HR-Net - Hellenic Resources Network Compact version
Today's Suggestion
Browse through our Interesting Nodes on Health & Medicine in Greece
HomeAbout HR-NetNewsWeb SitesDocumentsOnline HelpUsage InformationContact us
Tuesday, 17 October 2017
 
News
  Latest News (All)
     From Greece
     From Cyprus
     From Europe
     From Balkans
     From Turkey
     From USA
  Announcements
  World Press
  News Archives
Web Sites
  Hosted
  Mirrored
  Interesting Nodes
Documents
  Special Topics
  Treaties, Conventions
  Constitutions
  U.S. Agencies
  Cyprus Problem
  Other
Services
  Personal NewsPaper
  Greek Fonts
  Tools
  F.A.Q.
 

The Hellenic Radio (ERA): News in Greek, 12-09-09

The Hellenic Radio (ERA): News in Elot928 Greek Directory - Previous Article - Next Article

From: The Hellenic Radio (ERA) <www.ert.gr/>

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • [01] Ε. Βενιζέλος: Μας ενοχλεί να κουνάνε το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ

    [01] Ε. Βενιζέλος: Μας ενοχλεί να κουνάνε το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ

    Να ξαναδιαβάσουμε με προσοχή τις δηλώσεις όλων των πολιτικών αρχηγών πριν από έναν ακριβώς χρόνο, για να διαπιστωθεί ποιοί έχουν ρηχή ή βαθιά μνήμη, ποιοι πέφτουν σε αντιφάσεις και ποιοί είναι συνεπείς και ποιοί ασυνεπείς, πρότεινε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την ομιλία του σε εκδήλωση του κόμματος για τα προβλήματα της νέας γενιάς, στο πλαίσιο της επίσκεψης του κ. Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη για την 77η ΔΕΘ. Σημείωσε ότι πρέπει να είναι φειδωλοί όσοι απευθύνονται στο ΠΑΣΟΚ. «Μας ενοχλεί να κουνάνε το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ», παρατήρησε και πρόσθεσε πως το ΠΑΣΟΚ δεν δέχεται συστάσεις και μαθήματα, διότι σήκωσε μόνο του τον «σταυρό του μαρτυρίου».

    Γι αυτό το λόγο ζήτησε να ακούν καλύτερα αυτά που λέει το ΠΑΣΟΚ όσοι με πάθος νεοφώτιστου υιοθετούν εκ των υστέρων τις πολιτικές του. Παράλληλα εξέφρασε απορία και θλίψη για τους «δημαγωγούς» που μιλούν με ευκολία για τη χρεοκοπία και παραλληλίζουν την οικονομία της Ελλάδας με της Αργεντινής. Για την αποψινή συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών (Α. Σαμαράς, Ευ. Βενιζέλος, Φ. Κουβέλης) που στηρίζουν την κυβέρνηση είπε ότι το ΠΑΣΟΚ θα παρουσιάσει τις προτάσεις που κοινοποίησε ήδη στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και τόνισε πως οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να δώσουν άλλα.

    Υπογράμμισε πως το θέμα δεν είναι να γίνει η Ελλάδα συμπαθής στους συνομιλητές της, να είναι το «καλό παιδί» της Ευρώπης, αλλά να εδραιωθεί μια ισότιμη σχέση χωρίς αρνητικά στερεότυπα. Στη διάρκεια της εκδήλωσης πήραν το λόγο αρκετοί νέοι, οι οποίοι αναφέρθηκαν στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, αλλά και στις ευκαιρίες που δημιουργούνται εν μέσω της κρίσης, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

    Το «παρών» έδωσαν ο υπουργός Περιβάλλοντος Ευάγγελος Λιβιεράτος, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, και νέοι που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς. 'Ενας νέος απο το ακροατήριο διέκοψε τη συζήτηση για να καταφερθεί εναντίον των πολιτικών και το θέμα έληξε εκεί. Επίσης κάποιος άλλος διαμαρτυρήθηκε ότι κατά την είσοδο του στην αίθουσα τον έψαξαν άνδρες της ασφάλειας, επειδή είχε σακίδιο και αθλητικά παπούτσια.\

    Ολόκληρη η ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στην εκδήλωση με θέμα: «Μια κερδισμένη και όχι μία χαμένη γενιά», στη Θεσσαλονίκη

    Κυρίες και κύριοι, αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, κύριε Υπουργέ, κ. Δήμαρχε, αγαπητοί μας καλεσμένοι που κάθεστε μαζί μου εδώ στο πάνελ της εκδήλωσης και εκπροσωπείτε μια γενιά με ελπίδες, δυνατότητες και δυναμισμό, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που δεχτήκατε την πρόσκλησή μας και είστε σήμερα εδώ για να μας μεταφέρετε την εμπειρία σας.

    Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί επισκέπτομαι επισήμως, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, την ΔΕΘ. Βέβαια καθώς είμαι πολίτης και βουλευτής της Θεσσαλονίκης, "επισκέπτομαι" είναι ένα ρήμα το οποίο δεν είναι ακριβές, γιατί ζω το πρόβλημα της έκθεσης. Kαι η ΔΕΘ φέτος, στην 77η διοργάνωσή της απεικονίζει κι αυτή το γενικό πρόβλημα της χώρας. Μια χώρα σε κρίση, σε αμηχανία. Μια χώρα η οποία είναι δυστυχώς πολύ μελαγχολική.

    Είναι όμως ευκαιρία η φετινή διοργάνωση να μας προβληματίσει σε σχέση με τη φυσιογνωμία που πρέπει να αποκτήσει πλέον η γενική έκθεση κάθε χρόνο, κάθε Σεπτέμβριο. Όπως είχα την ευκαιρία να πω στη διοίκηση της έκθεσης πριν από λίγη ώρα, είναι απολύτως αναγκαίο να είναι σαφέστερο το μήνυμα κάθε γενικής διοργάνωσης κάθε χρόνο. Δεν μπορεί η έκθεση να είναι μια έκθεση του δημόσιου τομέα, δεν μπορεί να είναι μια έκθεση χωρίς να στέλνει πολύ καθαρές προσκλήσεις στην επιχειρηματική κοινότητα, να μετάσχει σε μια νέα δραστηριότητα, σε κάτι που είναι καινοτομικό, σε κάτι που είναι δημιουργικό, σε κάτι που είναι πρωτότυπο, ρηξικέλευθο.

    Είναι μια ευκαιρία να το κάνουμε αυτό φέτος το 2012, που η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της. Και είναι μια ευκαιρία, του χρόνου τέτοια εποχή, να αποτυπώσει η ΔΕΘ τα 100 χρόνια της πόλης, ένα χρόνο μετά και να ενσωματώσει και τα πορίσματα απ' όλη αυτή τη μελέτη που πρέπει να κάνουμε, τη μελέτη αυτογνωσίας για το πώς πρέπει να βαδίσει η Θεσσαλονίκη.

    Ούτως ή άλλως και πριν την κρίση, πριν το 2008, η Θεσσαλονίκη είχε πάντα ένα αίσθημα αδικίας. Έχει πάντα ιστορικά αυτό το αίσθημα της δευτερότοκης αδελφής. Παλιότερα σε σχέση με την Πέλλα, μετά σε σχέση με την Κωνσταντινούπολη, τώρα σε σχέση με την Αθήνα.

    Τώρα όμως που αλλάζει το μοντέλο λειτουργίας του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας, τώρα που η ιδιωτική οικονομία, η επιχειρηματικότητα έρχεται στο προσκήνιο, η Θεσσαλονίκη ως πόλη της ιδιωτικής οικονομίας, ως πόλη της παραγωγής, ως πόλη των πανεπιστημίων και της γνώσης, ως πόλης της καινοτομίας, μπορεί πράγματι να κερδίσει το χαμένο έδαφος και την επομένη της κρίσης να πρωτοπορήσει.

    Να πρωτοπορήσει χειραφετημένη από ένα κράτος που την έχει αδικήσει και την αδικεί ακόμη στις δικές του αντιλήψεις και στους δικούς του σχεδιασμούς.

    Φίλες και φίλοι, λένε με μια λογοτεχνική διάθεση πολύ συχνά ότι το βαθύτερο σκοτάδι υπάρχει τη στιγμή πριν από την αυγή, πριν χαράξει η νέα ημέρα. Κι ακριβώς τώρα βρισκόμαστε στο βαθύτερο σκοτάδι της κρίσης. Και πρέπει να κάνουμε υπομονή, υπερπροσπάθεια προκειμένου εμείς να φροντίσουμε με το δικό μας μυαλό, τα δικά χέρια, τις δικές μας δυνατότητες και δυνάμεις, να χαράξει αυτή η νέα ημέρα για τη χώρα.

    Ξέρω πολύ καλά, ότι έχουμε κουράσει λέγοντας ότι αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε τη χώρα στην Ευρώπη, στην ευρωζώνη και στο ευρώ. Και έχει κουράσει αυτό, γιατί πάρα πολλοί συμπολίτες μας δεν αντιλαμβάνονται τι μπορεί να σημαίνει να μείνεις στο ευρώ όταν δεν έχεις στην τσέπη σου ούτε ένα ευρώ. Όταν είσαι φτωχός μέσα στην ευρωζώνη.

    Κι όμως έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία για τους φτωχούς ανθρώπους, για τα χαμηλά εισοδήματα, γι' αυτούς που νιώθουν αδικημένοι από την όλη κατάσταση, γιατί η έξοδος από την ευρωζώνη θα έχει συγκλονιστικές επιπτώσεις στο δικό τους επίπεδο ζωής, σε αυτούς οι οποίοι είναι στη δυσμενέστερη θέση. Γιατί αυτό που ζήσαμε ως τώρα δεν θα συγκρίνεται με την ανάγκη για αλλεπάλληλες υποτιμήσεις ενός εθνικού νομίσματος. Η μείωση των εισοδημάτων και η υποβάθμιση του επιπέδου ζωής δεν θα συγκρίνεται με αυτό που έχουμε ζήσει.

    Γι' αυτό ειλικρινά, απορώ και θλίβομαι με τη δημαγωγική ευκολία που έχουν ορισμένοι να μιλούν για χρεοκοπία ή να παραλληλίζουν την Ελλάδα του 2012 με την Αργεντινή και την δική της κρίση, όταν υποτίμησε το εθνικό της νόμισμα, όταν αναγκάστηκε να βαδίσει σε μια ασύντακτη χρεοκοπία.

    Από την άλλη μεριά χαίρομαι γιατί αυτά που λέγαμε έως τις εκλογές, αυτά που κάναμε έως τις εκλογές, τώρα αρχίζουν και γίνονται κοινός τόπος για πολύ περισσότερες πολιτικές δυνάμεις. Δεν είμαστε πλέον μόνοι μας, το ΠΑΣΟΚ σε αυτή την προσπάθεια. Μάλιστα εμφανίζονται κάποιοι πολύ περισσότερο αποφασισμένοι από εμάς να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης και των δύσκολων αποφάσεων. Να αδιαφορήσουν για το πολιτικό κόστος.

    Θα παρακαλούσα όταν απευθύνονται στο ΠΑΣΟΚ να είναι πάρα πολύ φειδωλοί στα μαθήματα υπευθυνότητας και να μην κάνουν συστάσεις πως πρέπει να μείνουμε αδιάφοροι για το πολιτικό κόστος. Με ενοχλεί βαθύτατα και ως πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά, να βλέπω σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, ή να ακούω διαμορφωτές της κοινής γνώμης ή στελέχη άλλων πολιτικών χώρων να κουνούν το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ και να του ζητάνε να επιδείξει ευθύνη και να αναλάβει ακόμη μεγαλύτερο κόστος.

    Ναι, έχουμε αναλάβει πάρα πολύ μεγάλο κόστος. Σηκώσαμε μόνοι μας ένα σταυρό του μαρτυρίου. Χαιρόμαστε, γιατί τώρα έχουμε και άλλους που είναι πρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος αυτό, αλλά όχι μαθήματα, όχι συστάσεις.

    Πέρσι, το Σεπτέμβριο του 2011 ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών βρέθηκα στην εξαιρετικά δύσκολη θέση, εδώ από τη Θεσσαλονίκη, στα εγκαίνια της έκθεσης, να ανακοινώσω την επιβολή του ειδικού τέλους ακινήτων που εισπράττεται μέσω της ΔΕΗ. Αυτό ήταν και είναι ένα πάρα πολύ επαχθές και επώδυνο μέτρο που απέφερε 2,2 δισεκατομμύρια στο κράτος, προκειμένου να πείσουμε τους εταίρους μας ότι έπρεπε να υπάρξει μια ανταπόδοση.

    Αυτά συνέβησαν το πρώτο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου του 2011. Και στις 26 Οκτωβρίου του 2011 στη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, η Ελλάδα πήρε από τους εταίρους της ένα νέο δάνειο 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, δίπλα στα 110 που είχε πάρει, 240 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά. Πήρε πολύ καλύτερα επιτόκια, πήρε πολύ μεγαλύτερη περίοδο χάρητος, πολύ μεγαλύτερη περίοδο εξόφλησης, άρα πολύ μεγαλύτερη μέση διάρκεια. Και πήρε το κούρεμα του χρέους με το περιβόητο PSI. Μειώθηκαν κατά 110 δισεκατομμύρια οι δανειακές της υποχρεώσεις απέναντι στους πιστωτές της, κατά 50 μονάδες του ΑΕΠ, κουρεύτηκε το δημόσιο χρέος που κατείχαν οι ιδιώτες κατά 53,5% σε ονομαστική τιμή κατά παραπάνω από 75% σε σχέση με την αξία που είχε γι' αυτούς που το κατείχαν.

    Αυτό ήταν μια καλή συμφωνία. Και πρέπει να σας πω ότι με βάση αυτή τη συμφωνία, από τον Μάρτιο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο λίγο πριν τις εκλογές, εκταμιεύθηκαν σωρηδόν 75 δισεκατομμύρια προς τη χώρα μας. Είχαμε πάρει μέχρι το Μάρτιο του 2012 από το 2010 75 δισεκατομμύρια και άλλα 75 μέσα σε τρεις μήνες.

    Γι' αυτό με βλέπετε να αγωνίζομαι και να αγωνιώ για την επιτάχυνση των διαδικασιών, για να μην χαθεί χρόνος. Γιατί δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος για την ελληνική οικονομία. Ο χρόνος είναι χρήμα, πολλαπλασιάζεται και βαθαίνει η ύφεση, αυξάνεται η ανεργία, κινδυνεύουν με κατάρρευση οι επιχειρήσεις, χάνονται ευκαιρίες, ιδίως για νέους ανθρώπους.

    Δεν ζητούμε κάτι που δεν προβλέπεται από τη σύμβαση. Ζητούμε να εφαρμοστεί η σύμβαση που προβλέπει ρητά με ειδική ρήτρα, ότι σε περίπτωση βαθύτερης ύφεσης ανοίγει ο δρόμος της παράτασης. Αυτό που δικαιούμαστε θα το πάρουμε, ιδίως τώρα που η Ελλάδα εξειδικεύει και οριστικοποιεί το επώδυνο πακέτο δημοσιονομικών μέτρων, δηλαδή περικοπών στις δαπάνες και τα εισοδήματα 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ.

    Τα 11,5 δις εντάσσονται σε μια εξίσωση που λέει ότι με αυτά φτάνουμε σε ένα υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ, αντί για έλλειμμα στον προϋπολογισμό. Πρέπει όμως να υπάρχει και το άλλο σκέλος της εξίσωσης, να έχουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 2,5% αντί για ύφεση, για να μας δώσει η εξίσωση αυτή τη βιωσιμότητα του χρέους και τη βιωσιμότητα της χώρας.

    Άρα το πακέτο των 11,5 δισεκατομμυρίων έχει νόημα, εάν λυθεί όλη η εξίσωση. Πρωτογενές πλεόνασμα, θετικός ρυθμός ανάπτυξης, βιώσιμο χρέος.

    Και τώρα που το κάνουμε αυτό, πρέπει να το κάνουμε με τρόπο εσωτερικά δίκαιο και ισορροπημένο, όχι με οριζόντιο τρόπο. Γι' αυτό έχουμε υποβάλει πολύ συγκεκριμένες προτάσεις, καλά στοχευμένες, για να προστατεύσουμε, νομίζω, πράγματα που έχουν μεγάλη αξία για την κοινωνία μας. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτά που αφορούν τους αναπήρους, οι οποίοι δεν πρέπει πια να κληθούν να συμβάλουν περισσότερο σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια, γιατί έχουν συμβάλει πολύ περισσότερο απ' ό,τι η θέση τους και η κατάστασή τους το επιτρέπει.

    Με επιστολή μας προς το οικονομικό επιτελείο έχουμε προτείνει πολύ συγκεκριμένες λύσεις που θα συζητήσουμε το απόγευμα με τους αρχηγούς των κομμάτων που στηρίζουμε την κυβέρνηση.

    Έχει όμως πολύ μεγάλη σημασία να διαβάσουμε ξανά το τι είπαν όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί πέρσι, το Σεπτέμβριο του 2011, στη Θεσσαλονίκη. Για να δούμε πόσο ρηχή ή πόσο βαθιά είναι η μνήμη, πόσο μεγάλη ή πόσο μικρή είναι η συνέπεια, πόσο μεγάλες είναι οι αντιφάσεις σε αυτά που λέμε. Την ώρα που εμείς αναλαμβάναμε το κόστος δύσκολων αποφάσεων, κάποιοι άλλοι μιλούσαν με ευκολία για εσφαλμένες πολιτικές, για αδυναμία και άρνηση πληρωμής του ειδικούς τέλους ακινήτων, για επαναδιαπραγμάτευση, για ισοδύναμα μέτρα.

    Άρα, θα παρακαλούσα πάρα πολύ να ακούν αυτά που λέμε, γιατί δεν αρκεί να υιοθετείς εκ των υστέρων, με πάθος νεοφώτιστου, μια πολιτική. Πρέπει να την ξέρεις, πρέπει να γνωρίζεις την προϊστορία της και να μπορείς να κινηθείς με διαπραγματευτικό σθένος και όχι απλώς να θέλεις να πείσεις ότι είσαι ευρωπαϊκά νομιμόφρων και να χαρακτηριστείς ως ένας συμπαθής συνομιλητής, ως το καλό παιδί της Ευρώπης. Δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε έντιμες, ισότιμες σχέσεις με τους εταίρους μας, γιατί αδικείται κατάφορα η Ελλάδα όταν αναπαράγεται το στερεότυπο ότι δεν έχουμε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μας και αν τις εκπληρώσουμε θα μείνουμε στο ευρώ. Δηλαδή μπορεί και να μη μείνουμε;

    Αυτό είναι που υπονομεύει και σκοτώνει τις προσπάθειες. Αυτό είναι που αποθαρρύνει οι ιδιωτικοποιήσεις και οι επενδύσεις. Αυτό είναι που αναπαράγει την ψυχολογία της ανασφάλειας. Αυτό είναι που μας οδηγεί στη μιζέρια και στη στασιμότητα, στην οπισθοχώρηση.

    Έχει λοιπόν πάρα πολύ μεγάλη σημασία να πούμε με σθένος, με αξιοπρέπεια, με τεκμηρίωση, ότι η Ελλάδα έχει επιτύχει μια εντυπωσιακή, δημοσιονομική προσαρμογή Ότι έχει μειώσει το έλλειμμα όσο δεν το μείωσε ποτέ καμία άλλη χώρα μέσα σε 2,5 χρόνια. Το πρωτογενές έλλειμμά της το μείωσε 12 ολόκληρες μονάδες, πρωτοφανές, χωρίς προηγούμενο στα διεθνή οικονομικά χρονικά, με ύφεση 20%. Ύφεση αντίστοιχη αυτής του «μεγάλου κραχ» του 1929 στις ΗΠΑ.

    Αυτή η χώρα που έκανε ριζοσπαστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό της σύστημα, που μείωσε το κόστος εργασίας, που ανάκτησε τα 2/3 της χαμένης ανταγωνιστικότητάς της μετά την ένταξή της στην ΟΝΕ και στη ζώνη του ευρώ, είναι μια χώρα που αξίζει σεβασμό, όχι φιλανθρωπία. Δεν ζητούμε τίποτα που να επιβαρύνει τον Ευρωπαίο φορολογούμενο πολίτη.

    Δεν έχει χάσει τίποτα καμία χώρα και κανένας Ευρωπαίος πολίτης βοηθώντας την Ελλάδα. Εξυπηρετούμε το δάνειο, κερδίζουν οι χώρες που μας έχουν δανείσει και μόνο ένας τρόπος υπάρχει να χάσουν οι φορολογούμενοι πολίτες άλλων χωρών: η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.

    Εάν θέλουν να υπονομεύσουν την ευρωζώνη και να υποστούν οι ίδιοι συνέπειες δημοσιονομικές στο έλλειμμα και στο χρέος τους δεν έχουν παρά να αναπαράγουν αυτή την ανεύθυνη διατύπωση, πως θα κριθεί εάν η Ελλάδα θα ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.

    Εμείς δεν χαλαρώνουμε. Έχουμε πλήρη αίσθηση ευθύνης, αλλά σημειώστε σας παρακαλώ αυτό, εδώ σήμερα από τη Θεσσαλονίκη, γιατί θα μετράμε και του χρόνου τα λόγια μας, τώρα που εξειδικεύεται και οριστικοποιείται το πακέτο και είμαστε απολύτως συνεπείς από κάθε άποψη, η παράταση πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη. Θα μας επιτρέψει να απλώσουμε τα μέτρα σε τέσσερα χρόνια και αν η οικονομία αναπνεύσει, οι περικοπές της δεύτερης φάσης του 3ου και 4ου έτους να μην γίνουν, γιατί θα αντικατασταθούν από τα έσοδα που θα έχουμε πετύχει.

    Τώρα χρειάζεται η άμεση εκταμίευση όλου του ποσού της δόσης για να αναπνεύσει η οικονομία, τώρα θα ξεκινήσει η συζήτηση για περαιτέρω μείωση της ονομαστικής τιμής του χρέους, χωρίς να θίγονται οι εταίροι μας, χωρίς να απαιτείται έγκριση από άλλα κοινοβούλια, χωρίς να ζητάμε κούρεμα διακρατικών δανείων. Μόνο μέσα από τους τρόπους που λίγο πολύ εναρμονίζονται με όσα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο κ. Ντράγκι είπαν προχθές για όλη την ευρωζώνη, άρα και για την Ελλάδα.

    Τα λέω αυτά γιατί εάν δεν αλλάξει το δημοσιονομικό πλαίσιο, αν δεν αλλάξει το πολιτικό και οικονομικό κλίμα, εάν δεν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, εάν δεν ξεπεράσουμε την αμηχανία και τη συλλογική θλίψη, δεν θα μπορέσουμε να σηκώσουμε ξανά την ελπίδα πάνω από την Ελλάδα.

    Άρα ας μιλήσουμε όρους πραγματικά αναπτυξιακούς και ανταγωνιστικούς. Ας μιλήσουμε για το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Ας πάψουμε να αναπαράγουμε τη μιζέρια γύρω από το μνημόνιο. Είναι κάτι πολύ μικρό, κάτι πολύ στενό σε σχέση με ένα εθνικό όραμα, με μια εθνική στρατηγική, με μια άλλη Ελλάδα, όπως τη φανταζόμαστε.

    Αυτή η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα της καινοτομίας, της ανταγωνιστικότητας, των έξυπνων λύσεων, η Ελλάδα η νεανική, η Ελλάδα που έχει την ικανότητα να βρεθεί στην πρωτοπορία της Ευρώπης, είναι εδώ στο τραπέζι αυτό, ενδεικτικά, δειγματοληπτικά και την καλωσορίζω. Γιατί εδώ μπορούμε να οικοδομήσουμε επί του συγκεκριμένου το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.

    Με αυτά τα λόγια σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σας και είμαι έτοιμος να ακούσω με πολύ μεγάλη προσοχή τους καλεσμένους μας, γιατί απ' αυτούς θα εμπνευστούμε αυτό το νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο.

    Σας ευχαριστώ.

    ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ:«Μια κερδισμένη και όχι μία χαμένη γενιά»

    Θέλαμε να δείξουμε ότι υπάρχει η άλλη εκδοχή και η άλλη δυνατότητα και νομίζω ότι τα καταφέραμε. Στον πρόλογό μου ασχολήθηκα με τα κλασικά θέματα, τα οποία είναι βεβαίως θεμελιώδη, γιατί πρέπει να ξεπεράσουμε τη δημοσιονομική κρίση, πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας, πρέπει να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις για ένα νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο, πρέπει να θέσουμε σε κίνηση το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης.

    Όμως, δεν μπορεί να γίνει τίποτα αν δεν υπάρχει η πρωταρχική προϋπόθεση. Η πρωταρχική προϋπόθεση είναι ο άνθρωπος. Έχω μιλήσει πολλές φορές για τη γη και τους ανθρώπους, που είναι οι ενδογενείς πόροι για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα της χώρας.

    Έχω πει πολλές φορές ότι η γη μας πηγαίνει παντού. Μας πηγαίνει από τα έγκατά της που είναι ο ορυκτός πλούτος, που είναι οι αρχαιολογικοί θησαυροί, που είναι η τοπογραφία, που είναι το τοπίο στον πολιτισμό, στο δομημένο περιβάλλον, στο ανθρωπογενές περιβάλλον. Μας πηγαίνει φυσικά στα δάση, μας πηγαίνει στις θάλασσες, στα νερά, μας πηγαίνει στην πρωτογενή παραγωγή. Μας πηγαίνει παντού, στην οικιστική ανάπτυξη που παράγει πολύ μεγάλες υπεραξίες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να μας το στερήσει κανείς. Η γη μας και ό,τι υπάρχει μέσα και πάνω σε αυτή και ό,τι συνδέεται συνειρμικά με αυτή, είναι ένας τεράστιος εθνικός πλούτος.

    Και το δεύτερο βέβαια είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι είναι τα χέρια τους, είναι το μυαλό τους, το διανοητικό κεφάλαιο, η εργατικότητα, η έμπνευση, η επιμονή, το συναίσθημα, το πάθος, η αγωνία, η ικανότητα να μετατρέπουν τη θλίψη τους σε σκέψη και βέβαια το ένστικτο επιβίωσης. Αυτό το διανοητικό κεφάλαιο είναι ένα τεράστιο όπλο στα χέρια μας και ένα συγκριτικό πλεονέκτημα λέμε.Γιατί αποδίδουμε στη φυλή μας κάποια χαρακτηριστικά που πρέπει να τα αποδείξουμε ότι υπάρχουν.

    Στην ομιλία μου για την 3η Σεπτέμβρη, την περασμένη Δευτέρα, στην Αθήνα στο Μουσείο Μπενάκη, είπα μια φράση που τη λέει κατ' επανάληψη ο Κέινς, ότι οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο. Και απεδείχθη και στη σημερινή συζήτηση ότι πίσω απ' όλα όσα ακούσατε υπάρχει μια ιδέα. Η ιδέα είναι η κινητήρια δύναμη. Είναι η υλική δύναμη των ιδεών, όπως έχει πει ο Χέγκελ, ο Μαρξ. Το έχουν πει πολλοί.

    Αυτή είναι η υλική δύναμη των ιδεών. Και πρέπει να σας πω ότι η ιδέα δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεγαλεπήβολο. Η ιδέα μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό, πολύ πρακτικό, πολύ συγκεκριμένο. Η ιδέα δεν χρειάζεται να είναι πάρα πολύ σοβαρή. Η καινοτομία δεν παράγεται μόνο στην υψηλή τεχνολογία. Η καινοτομία παράγεται και στα πολύ απλά πράγματα. Είναι το γνωστό παράδειγμα που θα με έχετε ακούσει κι άλλες φορές να λέω: του καστανά της Ρώμης ο οποίος σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, όταν αγοράζεις κάστανα σου δίνει και μια δεύτερη σακούλα κολλημένη για να βάζεις τα τσόφλια.

    Είναι ένα δείγμα πολιτισμού. Είναι μια πολύ σημαντική καινοτομία για την ποιότητα ζωής και για την υπεραξία του προϊόντος. Γιατί είναι λογικό να πουλάει λίγο πιο ακριβά τα κάστανα αυτά από τα κάστανα σε μια σακούλα που δεν ξέρεις τι να κάνεις τα σκουπίδια. Άρα έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να δούμε τι είναι αυτό που δημιουργεί την καινοτομία.

    Είμαστε πολύ πίσω στους σύνθετους δείκτες καινοτομίας. Μιλάμε για τη ζώνη καινοτομίας, αλλά δεν είναι εύκολο να αποδείξεις ότι υπάρχει πραγματικό αποτέλεσμα. Δεν ξέρουμε την πληροφορία. Δεν διακινείται η πληροφορία. Αυτή τη στιγμή, όπως είπε η κα Kαλτσά, στα ελληνικά πανεπιστήμια, στα χιλιάδες εργαστήρια τα οποία υπάρχουν, σπουδαστήρια, ινστιτούτα, στα ερευνητικά μας κέντρα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας, μπορεί να παράγονται και να κάθονται στα συρτάρια χιλιάδες ιδέες οι οποίες είναι αξιοποιήσιμες επιχειρηματικά.

    Θα μπορούσαν τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα να κάνουν τα δικά τους και να το κάνουν -σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό- και φέρνουν στην Ελλάδα σημαντική χρηματοδότηση. Aλλά η επιχειρηματικότητα θέλει και κάτι άλλο. Θέλει τσαγανό, θέλει ευελιξία, θέλει ρίσκο, θέλει κέφι, θέλει να έχεις και μια διάθεση πιο χαλαρή, «ου σπουδάζων αλλά παίζων», λέγανε οι αρχαίοι.

    Μπορείς να ανακαλύψεις διάφορες ιδέες. Την ιδέα με τα σαλιγκάρια, την ιδέα με το marketing των αγροτικών προϊόντων που καταλήγει στο Λονδίνο μέσα από κάτι το οποίο είναι παιχνίδι και ταυτόχρονα επιχειρηματική δραστηριότητα.

    Θα μου πεις «έτσι μπορείς να οικοδομήσεις τη ζωή σου και μπορεί να φτιάξεις οικογένεια και μπορείς να λύσεις το οικονομικό πρόβλημα μιας οικογένειας που μπορεί να έχει ένα και δύο άνεργα μέλη»; Είναι αυτό; Ναι, είναι αυτό.

    Αυτό δεν είναι μια αυτοαπασχόληση. Δεν είναι μια ιστορία του ποδαριού. Είναι η νεανική και η νέα επιχειρηματικότητα, δίνει δουλειές, παράγει εθνικό προϊόν, αυξάνει το εισόδημα, δίνει ευκαιρίες.

    Δεν έχουμε δει όλη την ιστορία του facebook στον κινηματογράφο; Δεν έχουμε δει πως παράγονται τεράστιες υπεραξίες κυρίως στο χώρο των νέων τεχνολογιών και της νέας οικονομίας; Το έχουμε δει. Γιατί αυτή είναι μια ιστορία που μπορεί να γίνει στο campus των αμερικανικών πανεπιστημίων και δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Κρήτη; Παντού. Δεν έχουμε κι εμείς τη δική μας πανεπιστημιακή και ακαδημαϊκή ζωή που θα μπορούσε να συνδεθεί με τις επιχειρήσεις; Την έχουμε. Αλλά δεν πιστεύουμε στις δυνατότητές μας.

    Και βεβαίως το κράτος -είναι αλήθεια αυτό- έχει πολύ βαριά και παρωχημένα αντανακλαστικά. Δεν μπορεί να τα αντιληφθεί όλα αυτά. Υπάρχει λοιπόν ένα πρόβλημα ευφυΐας του κράτους. Χρειαζόμαστε ένα κράτος πιο λιτό, πιο ευέλικτο, πιο έξυπνο, το οποίο να μπορεί να επικοινωνεί με αυτές όλες τις καταστάσεις. Διότι δεν τυποποιείται αυτή η κατάσταση.

    Αν ψάξεις να βρεις αυτές τις επτά δραστηριότητες που ακούσατε στην καταλογράφηση που έχει το Υπουργείο Οικονομικών για τις δραστηριότητες, ή να ψάξεις να τα βρεις αυτά στο Υπουργείο Ανάπτυξης στις κατηγορίες των επαγγελμάτων για να δεις πως κινείται ο μηχανισμός της αδειοδότησης, το πιθανότερο είναι να μην βρεις τίποτα απ' αυτά έτσι ακριβώς διατυπωμένο.

    Άρα λοιπόν χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη ευελιξία και πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα στις αντιδράσεις και από τη μεριά του κράτους. Αλλά μεταξύ κράτους και πραγματικής οικονομίας παρεμβάλλονται πάρα πολλοί άλλοι φορείς που μπορούν να βοηθήσουν.

    Παρεμβάλλονται κατ' αρχάς οι τράπεζες, οι οποίες τώρα έχουν περιέλθει υπό το στρατηγικό έλεγχο του κράτους, όπως λέω πάντα. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Και πρέπει να ανταποδώσουν στην κοινωνία και στην εθνική οικονομία πολλά πράγματα και πρέπει να κάνουν επενδύσεις, πρέπει να κάνουν ειδικά κεφάλαια τα οποία να μπορούν να λειτουργήσουν με πολύ μεγάλη ευελιξία. Γιατί, ούτως ή άλλως, μιλάμε για πολύ λίγα λεφτά, όπου αν πιάσει το 1 στα 5 απ' αυτά που επενδύεις, παίρνεις όχι μόνο τα χρήματά σου πίσω, αλλά και μια πάρα πολύ σημαντική υπεραξία ως ένα επενδυτής που μπορεί να είναι μια τράπεζα, ή μπορεί να είναι ένα ίδρυμα το οποίο θα μπορούσε πραγματικά να επενδύσει σε αυτές όλες τις δραστηριότητες.

    Άρα χρειάζεται ιδέα, χρειάζεται διάθεση, χρειάζεται τσαγανό, χρειάζεται κίνητρο να θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, χρειάζεται επιμονή, χρειάζεται μια σχέση με το κράτος η οποία να είναι ισορροπημένη, όχι ιδρυματική. Βεβαίως άλλες δραστηριότητες χρειάζονται μεγαλύτερη βοήθεια και άλλες χρειάζονται απλώς μια καλή σχέση ισορροπίας για να μην δημιουργεί προβλήματα το κράτος. Το αντιλαμβάνομαι αυτό. Αλλά, από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι αυτή η νέα επιχειρηματικότητα, που είναι ταυτόχρονα και νέα και νεανική, είναι μια πολύ μεγάλη απάντηση στην κρίση. Γιατί είναι και ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα απασχόλησης. Μπορεί να δώσει πάρα πολλές δουλειές, παρ' ότι τις περισσότερες φορές εμπεριέχει μια ένταση κεφαλαίου διανοητικού και όχι οικονομικού, αλλά βεβαίως πιστεύω ότι όταν επεκτείνεται, παράγει και ένα κοίτασμα απασχόλησης πολύ σημαντικό.

    Προεκλογικά, μέσα στην ένταση της προεκλογικής περιόδου, είχαμε κάνει μια εκδήλωση στη Βέροια σε ένα εργοστασιακό χώρο της παλιότερης συνεταιριστικής βιομηχανίας κονσερβοποιίας. Είχαμε ένα τραπέζι με νέους αγρότες, όπου μιλήσαμε για τη σπιρουλίνα, μιλήσαμε για τη στέβια, μιλήσαμε για τα σπαράγγια, μιλήσαμε για πολλές παραγωγικές δυνατότητες στον πρωτογενή τομέα οι οποίες έχουν εξαγωγικές ευκαιρίες τεράστιες. Έχουν εφαρμογές στη μεταποίηση τεράστιες. Μπορούν να στηρίξουν μια πολύ μεγάλη βιομηχανία τροφίμων.

    Σε λίγες ημέρες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύματος στην Αθήνα, πραγματοποιείται μια εκδήλωση που είναι εντεταγμένη σε ένα δίκτυο παρόμοιων δραστηριοτήτων. Τι είναι αυτό; Είναι ένα πολύ μεγάλο φεστιβάλ όπου μαζεύονται νέοι άνθρωποι και παρουσιάζουν ιδέες με στόχο να πείσουν επενδυτές να αγοράσουν μια καλή ιδέα. Πουλάνε ιδέες.

    Στη συνέχεια γίνονται μια σειρά από εφαρμογές σε ειδικότερες συναντήσεις, εργαστήρια γύρω από την κεντρική αυτή σύλληψη. Είναι στην πραγματικότητα ένα τεράστιο δίκτυο το οποίο έχει και δραστηριότητες φυσικής συνάντησης. Δηλαδή σε έναν τόπο συναντιέσαι και λες την άποψή σου, έχει και ψηφιακές δραστηριότητες και εξελίσσεται διαρκώς. Αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι θα γίνει στην Ελλάδα. Και θα αναδειχτούν μέσα από κάποια διαδικασία, πιο οργανωμένη και αυτή που έγινε με τον Άγγλο δημοσιογράφο -είναι και αυτή μια πολύ καλή διαδικασία, αλλά είχε ένα στοιχείο τυχαιότητας- Τώρα γίνεται με έναν πιο οργανωμένο τρόπο.

    Αλλά βεβαίως δεν μπορεί ο καθένας να νιώσει ότι είναι ο νέος πρωταγωνιστής στο Notting Hill. Θέλει κι άλλα προσόντα, γιατί πρέπει να μπορείς να διαχειριστείς πάρα πολλές καταστάσεις. Και κυρίως χρειάζεται μια αυτοπεποίθηση της νέας και νεανικής επιχειρηματικότητας, η οποία πρέπει να καλλιεργηθεί μέσα από την αποενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας, μέσα από μια άλλη προσέγγιση του εκπαιδευτικού συστήματος απέναντι στην επιχειρηματικότητα από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, είναι και ένα πρόβλημα των χαμηλότερων εκπαιδευτικών βαθμίδων.

    Τώρα πρέπει να σας πω ότι η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πράγματα τα οποία εξελίσσονται εδώ και χρόνια και τα οποία κάποιοι τα ξέρουν και τα αξιοποιούν. Κάποιοι ίσως δεν τα ξέρουν, ή αποθαρρύνονται από τις διαδικασίες τις διοικητικές, γιατί και η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας έχει σημαντικά προγράμματα, «Θαλής», «Αρχιμήδης», «Ηράκλειτος», κλπ. Και όσο και αν σας φαίνεται περίεργο στη φορολογική νομοθεσία υπάρχει πρόβλεψη για την καινοτομία, την έρευνα, υπάρχει απαλλαγή φορολογική ως ένα βαθμό, αλλά όχι στο βαθμό που πρέπει και με την ευελιξία που πρέπει.

    Δηλαδή και οι δαπάνες έρευνας απαλλάσσονται και το προϊόν της πατέντας, της ευρεσιτεχνίας είναι κι αυτό απαλλαγμένο φορολογικά για κάποιες χρήσεις, για τρεις χρήσεις. Υπάρχουν προγράμματα τα οποία στηρίζονται από τους πόρους του ΕΣΠΑ και υπάρχουν δράσεις οι οποίες αυτή τη στιγμή εξελίσσονται.

    Τους είχαμε συναντήσει αρκετές φορές στο παρελθόν αυτούς τους ανθρώπους, υπάρχουν και clusters τα οποία χρηματοδοτούνται, υπάρχει το «Kοράλια», υπάρχει η πρωτοβουλία του 2009 η λεγόμενη. Υπάρχουν τέτοιες συστάδες επιχειρήσεων και είχαμε ασχοληθεί πάρα πολύ στο να θέσουμε τις βάσεις αυτών όλων των εννοιών από το Β' ΚΠΣ, δηλαδή το 1999 πριν από τόσα χρόνια που ήμουνα υπουργός Ανάπτυξης, όταν προσπαθούσαμε να θέσουμε σε εφαρμογή το Β' ΚΠΣ. Τώρα είμαι στο Δ' ΚΠΣ, που είναι το ΕΣΠΑ. Προσπαθούσαμε να φτιάξουμε νέα εργαλεία και νέους ενδιάμεσους φορείς.

    Όπως ξέρει και ο Γιάννης Μπουτάρης, λόγω της σχέσης του με το κρασί, οι ομάδες παραγωγών και όλες αυτές οι πρωτοβουλίες να αναδειχτούν τα προϊόντα μας έχουν μια ιστορία, δεν ξεκινάμε εκ του μηδενός. Μη δημιουργείται η αίσθηση ότι είμαστε στο απόλυτο μηδέν και τώρα πρέπει να τα φτιάξουμε όλα. Πρέπει όμως να βελτιώσουμε και να συνθέσουμε πράγματα γιατί μας λείπουν οι συνέργειες.

    Ο κοινός παρονομαστής είναι νομίζω, πρώτον, ότι έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία ο χώρος του διαδικτύου και των ψηφιακών εφαρμογών. Αυτά τα video games και όλες αυτές οι εφαρμογές είναι μια παγκόσμια αγορά τεραστίων διαστάσεων. Το αν είσαι εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη ή αν είσαι εγκατεστημένος στην Καλιφόρνια έχει πολύ μικρή σημασία αν το προϊόν σου είναι πειστικό και το πειστικό προϊόν η αγορά το αντιμετωπίζει πάρα πολύ γρήγορα και το αγκαλιάζει.

    Και υπάρχουν, όπως ξέρετε, πολλών επιπέδων τέτοιες εφαρμογές από εφαρμογές που τις κατεβάζεις και τελείωσε. Eκεί πληρώνεις κάτι λίγο και τελείωσε, μέχρι εφαρμογές οι οποίες "τρέχουν" επί χρόνια. Δηλαδή υπάρχουν μεγάλα παιχνίδια τα οποία εξελίσσονται χρόνια στο διαδίκτυο με μεγάλες ομάδες πληθυσμιακές οι οποίες μετέχουν και δεν αφορά τα παιδιά αυτό, αφορά τους ενήλικες οι οποίοι παίζουν αυτού του τύπου τα παιχνίδια.

    Δηλαδή εμείς στην τάξη μπορεί να παίζαμε ναυμαχία ως στρατηγικό παιχνίδι, ή MONOPOLY, ως παιχνίδι παλιάς επιχειρηματικότητας. Τώρα αυτά, όπως ξέρετε, έχουν κολοσσιαίες διαστάσεις στο διαδίκτυο. Το πρώτο λοιπόν είναι το διαδίκτυο και οι ψηφιακές εφαρμογές. Το δεύτερο είναι ο πρωτογενής τομέας. Δηλαδή από το ένα άκρο στο άλλο. Ο πρωτογενής τομέας έχει τεράστιες δυνατότητες.

    Eχω ξαναβρεθεί με την κα Βλάχου σε μια παρόμοια εκδήλωση πριν μερικούς μήνες και είχε πει το fereoiko, το οποίο εμένα μου θύμισε τις πρώτες αρχικές σπουδές που κάνουν οι φοιτητές νομικής. Θα θυμάστε όσοι είστε νομικοί, ότι στο διάταγμα περί της αρμοδιότητας των εμποροδικείων, το οποίο είχε απομείνει ως κατάλοιπο για τον ορισμό της έννοιας του εμπόρου, ως έμπορος χαρακτηριζόταν και ο φερέικος -ο πλανόδιος δηλαδή- ο οποίος έκανε δραστηριότητες παρατραπεζικές. Ήταν δηλαδή ο Σαράφης και ο Κολλυβιστής, όπως λέγαμε. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα φερέικου επιχειρηματία.

    Αλλά είναι μια πολύ ωραία ιδέα. Καταλάβατε μέσα από ποια διαδικασία γίνεται τώρα μια ολόκληρη ιστορία συμβολαιακής γεωργίας στην πραγματικότητα. Είναι καλλιέργεια. Είναι φυτική και ζωική.

    Διάβαζα χθες σε μια εφημερίδα μια καταχώρηση ότι εάν κάποιος έχει 12 στρέμματα και τα διαθέσει για καλλιέργεια σαλιγκαριών μπορεί να έχει ένα ετήσιο εισόδημα 30.000 ευρώ. Αλλά διάβαζα ότι είναι έτοιμο το σύστημα που έρχεται και εγκαθίστανται και μπορεί να αποδώσει. Είναι κάτι πάντως πολύ σημαντικό.

    Αυτό με το μεζεδοπαντοπωλείο στην πραγματικότητα τι είναι; Είναι η μεταφορά στην Ελλάδα αυτού που κάνουν επί χρόνια συστηματικά οι Ιταλοί σε σχέση με τα ελληνικά προϊόντα. Δηλαδή οι Ιταλοί παίρνουν το χύμα προϊόν, το ατυποποίητο, χωρίς επωνυμία και το τυποποιούν και έτσι βλέπεις το ελληνικό λάδι ή το ελληνικό μέλι -στο μέλι είχαμε κάνει σημαντικότερες προόδους, αλλά στο λάδι είναι το χαρακτηριστικότερο- να τυποποιείται στην Ιταλία.

    Άρα όλο αυτό το marketing είναι μια πρόσθετη υπεραξία τεραστίων διαστάσεων. Άρα πάμε από τον πρωτογενή τομέα στην ένα είδος μεταποίησης, σε ένα σύνθετο προϊόν, που είναι προϊόν και υπηρεσία μαζί εξατομικευμένο το οποίο έχει τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής.

    Ο τρίτος τομέας που αναδείχθηκε είναι η κοινωνική επιχειρηματικότητα, που είναι μια παλιά ιστορία. Η συζήτηση για το λεγόμενο τρίτο τομέα. Ότι πέρα από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, υπάρχει ένας κοινωνικός τομέας ο οποίος μπορεί να παράγει πολύ μεγάλες ευκαιρίες, προϊόντα, υπηρεσίες, είναι μια παλιά ιστορία. Μπορεί να έχει ζωή 30 ετών η συζήτηση αυτή.

    Όμως, τώρα, στην Ελλάδα η κοινωνική επιχειρηματικότητα, όπως ορθά ειπώθηκε από τον καλεσμένο μας, είναι κάτι το οποίο πρέπει να βοηθηθεί. Και η αλήθεια είναι ότι η νομοθετική ρύθμιση που κάναμε, ίσως είχε πιο κλασικά αριστερά χαρακτηριστικά σε σχέση με το τι σημαίνει κοινωνική επιχειρηματικότητα. Πράγματι μια μνήμη των συνεταιρισμών, αλλά βεβαίως υπάρχουν άλλες δυνατότητες οι οποίες πρέπει να αξιοποιηθούν και ίσως πρέπει να τα απλουστεύσουμε όλα αυτά και να τα κάνουμε πολύ πιο ευέλικτα.

    Και βέβαια ο τέταρτος τομέας είναι οι νέου τύπου υπηρεσίες, που πιστεύω ότι είναι ένα ανεξάντλητο κοίτασμα ιδεών και δυνατοτήτων. Από το να έχεις ένα βιβλιοπωλείο το οποίο είναι ταυτόχρονα και χώρος συζήτησης και χώρος εκδηλώσεων και εκθεσιακός χώρος και λειτουργεί και λίγο σαν μουσείο και λίγο σαν χώρος υποδοχής και λίγο σαν οργάνωση ακτιβισμού κοινωνικού και ιδεολογικού, μέχρι του να προσφέρεις τις υπηρεσίες προώθησης των νέων ιδεών, ή του να προσφέρεις υπηρεσίες οι οποίες συνδέονται με τον τουρισμό, ή την εστίαση, όπου υπάρχουν πάρα - πάρα πολλές δυνατότητες.

    Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει -για να χρησιμοποιήσω μια γνωστή έκφραση που έχει μείνει στην αμερικανική πολιτική ιστορία, «δεν πρέπει να ρωτάς τι θα κάνει το κράτος για εσένα, αλλά τι θα κάνεις εσύ για το κράτος και την κοινωνία και το έθνος». Και μπορούμε όλοι να κάνουμε πάρα - πάρα πολλά πράγματα. Το να κατηγορείς τους πολιτικούς και το να ασκείς οξεία κριτική στα κόμματα, ή το κράτος είναι η εύκολη λύση. Αυτός είναι ο πόλεμος της γενιάς μας και τον πόλεμο της γενιάς μας πρέπει να τον κερδίσουμε.

    Τώρα δεν είναι πόλεμος μόνο της γενιάς μας, που είμαστε σε μια φάση κοντά στο τέλος, αλλά είναι πόλεμος και της νεώτερης γενιάς. Και αυτή η νεώτερη γενιά, η οποία χάνει χρόνο, μπαίνει αργά στην παραγωγή, μπαίνει αργά στο ασφαλιστικό σύστημα, μπαίνει αργά στο πανεπιστήμιο με την ιδιότητα του διδάσκοντος -εννοώ και του ερευνητή- αυτή η γενιά πρέπει πραγματικά να κερδίσει χρόνο, να κερδίσει ιδέες, να κερδίσει ευκαιρίες.

    Η γραμμικότητα τελείωσε. Δηλαδή η αίσθηση ότι όλα θα είναι σίγουρα καλύτερα γιατί όλα είναι ασφαλή και δεδομένα. Πρέπει να ξαναχτίζουμε τα πάντα από την αρχή. Αυτό θέλει και άλλου τύπου ανθρώπους πιο κινητικούς, πιο ενεργητικούς, έτοιμους να εξοικειωθούν με την έννοια του κινδύνου, να πάρουν πιο δύσκολες αποφάσεις, να παίξουν, να πέσουν, να σηκωθούν, να δοκιμάσουν μια λύση, μια δεύτερη λύση.

    Πριν από μερικά χρόνια η προσδοκία των νέων για ένα διορισμό στο δημόσιο ή στον δημόσιο τομέα ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Μπορεί να έφτανε και το 90%. Τώρα μειώνεται γιατί βλέπουν τα παιδιά ότι δεν υπάρχουν ευκαιρίες εκεί.

    Άρα πρέπει να ξαναφτιάξουμε την ιστορία από την αρχή. Ιστορικά στην Ελλάδα προηγήθηκε το κράτος, ακολούθησε η κοινωνία και η οικονομία. Για την ακρίβεια προηγήθηκε το κράτος, «τσάτρα-πάτρα» διαμορφώθηκε μια οικονομία και τρίτη έφτασε η κοινωνία. Αυτό που λέμε η κοινωνία των πολιτών στο ιστορικό προσκήνιο.

    Τώρα πρέπει η κοινωνία να λειτουργήσει μόνη της, η αγορά να λειτουργήσει με το δυναμισμό της και το κράτος να το ξαναφτιάξουμε όλοι εμείς. Γιατί όλοι εμείς βέβαια είμαστε το κράτος και η πιο ισχυρή μορφή αλληλεγγύης -για να κλείσω με αυτό- είναι να δώσουμε μια οργανωμένη απάντηση στη βαθιά ανισότητα του φορολογικού συστήματος βεβαίως.

    Διότι τώρα πια και με το τελευταίο πακέτο, που θέλω κι εγώ να διαβεβαιώσω ότι θα είναι το τελευταίο, μόλις πάρουμε την υπόσχεση που πρέπει να μας δώσουν οι εταίροι μας ότι είναι το τελευταίο, πρέπει να πούμε μια ολοκληρωμένη ιστορία στον ελληνικό λαό και στη Βουλή. Δεν μπορούμε να βρεθούμε προ εκπλήξεων. Η Ελλάδα από πλευράς δαπανών σε σχέση με το ΑΕΠ της, ίσως να είναι πια στην πρώτη ή στη δεύτερη θέση από το τέλος. Αυτή τη στιγμή είναι στην πέμπτη θέση από κάτω. Είμαστε μέσα στις χώρες που έχουν τις μικρότερες δαπάνες πλέον σε σχέση με το ΑΕΠ τους.

    Άρα το παιχνίδι της δημοσιονομικής προοπτικής παίζεται στα έσοδα. Και παίζεται στα έσοδα σημαίνει ότι παίζεται σε μια άλλη αντίληψη για την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή.

    Η κοινωνία πρέπει να ενεργοποιηθεί και πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο περιβάλλον νομιμότητας το οποίο να σου επιτρέπει να είσαι νόμιμος. Δηλαδή για να λειτουργεί η νομιμότητα πρέπει να συμφέρει. Μια νομιμότητα που δεν συμφέρει δεν λειτουργεί. Είναι δυστυχώς τόσο απλά.

    Άρα πρέπει να οργανώσουμε όλοι μαζί μια νέα μορφή κοινωνικής και εθνικής και πολιτειακής αλληλεγγύης που συνδέεται με τα έσοδα γιατί μπαίνει βαθύ μαχαίρι και πολύ μεγάλη τάξη στις δαπάνες. Και βεβαίως αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να το μεταφέρουμε και στην καθημερινή μας πρακτική, στην καθημερινή μας ζωή, γιατί εξακολουθούν πράγματι να υπάρχουν τεράστιοι χώροι όπου ανθεί και η παραοικονομία και η φοροδιαφυγή σε βάρος των μισθωτών, των συνταξιούχων, των συνεπών επιχειρηματιών, σε βάρος της νέας γενιάς και αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία.

    Θέλαμε λοιπόν να στείλουμε αυτό το μήνυμα σε σχέση με το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, σε σχέση με το μέλλον του τόπου, σε σχέση με μια γενιά που αγωνίζεται να κερδίσει το μέλλον της και μπορεί να το κερδίσει και θα το κερδίσει.

    Και δεν θα θέλαμε να το κάνουμε με τον κλασικό τρόπο, απλώς να πούμε τα λόγια. Είπαμε να το κάνουμε πιο διαδραστικά και λίγο πιο αναπαραστατικά και γι' αυτό ευχαριστώ πάρα πολύ τις καλεσμένες και τους καλεσμένους μας που μας έδωσαν επτά ιστορίες ελπίδας και προοπτικής. Σας ευχαριστούμε πολύ.

    Πρόσθετες Πληροφορίες

    Πηγή: ΑΠΕ

    Ρεπορτάζ:

    Επιμέλεια: Στάθης Σφαέλος

    Ανταπόκριση:

    Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 09 Σεπτεμβρίου 2012 17:59

    Είδηση: 21065


    The Hellenic Radio (ERA): News in Elot928 Greek Directory - Previous Article - Next Article
  • Back to Top
    Copyright © 1995-2016 HR-Net (Hellenic Resources Network). An HRI Project.
    All Rights Reserved.

    HTML by the HR-Net Group / Hellenic Resources Institute, Inc.
    eragr2html v1.00 run on Sunday, 9 September 2012 - 16:49:47 UTC