Εχει ενδιαφέρον η συζήτηση που ξεκίνησε για το αν πρέπει οι βουλευτές να ασκούν παράλληλα και το επάγγελμά τους, γιατί θίγει ένα ουσιαστικό ζήτημα λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος. Ομως, οι πρώτες παρεμβάσεις έχω την εντύπωση ότι επικεντρώνονται κυρίως στην οικονομική ή επαγγελματική πλευρά του θέματος και υποβαθμίζουν την πολιτική. Αν βέβαια εξακολουθούμε να βλέπουμε την πολιτική ως μια στάση ζωής, ως διάθεση κοινωνικής στράτευσης, ως απόφαση να υπηρετήσουμε το δημόσιο συμφέρον και όχι απλώς ως μια ακόμη επαγγελματική πρόκληση ή ως μέθοδο κοινωνικής ανέλιξης.

••• Είναι αυτονόητο και επιδιωκόμενο παράλληλα ότι οι επιτυχημένοι επαγγελματικά έχουν περισσότερες πιθανότητες να πείσουν τους πολίτες, ότι μπορούν να τους εκφράσουν -και ενδεχομένως- να τους υπηρετήσουν πολιτικά. Εξίσου αυτονόητο θα 'πρεπε να είναι ότι η συμμετοχή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή συνεπάγεται ότι αποδέχονται πως πρωταρχικός τους στόχος πλέον δεν είναι ούτε η επαγγελματική τους καταξίωση ούτε η οικονομική τους ευμάρεια, αλλά η πολιτική τους στράτευση. Στην υπηρεσία αυτής της πολιτικής στράτευσης καλούνται να προσκομίσουν τις όποιες προσωπικές τους γνώσεις, το όποιο επαγγελματικό τους κύρος.

••• Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ο Χ μεγαλοδικηγόρος -ή μεγαλογιατρός- να ασχολείται και με την εκλογική του και με την επαγγελματική του πελατεία. Οφείλει να επιλέξει και να αποδεχθεί ότι η διάθεση προσφοράς στα κοινά, που τον οδήγησε -υποτίθεται- στην πολιτική, μπορεί να έχει κάποιο οικονομικό κόστος. Για όποιους επίσης εξακολουθεί να προέχει η επιστημονική ή ερευνητική τους δραστηριότητα και η πολιτική αποτελεί απλώς πάρεργο ή επιβράβευση της όποιας προσφοράς τους, οι πολίτες οφείλουν τουλάχιστον να το γνωρίζουν.

••• Αν λοιπόν η συνταγματική κατοχύρωση του ανεπάγγελτου των βουλευτών ακούγεται -και είναι- κάπως απόλυτη και βαριά, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Αρκεί οι πατέρες του έθνους να συνειδητοποιήσουν, πραγματικά, το ρόλο και τις ευθύνες τους και να φροντίσουν ώστε να τις αναβαθμίσουν, όπως πραγματικά τους αξίζει, χωρίς προσχήματα και δικολαβίες...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ