ΣΤΑΔΙΟ Νέας Φιλαδέλεφειας. Τετάρτη βράδυ. Γύρω μου, στην εξέδρα την ... καλή, πρόσωπα που γνωρίζω αλλά δεν αναγνωρίζω. Αφρισμένα. Υστερικά. Σίγουρα όχι πρόσωπα που ταιριάζει σε σώματα ενδεδυμένα με ακριβά, κομψά κοστούμια. Βρίζουν. Πετάνε αντικείμενα. Ενας βάζει το χέρι στην τσέπη και εκτοξεύει -ο χουβαρδάς!- όσα ψιλά του περίσσεψαν. Ο άλλος έχει δίπλα του τον μικρό του γιο, που κλαίει τρομοκρατημένος και του φωνάζει «έλα μπαμπά, πάμε να φύγουμε, φοβάμαι» και εκείνος -ο γονιός!- να του λέει «σκάσε, δεν βλέπεις τι έγκλημα γίνεται εδώ πέρα;»...πάλι καλά που δεν έριξε και το παιδί μέσα!

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. Βλέπω τον απεσταλμένο της Μπαρτσελόνα να έχουν πεταχτεί τα μάτια του έξω από τον φόβο και να μην ξέρω πού να κρυφτώ. Ηρθε από τον ναό του ποδοσφαίρου ο άνθρωπος, από το επιβλητικό Νου Καμπ της Βαρκελώνης, στη ζούγκλα της Νέας Φιλαδέλφειας και ιδού τι περιποίηση του επιφυλάξαμε.

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΝΩΛΑΣ, παίκτης-σύμβολο της ΑΕΚ, επιχειρεί να καθησυχάσει τους κάφρους της εξέδρας και τρώει κι αυτός αντικείμενο στο κεφάλι. Ο Τόνι Σαβέβσκι, παίκτης-κόσμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, κουνάει απλώς το κεφάλι του και ψελλίζει «κρίμα».

ΕΙΜΑΙ και εγώ θυμωμένος με τον ανίκανο διαιτητή Ποντίκη, αλλά η οργή μου για τους ομοϊδεάτες της εξέδρας είναι μεγαλύτερη. Δεν τη θέλω τέτοια ΑΕΚ. Ακόμη κι όταν αδικείται (κάτι που συμβαίνει συστηματικά, ναι), τη θέλω κυρία, να παίζει ποδόσφαιρο όμορφο και, έστω και χαμένη, να εξευτελίζει έτσι τα κοράκια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Την ΑΕΚ που θυμίζει καφενείο, την ΑΕΚ την κομπλεξική, δεν τη γουστάρω με τίποτα.

Ο ΠΟΝΤΙΚΗΣ είναι ένας επικίνδυνος και ανίκανος διαιτητής. Ομοιοί του υπάρχουν πολλοί στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Για τους περισσότερους, ο κόσμος έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι είναι «στημένοι». Λύση, όμως, δεν είναι να μετατρέπονται τα γήπεδα σε Κόσοβο, αλλά προτιμότερο ίσως είναι, όπως είπε και ο Ζήκος, να απέχουν εντελώς από τους αγώνες. Προτιμότερο να είναι οι εξέδρες άδειες, παρά να βράζουν από οργή, φανατισμό, καφρίλα και τρομοκρατία.

Η ΕΙΚΟΝΑ, με τον διαιτητή να φεύγει «σηκωτός» από τον αγώνα, στην αγκαλιά δεκάδων ανδρών των ΜΑΤ, δεν περιποιεί τιμήν, ούτε στη χώρα μας, ούτε στο ποδόσφαιρό της. Οπως δεν περιποιεί τιμήν στην ίδια την ΑΕΚ, να διακωμωδεί το άθλημα, με τους παίκτες της - εντολή άνωθεν - να κάνουν τους ψόφιους-τραυματίες και τον προπονητή της να ... διαπραγματεύεται με τον διαιτητή με πόσους ποδοσφαιριστές διακόπτεται ένα παιχνίδι. Απίστευτα πράγματα. Γελοία!