Αντάρτης στο πολυσυζητημένο «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» του Τζον Μάντεμ, αρχιτέκτονας στη νέα ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη «Ο Δεκαπενταύγουστος», στο πλευρό τής «καλύτερης Ελληνίδας ηθοποιού», όπως λέει, της Αμαλίας Μουτούση, αιώνιος... φοιτητής Ιατρικής που καταφεύγει στις «θωπείες» των καζίνο στον «Αιώνιο Φοιτητή», την επίσης τελευταία ταινία του Βαγγέλη Σεϊτανίδη... Ο Αιμίλιος Χειλάκης, το καλοκαίρι αλλά και το φθινόπωρο που πέρασε, πηγαινοερχόταν, σε τρελούς ρυθμούς, από πλατό σε πλατό και από την Κεφαλονιά στην Αθήνα, για τα ταυτόχρονα γυρίσματα και των τριών ταινιών, κι αυτό δίχως να καταπονηθεί στο ελάχιστο.

Ετσι, με πολύ κέφι («αυτή η περίοδος είναι μια πολύ δημιουργική στιγμή για μένα», τόνισε κάποια στιγμή στην κουβέντα μας) και όραμα, που έχει το μεγάλο προσόν να είναι συλλογικό, παρέα με τη Βάνα Πεφάνη, τη Μαριλένα Παναγιωτοπούλου και τον Κυριάκο Κοσμίδη, δημιούργησε την Εταιρεία των Φίλων της Τέχνης της Υποκριτικής «Πρόσωπα», της οποίας την πρώτη παραγωγή, το έργο του Λάνφορντ Γουίλσον «Αυτό να το κάψεις», θα παρουσιάζουν από απόψε καθημερινά (εκτός Πέμπτης) οι «Ροές».

Αλλη μία θεατρική ομάδα στις δεκάδες ήδη υπάρχουσες που διαμορφώνουν το στριμωγμένα πληθωρικό θεατρικό μας τοπίο...

* Να περιμένουμε ότι η ομάδα σας έρχεται να προτείνει κάτι νέο στα θεατρικά μας πράγματα;

«Οχι. Δεν πρεσβεύει κάτι. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι τα τρία καλλιτεχνικά στοιχεία που τη συνιστούν είναι η υποκριτική, η κίνηση και ο λόγος. Είμαστε τέσσερις άνθρωποι με όρεξη, οι οποίοι δουλεύουμε πολύ καλά μαζί».

Δικά μας ρίσκα

* Προηγήθηκε, ωστόσο, κάτι που ουσιαστικά πυροδότησε την ανάγκη σύστασης των «Προσώπων»;

«Βαρέθηκα να παίζω σε θέατρα που ανεβάζουν παράσταση μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την επιχορήγησή τους. Κι επειδή την ανεβάσανε, μπορούνε από το νόμο μέσα σε μια βδομάδα να την κατεβάσουνε. Δηλαδή, μέσα σε όλο αυτό, πού είναι τα δικά μου όνειρα; Τους τρεις μήνες που έκανα πρόβες δεν τους σέβεσαι, κύριε; Γι' αυτό παίρνω τα δικά μου, τα δικά μας ρίσκα...».

* Εχετε αναλάβει προσωπικά και το οικονομικό βάρος της παραγωγής...

«Οσα θέλω να κάνω δεν μου τα κάλυπτε κανένας. Τα καλύπτω επομένως εγώ. Είναι πάρα πολύ δημιουργικό αυτό που μου συμβαίνει. Δεν αισθάνομαι το αφεντικό. Απλώς βάζω τα λεφτά σε μια συναπόφαση 4-5 ανθρώπων. Κι αυτό μ' αρέσει».

* Θα είναι, επομένως, δουλειά συνόλου;

«Ενας μεγάλος ηθοποιός μας το '97 έλεγε "δεν πιστεύω στις ομάδες, πιστεύω στους προπονητές". Ο ίδιος το '99 έλεγε "νομίζω πια πως οι μεγάλοι πρωταγωνιστές βγαίνουν από τις ομάδες". Εγώ αυτό το πρεσβεύω από το 1991. Δεν μπορείς να παίξεις μόνος σου καλά. Αν δεν έχεις δίπλα σου τον πιο δυνατό ηθοποιό ακόμη και για το μικρό ρόλο, αυτό θα σε ρίξει και εσένα».

* Ποιο είναι το θέμα του έργου του Λάνφορντ Γουίλσον, με το οποίο ξεκινάτε;

«Το έργο έχει να κάνει με τις επιπτώσεις ενός θανάτου σε τέσσερις εντελώς διαφορετικούς ανθρώπινους χαρακτήρες. Είναι συγχρόνως μια ιστορία αγάπης. Καθόλου μοντέρνα με την έννοια 2000, τη σημερινή, δηλαδή "σεξ-βία-ναρκωτικά"».

* Ο ήρωας που υποδύεστε...;

«Ο θάνατος του αδελφού του, επαναπροσδιορίζει όλη τη ζωή του, σε σχέση με τον έρωτα, τη ζωή, τη δουλειά».

Απόφοιτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης, απ' την οποία κληρονόμησε τη μεγάλη του αγάπη για το θέατρο μέσω της μεγάλης του «αδυναμίας», όπως εξομολογείται, της δασκάλας του Ρένυς Πιττακή, ο Αιμίλιος Χειλάκης θεωρεί σταθμό στην έως τώρα θεατρική του πορεία -μαζί του συμφωνούν κοινό και κριτική- την «Εθνική με τα Μεγάλα». Μια παράσταση του 1997, που σκηνοθέτησε ο Νίκος Μαστοράκης, και στην οποία τη γενική εποπτεία είχε ο Λευτέρης Βογιατζής. Είχαν προηγηθεί συνεργασίες του με τον Καρακατσάνη, την Υψηλάντη, το Θέατρο Τέχνης, τον Βογιατζή («Μισάνθρωπος»). Και ακολούθησαν με τον Πέρη Μιχαηλίδη, τον Γιάννη Χουβαρδά («Μάκμπεθ») και, προσφάτως, η «Κραυγή» του Γουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γράψα.

Στο σινεμά, πριν από το πυρετώδες καλοκαίρι, συμμετείχε με ρόλους πρωταγωνιστικούς στον «Καβάφη» του Σμαραγδή, τους «Απόντες» του Γραμματικού, ταινία για την οποία απέσπασε βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το «Στην Ακρη της Πόλης» του Γιάνναρη και, τέλος, στη «Θηλυκή Εταιρεία» του Περράκη.

Ευτυχής στις πρόβες.

* Το σινεμά πώς ισορροπεί με το θεάτρο;

«Επιδιώκω να κάνω σινεμά όταν η δουλειά που γίνεται είναι θεατρική. Με τον Γραμματικό στους "Απόντες" κάναμε 5 μήνες πρόβα, με τον Γιάνναρη και τη Μουτούση δυόμισι μήνες πρόβα. Μ' αρέσει πάρα πολύ η πρόβα. Αν μου έδινες 200 χιλιάδες μέρες πρόβα και 1 παράσταση, θα ήμουν απολύτως ευτυχής».

* Γιατί, όμως;

«Στην πρόβα έχεις το ελεύθερο του λάθους».

* Το καλοκαίρι πόσο εύκολο ήταν να βγάζετε το ρούχο του ενός ρόλου και σχεδόν ταυτόχρονα να βάζετε το άλλο, από τη μια ταινία στην άλλη;

«Είναι ζήτημα εμπειρίας πια. Είμαι δέκα χρόνια επαγγελματίας ηθοποιός. Η τεχνική σου είναι ότι γνωρίζεις πλέον τις ευκολίες σου. Οταν τις γνωρίζεις, ξέρεις τι πρέπει να ξεπεραστεί».

* Η δική σας τεχνική σε τι συνίσταται;

«Η δική μου τεχνική είναι τούτι φρούτι. Τα 'χει όλα. Αφού έχεις επεξεργαστεί το ρόλο, λες: "Ωραία, έχω τα υλικά στα χέρια μου, μπορώ τώρα να τα πιάσω και να κάνω ρόλο". Τις περισσότερες φορές αποτυχαίνεις...».

* Το «έχω αποτύχει» το έχετε πει ποτέ;

«Για δύο ρόλους στη ζωή μου έχω χαρεί. Μόνο δύο! Οι άλλοι ήταν κατά προσέγγιση...».

* Οι εντυπώσεις σας από τη συνεργασία σας με τον Μάντεμ, τον Κέιτζ και την Πενελόπε Κρουζ είναι καλές;

«Τελικά, οι σταρ του Χόλιγουντ και τράκα τσιγάρο θα σου κάνουνε, απλοί άνθρωποι είναι...».

* Πάντως, την όποια αναγνωρισιμότητά σας η τηλεόραση σας την έδωσε...

«Το 1998, που έπαιζα σε σίριαλ, όταν ήμουνα πάνω σε μηχανή λέγανε "α, ο Χειλάκης". Τώρα που δεν παίζω λένε "μωρέ, κάπου γνωστός είναι αυτός". Το θέμα είναι πώς θα χειριστείς την όποια αναγνωρισιμότητα, την όποια διασημότητά σου. Και να μη φοβάσαι να γίνει και ασημότητα. Αν φοβάσαι ότι δεν θα σε γνωρίζουν, έχεις χάσει τον πολύ μεγάλο σου ρόλο: να είσαι ηθοποιός πρώτα απ' όλα. Μ'ενδιαφέρει να μου πουν "είσαι καλός ηθοποιός", μ' ενδιαφέρει να μου πει μια γυναίκα που μ'αρέσει "είσαι ωραίος άνδρας", δεν μ' ενδιαφέρει όμως να είμαι μια ωραία γενικά φάτσα σε όλο τον κόσμο. Είναι άχρηστο! ».

* Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου, σκηνοθεσία: Θοδωρής Γράψας, σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς, κοστούμια: Γιώργος Ελευθεριάδης, μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα, στίχοι: Αρης Δαβαράκης, κινησιολογία: Βάλια Παπαχρήστου, τραγούδι: Ελλη Πασπαλά. Παίζουν: Ντίνος Αυγουστίδης, Κυριάκος Κοσμίδης, Βάνα Πεφάνη, Αιμίλιος Χειλάκης.