Σ' αυτή τη θλιβερή ιστορία των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου, ακόμη κι αν δεχθούμε την πιο ανώδυνη -ή μήπως αφελή;- εκδοχή ότι οι μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι από τη χρησιμοποίησή του είναι ακόμη άγνωστοι, δεν παύει να υπάρχει ένα σοβαρότατο θέμα. Οχι μόνο βέβαια αυτό που αφορά την υγεία των κατοίκων της περιοχής, περιορισμένης ή ευρύτερης, ή των στρατιωτών που βρέθηκαν εκ των υστέρων εκεί. Αλλά κυρίως αυτό που αφορά την ηθική και την πολιτική ευθύνη αυτών που διέταξαν ή έστω ανέχθηκαν τη χρησιμοποίηση αυτών των βομβών.

••• Θέλουμε να πιστεύουμε ότι στην αυγή του 21ου αιώνα, το δόγμα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ισχύει. Πολύ περισσότερο από πολιτικούς και κυβερνήσεις που ομνύουν στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη κι αν πιστέψουμε -που δεν φαίνεται να ισχύει με τίποτε...- ότι η μοναδική αγωνία των ηγετών του ΝΑΤΟ ήταν να σώσουν τους Aλβανούς του Κοσόβου από την εθνοκάθαρση, τα μέσα μόνο ανθρωπιστικά και καθαρά δεν ήταν. Κι αυτό δυστυχώς καμιά μεγαλόθυμη ανθρωπιστική ρητορεία δεν πρόκειται να το διορθώσει...

••• Οσο και να θέλουμε επίσης να κατανοήσουμε τις δυσκολίες που έχει η ελληνική κυβέρνηση να αποφασίσει τη μονομερή απομάκρυνση των Eλλήνων στρατιωτικών από την επικίνδυνη ζώνη, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ατολμία και τη δυστοκία της να συμβάλλει, έστω εκ των υστέρων, ώστε οι Eλληνες αλλά και οι Eυρωπαίοι πολίτες να μάθουν τι ακριβώς έγινε και ποιες είναι οι συνέπειές του... Αντί να βγει μπροστά, αντί να διεκδικήσει τουλάχιστον στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να χυθεί άπλετο φως, προσπαθεί με μισόλογα και ημίμετρα, να βγάλει την ουρά της απ' έξω, αποδεικνύοντας απλώς τη συνενοχή της... Ιδού, κ. Σημίτη, πεδίον δόξης λαμπρόν για να αποδείξετε ότι δεν ενδιαφέρεστε μόνο για την Ευρώπη των αγορών και του ευρώ, αλλά και για την Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αλληλεγγύης...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ