Το αριστερό πόδι του Τάκη Φύσσα είναι ένα από τα καλύτερα στην ελληνική αγορά, μα το αριστερό χέρι του 28χρονου οπισθοφύλακα...καλύτερα να του κοβόταν, που λέει ο λόγος! Απλώθηκε ενστικτωδώς στις καθυστερήσεις του β' μέρους, για να σταματήσει τη σέντρα του αόρατου ώς τότε στο ντέρμπι Νικολαΐδη και το αποτέλεσμα ήταν ο Παναθηναϊκός να πετάξει δύο (από τους τρεις που έμοιαζαν κατοχυρωμένοι) υπερπολύτιμους πόντους στη Νέα Φιλαδέλφεια. Την ίδια στιγμή η απογοητευμένη ΑΕΚ έπαιρνε ανέλπιστη χείρα βοηθείας και με το πέναλτι-γκολ του Βασίλη Τσάρτα στο 90'

3', περιόριζε αισθητά τη ζημιά: Αλλο το (τελικό) 1-1, άλλο το (διαγραφόμενο ώς εκείνο το σημείο) 0-1. Σανίδα σωτηρίας, μ' όλη τη σημασία, για την Ενωση, που ήδη έμοιαζε συμβιβασμένη με τον εφιάλτη του -9 από τον Ολυμπιακό και του -8 από τον ΠΑΟ. Τώρα οι αποστάσεις είναι, αντιστοίχως, -8 από την κορυφή και -5 από τη δεύτερη θέση.

Οι «πράσινοι», με εμφάνιση όπως εκείνη που τους είχε χαρίσει ό,τι εξακολουθεί να είναι η τελευταία νίκη τους μες στο «Νίκος Γκούμας» (0-1 με την κεφαλιά-γκολ του Γιάννη Καλιτζάκη πριν από έξι, και πλέον, χρόνια), άγγιξαν τον θρίαμβο. Πειστικοί διεκδικητές του τίτλου που έχουν να κατακτήσουν από το 1996, κυριάρχησαν σε μεγάλα διαστήματα της αναμέτρησης, παρουσίασαν ομάδα που σφύζει από αγωνιστική υγεία, που είναι ήρεμη, σοβαρή, πειθαρχημένη, που κέρδισε (στο πρόσωπο του φανταστικού Βαζέχα) χειροκρότημα αναγνώρισης από τους φίλους των «κιτρίνων». Γιατί, τότε, δεν νίκησε; Διότι:

H Ο Πολωνός αστόχησε και στο άμεσο εναέριο βολέ (49' μόλις άουτ) και στη διαγώνια συρτή σέντρα-σουτ (64'), ενώ στο 76', αποκαμωμένος πλέον, δεν πίστεψε στο πόδι του και εκεί όπου υπό φυσιολογικές συνθήκες εκτελεί, έστειλε μια πάσα στη μέση του πουθενά.

H Ο Ατματσίδης αντέδρασε αποτελεσματικά στο παρ' ολίγον αυτογκόλ του Φερούζεμ (67', σε γύρισμα του Κουτσουρέ), στο σουτ του Νασιόπουλου (83') και στο τετ-α-τετ με τον Λυμπερόπουλο (89').

H Ο Κωστένογλου πρόλαβε στο τσακ τον Βλάοβιτς (80'), ακριβώς όπως σώματα αμυνομένων εξουδετέρωσαν το φιλόδοξο σουτ του Μπασινά (63', σε επέλαση του Χένρικσεν).

Η απάντησ, η λοιπόν, στο γιατί ο Παναθηναϊκός δεν νίκησε είναι όσο απλή ακούγεται. Επειδή, σε καμία απ' αυτές τις πολλές φάσεις, δεν πέτυχε ν' αποτελειώσει την ΑΕΚ και να «σκοτώσει» τον αγώνα. Οχι πως η Ενωση δεν έφτασε, με τις δικές της αξιώσεις, απειλητική κοντά στην εστία του εξαιρετικού Νικοπολίδη. Εφτασε, αλλά περισσότερο με το...στανιό θαρρείς, παρά με ευκαιρίες που βγήκαν από σωστό ποδόσφαιρο. Εστω κι έτσι, ωστόσο, ο Βόκολος αποσόβησε δύο τέρματα πολύ κοντά στη γραμμή της εστίας (με τα πόδια το σουτ του Φερούζεμ στο 55', με το κεφάλι τη λόμπα του Κωνσταντινίδη στο 81'), ο Γκούμας σ' άλλες δύο περιπτώσεις έβαλε κρίσιμες κόντρες (53' προ του Νάβας, 72' σε βολίδα του Τσάρτα), ενώ ο Νικοπολίδης έβγαλε τη σέντρα-σουτ του Λάκη (58') και, σε ακόμη πιο δύσκολη φάση, την εξ επαφής κεφαλιά του Νικολαΐδη (68'). Παρά ταύτα όμως, το σημειώσαμε ήδη, η ομάδα που έφτασε σε απόσταση αναπνοής (ή, αν θέλετε, ενός φυσήματος της μπάλας στ' αντίπαλα δίχτυα) από τη νίκη, αυτή ήταν ο Παναθηναϊκός. Η ΑΕΚ την ίδια νίκη, που βάσει των συσχετισμών στη βαθμολογία τη χρειαζόταν πιο πολύ, δεν την πλησίασε ποτέ.

Ο Αναστασιάδης, με τον Χένρικσεν όχι στην ευθεία των σέντερ μπακ, αλλά προωθημένο σε ρόλο ανασταλτικού χαφ, επέβαλε το δικό του νόμο στη μεσαία γραμμή. Ο Παθιακάκης, που ατύχησε στην επιλογή τού (ερχόμενου από τραυματισμό) Ζαγοράκη και τη διόρθωσε με τον Πέτκοφ στο τελευταίο πεντάλεπτο του α' ημιχρόνου, είδε πολύ γρήγορα τη μάχη του κέντρου να χάνεται. Τους δικούς του να εγκλωβίζονται στην άριστη αμυντική λειτουργία του «τριφυλλιού» και τον Νικολαΐδη ν' απομονώνεται (και να μοιάζει, πια, αποστασιοποιημένος) μπροστά. Απέμεινε ο Παθιακάκης να προσμένει λύσεις από την ατομική κλάση ορισμένων ποδοσφαιριστών, ιδίως του κορυφαίου Κασάπη, ο οποίος (σε αντίθεση με τη «φτώχεια» του Λάκη από την άλλη πτέρυγα) δημιούργησε προβλήματα κι έκανε...αλλαγή τον Σάριτς, όμως οι γηπεδούχοι, ούτως ή άλλως αποδιοργανωμένοι, έπαιζαν με το μαχαίρι στο λαιμό από το 28' (ωραία σέντρα του Μπασινά, άπιαστη κεφαλιά-γκολ του Λυμπερόπουλου, 0-1, η αποθέωση του απλού και του μεθοδικού).

Η ποιότητα του ντέρμπι ήταν κάτω από τα στάνταρντ της κλάσης των περισσότερων ποδοσφαιριστών-πρωταγωνιστών (Νάβας, Νικολαΐδης, Λυμπερόπουλος, Ζαγοράκης), επίσης η ποιότητα του τερέν δεν ήταν κολακευτική για το πρωτάθλημα, μα (αν μη τι άλλο) ο αγώνας κύλησε, από την αρχή ώς το τέλος, σε θαυμάσιο κλίμα. Και με σούπερ διαιτησία από τον Αθηναίο Γιώργο Κασναφέρη. Του 'φυγε μονάχα, κι αυτό από λανθασμένη υπόδειξη βοηθού, ένα «κακό» οφσάιντ εις βάρος του Λυμπερόπουλου (56').