ME THN τελευταία πράξη για μείωση των επιτοκίων έπεσε η αυλαία στη διαδικασία για τη σύγκλιση και ετέθη η μεγάλη της ΟΝΕ σφραγίδα, με την οποία ευθυγραμμίζεται η ελληνική οικονομία με εκείνη της ευρωζώνης. Η Ελλάδα μπορεί να επαίρεται ότι πέτυχε αυτό που μόλις πριν από μερικά χρόνια φάνταζε εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο.

ΟΠΩΣ ΣYMBAINEI, συνήθως, στον τόπον αυτόν, ουδέν καλόν αμιγές κακού. Την ικανοποίηση και ανακούφιση διαδέχεται η δυσάρεστη έκπληξη και η απογοήτευση. Η μείωση των επιτοκίων επέτεινε την ανισορροπία μεταξύ καταθέσεων και δανείων και άνοιξε πιο πολύ την ψαλίδα, χάρη στην οποία επί δεκαετίες οι τράπεζες επετύγχαναν τεράστια κέρδη, που τις βοήθησαν να γιγαντωθούν και να καταστήσουν πλουσιότερους πολλούς πλουσίους ή να εξουθενώσουν άλλους με τα θανάσιμα όπλα τους: Τις ηπερημερίες, τα πανωτόκια και τους πλειστηριασμούς. Η ψαλίδα αυτή βρίσκεται, πλέον, κατά μέσον όρον στο 9%, ενώ σε πολλές περιπτώσεις φτάνει το 13%!

Ο AΠΛΟΣ δανειολήπτης προσδοκούσε ότι η μείωση των επιτοκίων θα είχε άμεση ευεργετική επίπτωση στην τσέπη του. Ηταν, άλλωστε, φυσικό και λογικό να μεταβληθούν αυτομάτως και αμέσως τα δραχμικά, πάσης φύσεως δάνεια σε δάνεια ευρώ και να μειωθούν τα επιτόκιά τους, ώστε να νιώσει ο συναλλασσόμενος τη διαφορά και να ανακράξει «μπράβο».

ΔYΣTYXΩΣ, δεν θα γίνουν έτσι τα πράγματα. Οι τράπεζες, απ' όσες πληροφορίες υπάρχουν, δεν φαίνονται διατεθειμένες να μειώσουν εξίσου δραστικά τα επιτόκια χορηγήσεων. Ο λόγος είναι προφανής. Αν το πράξουν, θα χάσουν σημαντικό μέρος των κερδών τους, επειδή, κατά τα ειωθότα, δεν είχαν προνοήσει εγκαίρως για νέα τραπεζικά προϊόντα, που θα αντιστάθμιζαν -εν μέρει έστω- τα χαμένα κέρδη.

BEBAIΩΣ, θα ήταν δυνατό να προβληθεί το επιχείρημα ότι οι τράπεζες αυτοσυγκρατούνται για τη δραστική μείωση των επιτοκίων, μήπως και σημειωθεί έκρηξη στη ζήτηση δανείων. Μάλλον απίθανο, αφού η Ελλάδα έχει το μικρότερο ποσοστό δανείων σε όλη την Ευρώπη και επομένως, υπάρχουν πολλά περιθώρια. Ο,τι όμως κι αν συμβαίνει τώρα, η κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα, σε συνεργασία με τα πιστωτικά ιδρύματα, να προβεί εγκαίρως σε ρυθμίσεις, ώστε να αποφευχθούν οι παρενέργειες της ευθυγράμμισης και η δυσαρέσκεια, την οποία μοιραίως εκείνη θα εισπράξει.

ΟI TPAΠEZEΣ πάλι με τα ασύμφορα πλέον επιτόκια καταθέσεων, θα μπορούσαν να προχωρήσουν και σε «λαοφιλή» μέτρα, όπως η ευνοϊκή ρύθμιση καθυστερούμενων χρεών από δάνεια, για να αποδείξουν, ίσως για πρώτη φορά, ότι δεν στοχεύουν μόνο στο «άρπαγμα», αλλά μπορούν να ασκούν και κάποιας μορφής κοινωνική πολιτική. Στην άλλη Ευρώπη δεν γίνονται αυτά, αλλά, επιτέλους, ας ξεπεράσουμε και σε κάτι τους «άλλους Eυρωπαίους».