«Πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει»... ψελλίζουν οι μισοί στο ένα πεζοδρόμιο της Σοφοκλέους· «ακόμη τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι»... απαντούν εν χορώ οι άλλοι μισοί από το απέναντι πεζοδρόμιο. Και ο γενικός δείκτης, σα να το διασκεδάζει, χορεύει πότε στο σκοπό του ενός δημώδους και πότε στο σκοπό του άλλου, κατεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλοπάτια της εμπιστοσύνης των πλανηθέντων, εκείνο το φριχτό καλοκαίρι του 1999... Τι κι αν οι επίσημες εκθέσεις των διεθνών οίκων, αρμοδίων περί τα χρηματιστηριακά, λένε ότι έφτασε η ώρα της αναβάθμισης, το σαθρό έδαφος της οδού της απελπισίας είναι πρόσφορο στην καλλιέργεια φημών, που θέλουν το δείκτη ακόμα πιο ταπεινωμένο. Στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του (της πλατείας Συντάγματος) ο Γιάννος Παπαντωνίου και με πρόσφατες τις δάφνες που κέρδισε την περασμένη βδομάδα στη Βουλή, περιμένει να ξεραθούν για να τις δώσει στην οικονόμο της επαύλεώς του, να τις βάλει στο στιφάδο... Και στο μεταξύ, επεξεργάζεται τα νέα προγράμματα ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας και της πάταξης των οργανωμένων συμφερόντων των ασφαλισμένων στα δημόσια ταμεία, μισθωτών και συνταξιούχων. Το οικοδόμημα της εκσυγχρονισμένης Ελλάδας χρειάζεται γερή ενίσχυση στα θεμέλια, για να αντιμετωπίσει τον Eγκέλαδο των κοινωνικών απαιτήσεων και προσδοκιών.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ