Στο Λονδίνο, όπου ζει μόνιμα από το 1979. θεωρείται μια από τις αυθεντικότερες σόλο ηθοποιούς. Γεννημένη στην Αυστραλία άρχισε από μικρή χορό. «Μου αρέσει να χορεύω. το απολαμβάνω. Ομως δεν ήθελα να γίνω μόνο χορεύτρια», λέει. Ετσι ανακάλυψε το θέατρο ή μάλλον το συνδυασμό της κίνησης του σώματος με την αφήγηση και την έκφραση.

Οταν έφτασε στο Λονδίνο ανακάλυψε την τέχνη της μίμησης, της παντομίμας, την οποία και σπούδασε. «Ηταν κάτι που μου ταίριαζε. Εβρισκα τη μιμική εκπληκτική, γιατί έφερνε κοντά το συναισθηματισμό της υποκριτικής και την πρόκληση του σωματικού θεάτρου, της σωματικής έκφρασης».

Η Πέτα Λίλι διερευνά στη δουλειά της τη σχέση μεταξύ της κίνησης και της φωνής με στόχο να αξιοποιηθούν στο έπακρο τα εκφραστικά μέσα των ηθοποιών. Την τεχνική της μάλιστα τη διδάσκει τα τελευταία χρόνια σε διάφορες σχολές. «Βρίσκω φανταστική αυτή την τεχνική γιατί σε βοηθάει να βγάλεις όλη σου την ενέργεια και να ξεπεράσεις τα φυσικά σου όρια στη σκηνή»...

Μια παρομοίωση που χρησιμοποιεί είναι το ποδόσφαιρο. «Στο θέατρο ο ένας ηθοποιός λέει στον άλλον "έτσι θα πεις αυτή την ατάκα; ". Στο ποδόσφαιρο όμως ο ένας παίκτης δεν λέει στον άλλο "έτσι θα ρίξεις αυτή την μπαλιά", γιατί δουλεύουν ως ομάδα. Πιστεύω ότι το θέατρο έχει πολλά να μάθει από αυτό... Σήμερα, ξέρετε, στο Λονδίνο το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο δημοφιλές από το θέατρο και υποτίθεται ότι είναι η θεατρική πρωτεύουσα του κόσμου».

«Σε αντίθεση με την Ελλάδα», τονίζει. Μένοντας στη χώρα μας περισσότερο από μία εβδομάδα (καθώς δίδαξε σε σεμινάριο την τεχνική της) ενθουσιάστηκε με τον αριθμό των θεάτρων στην Αθήνα. «Ηταν πραγματική αποκάλυψη να μάθω ότι έχετε περισσότερα από 100 θέατρα. Επισκέφτηκα μάλιστα κάποια και έκπληκτη είδα ότι είναι γεμάτα. Στο Λονδίνο τα θέατρά μας τα γεμίζουν οι τουρίστες»!

Εκείνη, το 1980, κι όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, ίδρυσε με άλλες δύο γυναίκες το «Three women mime» κι άρχισε να περιοδεύει τη χώρα. «Τότε συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να βγάζω τα προς το ζην. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στην Αθήνα, αλλά στη Βρετανία ο ηθοποιός δουλεύει κατά μέσον όρο 11 εβδομάδες το χρόνο...».

Ανάμεσα σ' όλα αυτά κατάφερε να μαθητεύσει κοντά στους δασκάλους του γαλλικού θεάτρου Ζακ Λε Κοκ και Φιλίπ Γκολιέρ, όπως επίσης και στον Μάικ Aλφρεντς, το Bρετανό σκηνοθέτη ειδικευμένο στο σύστημα Στανισλάφσκι. Εχει συνεργαστεί με τον Γιόσι Οϊντα, συνεργάτη του Πίτερ Μπρουκ, τον Κάρλο Μπόσο της κομέντια ντελ Aρτε και τον Σανκάι Γιούκου, από τον οποίο έμαθε το χορό Μπούτο.

Στις πρόσφατες δραστηριότητές της συγκαταλέγονται δύο διαφορετικές σκηνοθετικές εκδοχές του Aμλετ, (το «Mirthless» και το «Hamlet or die») και το «Topless», το οποίο παρουσιάζει από το 1998.

«Το "Τοπλες" είναι η ιστορία των δύο χειρότερων χρόνων της ζωής μου. Είναι επομένως μια αυτοβιογραφική κωμωδία ή τουλάχιστον έτσι μου έχουν πει. Πιστεύουμε ότι ζούμε σε μια φοβερά ανεκτική, ελεύθερη κοινωνία. Ομως έχουμε πολλά ταμπού ακόμη. Δεν μας αρέσει να μιλάμε καθόλου για την αρρώστια, το θάνατο, την ηλικία μας, τον καρκίνο...»

Για την Πέτα Λίλι το 1996 ήταν η αρχή μιας πολύ δύσκολης εποχής. Τον Ιανουάριο την παράτησε ο άντρας της, τον Ιούνιο έμαθε ότι έχει καρκίνο στο μαστό, αργότερα αρρώστησε ένας από τους γονείς της και τελικά πέθανε... «Ζούσα μια περίεργη τραγωδία. Ξυπνούσα κάθε μέρα κι έλεγα αυτό είναι το τελευταίο, κι όλο και κάτι άλλο πιο τραγικό συνέβαινε. Η πρώτη μου απόφαση ήταν να σταματήσω να γράφω θέατρο. Αποφάσισα ότι θα παίζω ως ηθοποιός και θα σκηνοθετώ, αλλά δεν θα παρουσιάζω δικά μου έργα. Ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να κάνω έργο αυτό που ζούσα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι. Κι όταν τελικά το έκανα, πρέπει να σας πω ότι ανταμείφθηκα για ό,τι άλλο είχα κάνει μέχρι τότε».

Τι είναι αυτό που αγαπά περισσότερο σ' αυτό που κάνει; «Αγαπώ το γεγονός ότι μπορώ να βάλω αυτό το σόου σε μια βαλίτσα και να πάω σε άλλη μια χώρα. Αγαπώ να κάνω τους άλλους να γελάνε. Νομίζω ότι η κωμωδία είναι ένα είδος επιστήμης και μ' αρέσει να την εξερευνώ...»

ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΡΚΑ