Στην εποχή του, ο Ντόνοβαν ήταν ο Σκώτος τροβαδούρος και ποιητής, που η βρετανική μουσική σκηνή τον επέβαλε ως την απάντηση στον Μπομπ Ντίλαν. Ο περιπλανώμενος μακρυμάλλης με την κιθάρα αντιπροσώπευε την ακίνδυνη πλευρά των σίξτις. Στα τραγούδια του κρύβονταν ο ανέμελος έρωτας, η ειρήνη και η αγάπη, η μποέμικη ζωή, τα κηρύγματα του γκουρού Μαχαρίσι, με άλλα λόγια η άγνοια και η σύγχυση που είχαν μεταμφιεστεί σε αθωότητα. Στην πραγματικότητα η προσφορά του στη μουσική είχε τελειώσει στις αρχές της δεκαετίας του '70, ενώ από το '83 σταμάτησε εντελώς τις ηχογραφήσεις. Στην επιφάνεια τον επανέφεραν το 1991 οι τρελαμένοι ηδονιστές Happ yMonda ys, που μέσα στη χημική παράνοιά τους του αφιέρωσαν ένα κομμάτι στο άλμπουμ «Pills 'n' Thrills And Bell y» και τον κάλεσαν να κάνει περιοδείες μαζί τους.

Ο Ντόνοβαν φυσικά δεν έχει ψευδαισθήσεις για το ρόλο του τριάντα χρόνια μετά. « νεφέρει τους ανθρώπους έπειτα από άσχημα "ταξίδια" με LSD, αυτή η ήρεμη μουσική ήταν η εναλλακτική πρόταση στις άγριες καταστάσεις που συνέβαιναν. Τώρα είναι το αντίδοτο στην ταχύτητα που στοιχειώνει την εποχή μας», εξηγεί σε μια πρόσφατη συνέντευξη συνεχίζοντας να θεωρεί ότι το '60 ήταν μια γιορτή που δεν τέλειωσε ποτέ. Και το πρόβλημα φυσικά δεν είναι ο Ντόνοβαν, που ζει ως νοσταλγικό απομεινάρι μιας χρυσής δεκαετίας. Το πρόβλημα είναι αυτό το ακατανόητο παζάρι νοσταλγίας και της νεοχίπικης αναβίωσης που κόβει την ιστορία στα μέτρα της αγοράς. Κάπως έτσι προβάλλει ο Ντόνοβαν από ένας μέτριος για την εποχή του τραγουδοποιός, που κανείς μέχρι τώρα δεν ανέφερε τα τελευταία του άλμπουμ σε έναν μοναδικό καλλιτέχνη που επηρέασε ολόκληρη τη σύγχρονη μουσική σκηνή. Αν ο Ντόνοβαν αξίζει τόση φασαρία, τότε τι θα 'πρεπε να γίνει για τον Μπάουι ή τον Λου Ριντ, που στο κάτω κάτω δεν αναμασούν το παρελθόν τους.

Δ.Α.