Εμειναν για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλοί. Κοίταξε ο ένας τα μάτια του άλλου και, κλαίγοντας σαν τα μικρά παιδιά, αγκαλιάστηκαν σφιχτά σκορπίζοντας ρίγη συγκίνηση, γύρω τους.

Ο 90χρονος σήμερα ξυλουργός Δημήτριος Φουσκαρίνης από την Ανδραβίδα και ο 80χρονος πιλότος της ΡΑΦ Αλαν Οουτς ποτέ δεν είχαν πιστέψει ότι κάποτε η μοίρα θα τους έφερνε ξανά μαζί.

Ολα ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου του 1944, όταν δύο αεροσκάφη Σπιτφάιρ της ΡΑΦ του 32ου σμήνους της Βασιλικής Αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας, που επιχειρούσαν σε συνεργασία με το προσωπικό του 107 Τάγματος κατά Γερμανικών στόχων από μυστικό αεροδρόμιο πλησίον της λίμνης του Πρόκοπου, πέφτουν σε καταιγίδα και πραγματοποιούν αναγκαστική προσγείωση σε αγροτική περιοχή της Ανδραβίδας κάτω από τα έκπληκτα μάτια των κατοίκων.

Το σχέδιο πτήσης τους προέβλεπε προσβολή γερμανικών στόχων, ανεφοδιασμό στον Τάραντα Ιταλίας και επιστροφή στο μυστικό καταφύγιό τους. Το αεροσκάφος του διοικητή του σμήνους, Πάτρικ Γούντραφτ, παθαίνει σοβαρές ζημιές στους τροχούς κατά την προσγείωση και αναγκάζεται να παραμείνει καθηλωμένο στο έδαφος επί δύο ημέρες μέχρι ο συνάδελφός Τζον Σκοτ να επισκευάσει τη ζημιά με τη βοήθεια του ντόπιου ξυλουργού Δημήτρη Φουσκαρίνη.

Δύο ημέρες αργότερα, οι Αγγλοι πιλότοι με τη βοήθεια του 90χρονου σήμερα, ξυλουργού Δημήτρη Φουσκαρίνη, κατορθώνουν να επισκευάσουν τις ζημιές και χάνονται στα σύννεφα, αφήνοντας πίσω τους την υπόσχεση ότι κάποτε θα γυρίσουν για να συναντήσουν και να τιμήσουν τους φίλους τους.

Ωσπου ξαφνικά ο θρύλος ζωντανεύει... καθώς 57 (!) χρόνια μετά, οι Αγγλοι πιλότοι επιστρέφουν για να ευχαριστήσουν εκείνους που τις δύσκολες ώρες τους πρόσφεραν βοήθεια και φιλοξενία.

Στην κατάμεστη από κόσμο, χθες, κεντρική πλατεία της Ανδραβίδας, αξιωματικοί της 117 Π.Μ., εκπρόσωποι της Νομαρχίας Ηλείας και ο δήμαρχος της πόλης κ. Ν. Καγκελάρης, απέδωσαν τιμές στο μοναδικό εναπομείναντα πιλότο της ιστορίας, τον 80χρονο σήμερα Αλαν Οουτς και στην αντιπροσωπεία των 15 Βρετανών πιλότων της ΡΑΦ που τον συνόδευαν.

«Νιώθω απέραντα ευτυχισμένος και συγκλονισμένος που ύστερα από 57 χρόνια βρίσκομαι στο μέρος πάνω από το οποίο κάποτε πέταξα και πολέμησα. Ο χρόνος που πέρασε δεν έσβησε τις μνήμες και τη ξεχωριστή φιλία με τους ντόπιους κατοίκους. Ενα κομμάτι της ψυχής μου, αλλά και των άλλων συμπολεμιστών μου βρίσκεται εδώ... Ευχαριστώ το Θεό που με βοήθησε σε αυτήν τη μεγάλη ηλικία να έρθω εδώ», δήλωσε συγκλονισμένος ο 80χρονος Βρετανός πιλότος, λίγο πριν αγκαλιάσει δακρυσμένος το φίλο του, ξυλουργό Δημήτρη Φουσκαρίνη.

Λίγο πριν από τη αναχώρηση της αποστολής από το αεροδρόμιο της 117 Π.Μ., ο Αλαν Οουτς παρέδωσε στο Δήμο της Ανδραβίδας την ιστορική -όπως την χαρακτήρισε- επιστολή που είχε στείλει στη ΡΑΦ ο τότε δήμαρχος Ανδραβίδας Ν. Βατσής και η οποία αποτελεί μοναδικό ντοκουμέντο εκείνης της συνάντησης που εξελίχθηκε σε παντοτινή φιλία.