίλια φώτα, στο τραπέζι με το σερβίτσιο το καλό, στη νύχτα την Αγια με τα φωτεινά της τ' αστέρια.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, ο Αρχιεπίσκοπος, ο Πάπας, ο Μοναχός, ο Ψαράς, ο Βοσκός. Ο Αϊ-Βασίλης, όποιας αποχρώσεως - με έλκηθρο από τη Φινλανδία, με σκι τζετ από την παραλία Μπιόνταϊ στο Σίδνεϊ ή με γαϊδουράκι στο χωριό το απόμακρο, στο χωριό το ορεινό. Δεν έχει σημασία από πού και πώς. Σημασία έχει ότι ήρθε πάλι. Και έφερε μαζί του αυτό το παραμύθι που όλοι θα θέλαμε να 'ταν αληθινό.

ΑΛΛΑ και πρόσωπα πολλά, αποκλεισμένα από τη γιορτή, έξω από το κάδρο της λαμπερής φωτογραφίας. Ο απεργός πείνας στο κελί της Τουρκίας. Το παιδί από το Μαλάουι, που προσβάλλεται από AIDS προτού καν δει το φως του κόσμου. Ο πρόσφυγας απ' την Κερύνεια. Ο άστεγος του Λονδίνου. Ο κυνηγημένος του Μανχάταν. Οι παρίες από την Ινδία. Της Παλεστίνης οι ανένδοτοι. Της Ρωσίας οι εξαπατημένοι. Απόντες όλοι από τα γιορταστικά προγράμματα, από το φαντασμαγορικό ποτ πουρί της ούλτρα λάιτ επικαιρότητας των ημερών και της πολιτισμένης, τάχα, κοινωνίας το τάργκετ γκρουπ.

ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ, το πρόσωπο ενός βρέφους μπερδεμένου, που ήρθε στον κόσμο με την ετικέτα του Σωτήρα...

Τα παιχνίδια των φτωχών παιδιών

Ο Action Man των χιλίων δραστηριοτήτων. Ο Που Τσι, το interactive σκυλάκι από την Κίνα, που άμα το χτυπήσεις έξι φορές στο κεφαλάκι θα σου παίξει την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν. Το αυτοκίνητο του Μπάτμαν. Το σπίτι της Μπάρμπι. Η φανέλα του Μπέκαμ. Ολα αυτά τα παιχνίδια, και χιλιάδες ακόμη που μας τα υπενθυμίζουν ανελλιπώς οι διαφημίσεις και τα απολαμβάνουν (δεν ξέρω πόσο) τα περισσότερα από τα δικά μας παιδιά, για κάποια άλλα παιδιά είναι είτε άγνωστα εντελώς είτε όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Ομως, εις πείσμα της σύγχρονης υστερίας των παιχνιδιών, αυτά τα παιδιά από τις φτωχές χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, φτιάχνουν τα δικά τους που, πολλές φορές τα απολαμβάνουν περισσότερο απ' ό,τι τα άλλα παιδιά, τα πιο προνομιούχα, που απολαμβάνουν τα έτοιμα. Ενα όχημα, ας πούμε, από πλαστικό μπουκάλι που το 'φτιαξε ένα παιδί από το Ανατολικό Τιμόρ. Ενα βυτιοφόρο, που το 'φτιαξε παιδί από τη Σενεγάλη με τενεκεδένιες φιάλες εντομοκτόων. Ή, προσέξετε πάλι την μπάλα την ποδοσφαιρική, φτιαγμένη από πλαστικές σακούλες των σουπερ μάρκετ και τυλιγμένη με τρύπια σαμπρέλα ποδηλάτου. Ή ακόμη, κάποιο εντελώς αυτοσέδιο παιχνίδι δεξιοτήτων, φτιαγμένο με ένα είδος φρούτου της Τζακάρτας από ένα παιδάκι από την Ονδούρα. Παιχνίδια ψυχής, που διαρκούν μια ζωή, και όχι όσο κρατάει ή μόδα...