Η ελληνική αντίδραση

      Το ελληνικό κράτος, ηττημένο στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, δεν τολμούσε και δεν μπορούσε τα πρώτα χρόνια να αντιπαρατεθεί στον βουλγαρικό κίνδυνο. Το ρόλο αυτό ανέλαβε να καλύψει η Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' τοποθέτησε νέους ικανούς μητροπολίτες στη Μακεδονία για να εμψυχώσουν το ποίμνιό τους και να αναχαιτίσουν τον βουλγαρικό κίνδυνο. Μεταξύ άλλων στάθηκε ο Γερμανός Καραβαγγέλης στην Καστοριά, ο Ιωακείμ Φορόπουλος στο Μοναστήρι και ο Φώτιος στην Κορυτσά. Οι ιεράρχες περιόδευαν τα χωριά, έχτιζαν εκκλησίες και σχολεία και εμψύχωναν τον πληθυσμό.

      Το ελληνικό κράτος άργησε να αντιδράσει. Πάντως ο διορισμός του Ίωνα Δραγούμη ως υποπροξένου στο Μοναστήρι (Νοέμβριος 1902) συνετέλεσε στην οργάνωση του ελληνικού ένοπλου κινήματος και στην εξύψωση του φρονήματος. Έτσι, σύντομα ακολούθησε η συγκρότηση των πρώτων εντοπίων σωμάτων με πρωταγωνιστές τον Κώττα, τον Νταλίπη, τον Κύρου κ.α.

      Τα γεγονότα αυτά και η συνακόλουθη διεθνοποίηση του Μακεδονικού Ζητήματος επιτάχυναν τις εξελίξεις στην Αθήνα. Τον Μάιο του 1904 ιδρύθηκε από το Δημήτριο Καλαποθάκη το "Μακεδονικό Κομιτάτο" με σκοπό να οργανώσει την ελληνική αντίδραση στη Μακεδονία και να συνδράμει με όπλα, χρήματα και εφόδια τους Έλληνες αντάρτες και να διαφωτίσει την ελληνική και τη διεθνή κοινή γνώμη για τα όσα συνέβαιναν στη Μακεδονία. Ίδιοι ήταν και οι στόχοι του "Κεντρικού Μακεδονικού Συλλόγου" των αδελφών Θεοχάρη και Μαυρουδή Γερογιάννη.


      Το κτίριο του προξενείου Θεσσαλονίκης,
      σημερινό Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα

      Την ίδια χρονιά η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στη δημιουργία οργάνωσης, κατευθυνόμενης από τα προξενεία με επικεφαλής τον Γενικό Πρόξενο Θεσσαλονίκης Λάμπρο Κορομηλά. Το προξενείο Θεσσαλονίκης ανέλαβε την οργάνωση του αγώνα στα όρια του βιλαετίου Θεσσαλονίκης και το Μακεδονικό Κομιτάτο στο βιλαέτι Μοναστηρίου. Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού άρχισαν να διεξάγουν επιτόπιες έρευνες για την εκτίμηση της κατάστασης και τις προοπτικές δράσης.


      Το προσωπικό του Προξενείου Θεσσαλονίκης

      Εκτός από το Προξενείο Θεσσαλονίκης δημιουργήθηκαν άλλα δυο κύρια οργανωτικά κέντρα στο Μοναστήρι και στις Σέρρες. Σε κάθε κέντρο προϊστάμενος ήταν ο Έλληνας πρόξενος. Όλα τα κέντρα ενισχύθηκαν με αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, οι οποίοι καλύπτονταν πίσω από την ιδιότητα του υπαλλήλου για να ασκούν το οργανωτικό και προπαγανδιστικό τους έργο. Στις πόλεις και στα χωριά συγκροτούνταν επιτροπές για να υποστηρίζουν τη δράση των ανταρτικών σωμάτων.


© 1997 Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων