Δευτέρα 8/1/2001



ΣΤΗΛΕΣ








ΟΔΗΓΟΙ

Για το μεγάλο θαυματοποιό Το θέατρο του Σταμάτη Φασουλή, που λέγεται «Δημήτρης Χορν», εκεί όπου το χειμώνα του 1983 ο μεγάλος ηθοποιός αποχαιρέτησε τη σκηνή με τον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ιψεν, θα ανοίξει τις πόρτες του στις 7 το απόγευμα της επόμενης Δευτέρας 15 Ιανουαρίου, για να υποδεχτεί όλους εκείνους που το μεγάλο ηθοποιό τον έχουν ακόμα -και για πάντα- στις καρδιές τους. Καλλιτέχνες και απλούς θεατρόφιλους.

• Ο Αιμίλιος Χειλάκης, με πολύ κέφι και όραμα, που έχει το μεγάλο προσόν να είναι συλλογικό, παρέα με τη Βάνα Πεφάνη, τη Μαριλένα Παναγιωτοπούλου και τον Κυριάκο Κοσμίδη, δημιούργησε την Εταιρεία των Φίλων της Τέχνης της Υποκριτικής «Πρόσωπα», της οποίας την πρώτη παραγωγή, το έργο του Λάνφορντ Γουίλσον «Αυτό να το κάψεις», θα παρουσιάζουν από απόψε καθημερινά (εκτός Πέμπτης) οι «Ροές».

• Το Θεσσαλικό Θέατρο ήταν επί 22 χρόνια η ζωή του Κώστα Τσιάνου. Ετσι, παρότι αναγκάστηκε να φύγει από αυτό πικραμένος, η περίοδος εκείνη εξακολουθεί να είναι ένα απόθεμα δημιουργίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι φέτος επιστρέφει σε δύο από τις μεγάλες επιτυχίες της τότε θητείας του, για να αντιμετωπίσει με μία νέα σκηνοθετική ματιά (από την αρχή της περιόδου) το έργο του Ξενόπουλου «Φοιτηταί» για το Εθνικό Θέατρο και από τα μέσα του επόμενου μηνός το «Γάμο» της Βάσας Σολωμού Ξανθάκη, για το ΚΘΒΕ.

• Οι γιορτές των Xριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι, εθιμικά πλέον, οι μέρες που ρίχνονται στην κυκλοφορία (και) τα περισσότερα βιβλία και οι περισσότεροι δίσκοι - αυτά που εν πολλοίς, παρά τις όποιες «εκπτώσεις», αποκαλούνται πολιτιστικά προϊόντα. Kαι τα οποία, ευτυχώς, αποτελούν ένα μέρος των προσφερόμενων, λόγω των ημερών, δώρων.

• Οι πολιτικοί αρέσκονται να λένε ότι από εκεί ξεκινάει η Ελλάδα. Ο Εβρος όμως, ο ανατολικότερος νομός της χώρας, ζει στο δικό του χωροχρόνο.

• Οταν το κοινό πειθαρχεί στο περφόρμανς που ορίζει ο καλλιτέχνης, ενεργοποιεί δυνάμεις που έμμεσα και ίσως μιμητικά αποδέχεται ότι διαθέτει. Mπαίνοντας στο χώρο του Γεράσιμου Kαππάτου, όπου οι «μηχανές» σκέψεις και ενέργειας της Mαρίνας Aμπράμοβιτς, ο επισκέπτης εμπλέκεται σε μια διττή διαδικασία: το αίτημα της τρομερής Bαλκάνιας και τη δική του καθαρότητα απέναντι στη μοιρασιά που του προτείνει και τη σχέση του με τους άλλους επισκέπτες της έκθεσης, οι οποίοι επίσης δεν είναι απλοί θεατές.